Μια συνέντευξη του Βικέλα

Όταν ο Βικέλας επέστρεψε από το Παρίσι με το πλοίο της Messageries Μari-times, καταπονημένος από την τρικυμία, ανέλαβε αμέσως πρωτοβουλίες. Πρώτα απ’ όλα έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στην εφημερίδα Εστία. Δυσαρεστημένος από την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, έδειξε διατεθειμένος να πείσει για την ορθότητα της απόφασης του Συνεδρίου. Βεβαίως μάλλον υπερέβαλε μιλώντας για τις ανάγκες των εγκαταστάσεων και των υποδομών, μετριάζοντας κατά πολύ τις απαιτήσεις σε έργα. Αναφορικά με τις εγκαταστάσεις, περίπου δήλωσε ότι δεν απαιτείται καμία δαπάνη: «Τι απητήθη δια την τέλεσιν των αγώνων εις το στάδιον άλλοτε; Τι εδαπανήθη δια τα παραπήγματα των ιπποδρομιών εις το Φάληρον; Κατ’ αναλογίαν δυνάμεθα να υπολογίσωμεν τι θα δαπανηθή και τώρα. Καθαρισμός του  εδάφους και ισοπέδωσις αυτού και έν στάδιον αμφιθέατρον πρόσκαιρον. Μήπως πρόκειται να γείνουν μόνιμοι οικοδομαί με μαρμάρινα εδώλια;» Για τις δαπάνες της κυβέρνησης ήταν το ίδιο απόλυτος και κατευναστικός: «Την αδάπανον υποχρέωσιν να διατάξη αβρότητα των διαφόρων αρχών προς αυτούς και πρόθυμον προστασίαν κατά την εν Ελλάδι διαμονήν των. Αν θελήση να παραχωρήση εις την Ολνμπιακήν ομήγυριν έν ατμόπλοιον χάριν θαλασσίας εκδρομής εις Μέγαρα ή  αλλαχού, αύτη θα είνε όλη η δαπάνη, τα κάρβουνα που θα καούν». Για τη φιλοξενία και την άνετη διαβίωση των  ξένων στη διάρκεια της παραμονής τους υπέδειξε τους ιδιώτες και τους δήμους της πρωτεύουσας και του  Πειραιά. Οι ατμοπλοϊκές εταιρείες θα έπρεπε να διαθέσουν τα πλοία τους για κρουαζιέρες των ξένων. Οι διοικήσεις των σιδηροδρόμων όφειλαν να μειώσουν τις τιμές των εισιτηρίων για μετακινήσεις των επισκεπτών στην Ολυμπία, τους Δελφούς, τις Μυκήνες και το Λαύριο, τους αρχαιολογικούς τόπους, δηλαδή. Οι αθλητικοί σύλλογοι έπρεπε να διοργανώσουν δεξιώσεις. Οι εύποροι Αθηναίοι να ανοίξουν τις πολυτελείς αίθουσες των σπιτιών τους, αποδεικνύοντας αισθήματα φιλοξενίας.

Ο κοσμοπολίτης λόγιος υπήρξε καταιγιστικός, όταν αναφέρθηκε στις αντιδράσεις στο εξωτερικό σε περίπτωση ματαίωσης των Αγώνων: «Θα προξενήση την χειρίστην εντύπωσιν εις τον έξω κόσμον και η εντροπή της μη αποδοχής θα είνε απειράκις μεγαλητέρα από την εντροπήν της μη μεγαλοπρεπούς τελέσεώς των, την οποίαν φαίνονται τινές φοβούμενοι. Ηδύνατο εξ αρχής η Ελλάς να δηλώση ότι δεν αποδέχεται την εκφρασθείσαν ευχήν υπό τον αθλητικού συνεδρίου. Αλλ’ αφού δια του τύπον ολοκλήρου την απεδέχθη ενθουσιωδώς, πως θα εκληφθή η άρνησις σήμερον, επί τη προφάσει ότι απαιτούνται δύο εκατομμύρια ή έστω και 600 ή 700 χιλ. δραχμαί. Κατά τους γενομένους ακριβείς υπολογισμούς αρκούν 150.000 δραχμών. Το ορθόν ή μη των υπολογισμών τούτων ημπορεί ευκόλως ν’ αποδειχθή αν η επιτροπή ενταύθα υποβάλη εις εργολαβικήν μειοδοσίαν την προετοιμασίαν του σταδίου και σννεννοηθή με τας ποδηλατικάς εταιρίας περί κατασκευής ενός velodrome δια τους ποδηλατικούς αγώνας. Ας υποθέσωμεν ότι θα χρειασθούν 50 ή 100 δρ. περιπλέον. Επιτρέπεται να ναυαγήση η υπόθεσις δι έλλειψιν ποσού;»

