Εφημερίδες στην Αθήνα

Το μικρόβιο της πολιτικής είχε διεισδύσει σε όλο τον κοινωνικό κορμό, με τρόπο που ο κόσμος χρειαζόταν να ενημερώνεται καθημερινά για τις πολιτικές εξελίξεις, τις κομματικές αντιπαρα­θέσεις, την πορεία των εθνικών θεμάτων αλλά και τα κοινωνικά γεγονότα, που σημάδευαν τη ζωή της πόλης. Για τούτο οι πολίτες ‘καταβρόχθιζαν’ τις πολλές εφημερίδες που εκδίδονταν στην Αθήνα, και διακρίνονταν για την πληθώρα και την ποικιλία της ύλης τους. Ανταποκρίσεις από πρακτορεία, μεταφρασμένα κείμενα από μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού, σχόλια στις θέσεις των πολιτικών αρχηγών, ειδήσεις από τις πόλεις και την ελληνική επαρχία, κοινωνικά, αστυνομικό δελτίο, ακόμη και ρεπορτάζ και συνεντεύξεις. Μεγάλη η συμβολή των λογίων, των οποίων η συμμετοχή στις στήλες των εφημερίδων πλούτιζε την ύλη. Με χρονογραφή­ματα, κριτικές βιβλίων, διηγήματα και μυθιστορή­ματα, είχαν καταφέρει να κάνουν τις εφημερίδες ασυναγώνιστες παραμερίζοντας έως και εξαφανί­ζοντας τις περιοδικές λογοτεχνικού τύπου εκδό­σεις.

Τέτοια είναι η περίπτωση της Εστίας. "Ηδη από τις 6 Μαρτίου 1894, το 16 σέλιδο περιοδικό, που εξέδιδε ο Γ. Δροσίνης μετατράπηκε σε καθημερινή εφημερίδα. Ξάφνιασε το αναγνωστικό κοινό η φυ­σιογνωμία της. Ροδόχρωμο χαρτί, ανάστροφη σελι­δοποίηση, απογευματινή έκδοση, ξεχώριζε από τις υπόλοιπες εφημερίδες της πρωτεύουσας. Τακτικοί συνεργάτες της οι Τιμολέων Φιλήμων, Σπυρίδων Λάμπρος, Εμμανουήλ Λυκούδης, κ.ά. Ένα τραγικό κατά τα άλλα γεγονός, ο σεισμός του Απριλίου 1894 στην Αταλάντη, συνέβαλαν στην κυκλοφοριακή άνοδο της Εστίας. Ο Δροσίνης έστειλε συντάκτη της εφημερίδας στην περιοχή, ο οποίος μετέδιδε συνεχώς πληροφορίες για τις εκτεταμένες ζημιές. "Ηταν η πρώτη φορά, που το κοινό της πρωτεύουσας μάθαινε ‘από πρώτο χέρι’ ειδήσεις από την επαρχία, κερδίζοντας αναγνώστες και απήχηση.

Την Παλιγγενεσία, καθημερινή εφημερίδα προσκείμενη στο δηλιγιαννικό κόμμα, την εξέδιδε ο βουλευτής Κ. Αγγελόπουλος. Ήταν ο σοβαρότερος αντίπαλος της Εστίας, την ευνοούσε επιπλέον η άνοδος του γορτύνιου πολιτικού στην εξουσία. Πολύ συντηρητική στη δομή και στο περιεχόμενο των ειδήσεων, δεν μπορούσε να αντισταθεί στη "φρέσκια" εφημερίδα του Δροσίνη.

Η Πρωία, με διευθυντή τον Νικόλαο Ράδο, ήταν εκείνη που είχε χαρακτηρισθεί ανάμεσα στις εφημερίδες εκείνης της εποχής, ως το όργανο του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Δημοσίευε αποκλειστικές ειδήσεις από τη δραστηριότητα της κυβέρνησης Δηλιγιάννη, ειδήσεις που εξασφάλιζε προνομιακά, εξαιτίας της σχέσης της με τον πρωθυπουργό της χώρας. Δεν απέκτησε ποτέ μεγάλη κυκλοφορία και τούτο ήταν επόμενο, λόγω της άμεσης διασύνδεσής της με το συγκεκριμένο κόμμα.