Ο Βικέλας δεν παρέλειψε να υποστηρίξει το εθνωφελές της διοργάνωσης των Αγώνων στην Αθήνα, και για τούτο τον λόγο έκανε συγκεκριμένη αναφορά στα αισθήματα φιλοπατρίας των Ελλήνων, επιχειρώντας  vα αφαιρέσει κάθε έννοια κομματικής διαμάχης μεταξύ των αντιπάλων πολιτικών.

Δεν είχε βεβαίως δίκιο ο Βικέλας ως προς την ουσία της ιστορίας. Η επίσημη κυβέρνηση δεν είχε ποτέ επιδιώξει ή αποδεχθεί έστω, την απόφαση του Παρισιού. Αφενός, η πρωτοβουλία του ορισμού της έδρας ήταν αποκλειστικό δικό του έργο. Και αφετέρου, ο ενθουσιασμός περιοριζόταν στους ανθρώπους των αθλητικών συλλόγων και στους αρθρογράφους τωv εφημερίδων. Σε ό,τι αφορά στα οικονομικά, εννοείται ότι η αλήθεια, όπως θα φανεί και στο εγγύς μέλλον, απείχε πολύ από τους ισχυρισμούς του.

Μέχρι τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους, ο Βικέλας προχώρησε αποφασιστικά τις επαφές του με δημόσιους παράγοντες. Επισκέφθηκε τον διάδοχο και απέσπασε από μέρους του τη διαβεβαίωση, ότι ένθερμα υποστήριζε τη διεξαγωγή της Ολυμπιάδας. Κι ακόμη, ότι ως πρόεδρος της Επιτροπής, θα πίεζε προς κάθε κατεύθυνση για την επίλυση των προβλημάτων και κυρίως την κινητοποίηση των ομογενών του εξωτερικού. Συνάντησε και τα μέλη της Επιτροπής, στα οποία μετέδωσε πληροφορίες από το κλίμα που είχε επικρατήσει στο Παρίσι. Το ζητούμενο βεβαίως, ήταν η αλλαγή στάσης του πρωθυπουργού. Ο Βικέλας ήταν προσωπικός φίλος του Τρικούπη και με αυτό το θάρρος πήγε στο γραφείο του. Εξασφάλισε την υπόσχεσή του να στηρίξει ηθικά τους Αγώνες, αλλά συνάντησε την άρνησή του για οποιασδήποτε μορφής οικονομική συνδρομή.

Ενθαρρυμένος από τις επαφές του, ο Βικέλας έδωσε δεύτερη συνέντευξη στην Εστία. Υπογράμμισε την αισιοδοξία του για την τέλεση των Αγώνων, επανέλαβε τα επιχειρήματά του για το χαμηλό απαιτούμενο κόστος και εμπλούτισε τις θέσεις του για το πόσο αναγκαίο ήταν η Αθήνα να αποδεχθεί την απόφαση. Είπε χαρακτηριστικά: «Φυσικά δε αν δεν γείνουν οι πρώτοι [Αγώνες] ενταύθα, ποτέ πλέον δεν θα γείνουν. Εν εκ των επιχειρημάτων μου, ότε επρότεινα τας Αθήνας ήτο και τούτο: ότι αν εγκαινιασθωσιν οι Αγώνες μεγαλοπρεπώς εις τους Παρισίους ή το Λονδίνον ή την Βιέννην, δυσκόλως θα ετόλμων ύστερα να ακολουθήσουν άλλαι μικρότερσι πόλεις. Ενώ εάν αρχίσωμεν ημείς μετρίως και ταπεινώς, δίδομεν το καλόν παράδειγμα και εις άλλους. Εις ημάς δε μένει το πλεονέκτημα ότι κάμνοντες αρχήν πρώτοι, δεν έχομεν να υποστώμεν σύγκρισιν με κανένα». Κατέληξε δίνοντας στοιχεία για το πρόγραμμα και τις ημερομηνίες των Αγώνων, αλλά και προτείνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις από το σύγχρονο ελληνικό δραματολόγιο, συναυλίες και περιηγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους.

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Όροι χρήσης: Για ό,τι ένσταση έχετε για τα κείμενα ή τις φωτογραφίες, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.