Η εφημερίδα, που άφηνε, πάντως, τα πιο έντονα ίχνη στην αθηναϊκή κοινωνία, ήταν η δημιουργία του Βλάση Γαβριηλίδη, η ιστορική Ακρόπολις, η εκδοτική συνέχεια της πολιτικο- σατιρικής εφημερίδας Μη Χάνεσαι. Σε ποιότητα ανταγωνιζόταν την Εστία, και τούτο οφειλόταν στην προσωπικότητα του Γαβριηλίδη. Οξύτατος στο γράψιμο, ορμητικός και νευρώδης, αλλά και με νεοτερικές απόψεις, ο Γαβριηλίδης, αποτελούσε τον σφυγμό της κοινής γνώμης. Πολλές φορές οι θέσεις του στα εθνικά ζητήματα εναντίον των μεγαλοϊδεατικών αντιλήψεων της εποχής, τον έφεραν σε σύγκρουση με αρκετούς πολιτικούς, αλλά και με την κρατούσα πολιτική του δηλιγιαννικού κόμ­ματος. Μάλιστα, το 1894 φανατικοί αξιωματικοί του στρατού, ενοχλημένοι από την αρθρογραφία της εφημερίδας, κατέστρεψαν το τυπογραφείο και τις εγκαταστάσεις της. Στους συνεργάτες της συγκαταλέγονταν και οι Εμμανουήλ Ρέπουλης (αρχισυντάκτης), Νικόλαος Σπανδωνής, Γεράσιμος Βώκος (περίφημος ζωγράφος), Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Γεώργιος Ασπρέας.

Το Άστυ, πρωινό καθημερινό φύλλο, που είχε διαδεχθεί τη σατιρική εφημερίδα Ασμοδαίος, ήταν η εφημερίδα των αδελφών Άννινων, του Μπάμπη και του Θέμου. Έδινε προτεραιότητα στη δημοσίευση εικό­νων, φωτογραφιών και γελοιογραφιών, κι αυτό την έκανε να ξεχωρίζει στον Τύπο της Αθήνας. Στις σελίδες της δημοσιεύτηκαν μερικές από τις καλύτερες και πιο απολαυστικές γελοιογραφίες του Δηλιγιάννη, κα­θότι το Άστυ υποστήριζε τις θέσεις του Τρικούπη.

Από τον Νοέμβριο του 1893 επανεκδιδόταν η παλιά εφημερίδα του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, η Εχρημερίς των Συζητήσεων. Την έβγαζε ο Λεωνίδας Δεληγεώργης, αδελφός του ιδρυτή και πολιτικός. Δέσποζε η μορφή του Αγγέλου Βλάχου, που εκτός από την επίδοσή του στη λογοτεχνία και στη δημοσιογραφία ήταν και υπουργός στη βραχύβια κυβέρνηση του Λ. Δελληγιάννη.

Οι Καιροί ήταν η εφημερίδα του τρικουπικού κόμματος. Καθημε­ρινή στην έκδοση, ήταν το προπύργιο της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση Δηλιγιάννη. Κυριότερο χαρακτηριστικό της, όμως, ήταν η παρουσία εκλεκτών λογίων της εποχής, όπως ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Τίμος Μωραϊτίνης, ο Δημήτριος Χατζόπουλος, ο Γεώργιος Πωπ, κ.ά. Διευθυντής ήταν ο Πέτρος Καννελίδης, που υπέστη πολλές διώξεις για την οξύτατη αρθρογραφία του. Οι Καιροί ήταν, επιπλέον, η εφημερίδα που πολέμησε με πάθος τους δημοτικιστές.

Η Ειριιμερίς του Δημητρίου Κορομηλά ήταν μια ακόμη καθημερινή εφημερίδα της Αθήνας. Ο πολυτάλαντος Κορομηλάς άφησε εποχή στα θεατρικά πράγματα. 0 αγαπητικός της βοσκοπούλας και Η τύχη της Μαρούλας, περίφημα κωμειδύλλια του Κορομηλά παίζονταν σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν συνιδρυτής του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και του Βασιλικού Θεάτρου. Στα 1896 διευθυντής ήταν ο Αριστείδης Ρούκης.

Ιδιόμορφη περίπτωση εφημερίδας ήταν Ο Ρωμηός του Γεωργίου Σουρή. Ο ιδρυτής της ήταν παλαιός συνεργάτης σατιρικών εφημερίδων και σατιρικός ποιητής με ξεχωριστή παρουσία στη ζωή της πρωτεύουσας. Δημιούργησε δύο τύπους, τον Φασουλή και τον Περικλέτο, πολύ αγαπητούς στο αναγνωστικό κοινό. Αυτοί ήταν οι ‘πρωταγωνιστές’ των σατιρικών διαλόγων, μέσω των οποίων ο Σουρής διακωμωδούσε μέσα από τις σελίδες του εβδομαδιαίου πολιτικο-σατιρικού εντύπου του, όλα τα σοβαρά και κωμικά γεγονότα της πόλης, καυτηριάζοντας με την πέννα του επώνυμους πολιτικούς και δημόσιους λειτουργούς.

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Όροι χρήσης: Για ό,τι ένσταση έχετε για τα κείμενα ή τις φωτογραφίες, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.