Στιγμιότυπα

Η ελεύθερη δισκοβολία πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις του Εθνικού Γ. Σ., απέναντι από το στάδιο, στην αριστερή όχθη του Ιλισού, χωρίς να διαφημισθεί το αγώνισμα! Κι αυτό διότι οι οργανωτές θεώρησαν, ότι υπήρχε κίνδυνος για τους θεατές από τη ρίψη των δίσκων, οπότε επέλεξαν τον μικρό χώρο του σταδίου του Εθνικού. Επιπλέον, λόγω της παρουσίας του Γεωργαντά, που ήταν από τους πιθανούς νικητές, οι υπεύθυνοι ‘απέκρυψαν’ τη διεξαγωγή του αγώνα, επειδή ‘φοβούνταν’ μεγάλη συγκέντρωση πλήθους.

Στην ελληνική δισκοβολία υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες για τις ρίψεις των ξένων αθλητών. Οι Έλληνες απαιτούσαν να γίνονται με τον κλασικό τρόπο του αγωνίσματος, όπως, δηλαδή, έριχναν τη βολή οι αθλητές στην αρχαιότητα.

Στο δρόμο των 100 μ. ο Έκτορος του Πανιωνίου Σμύρνης προκρίθηκε για τον ημιτελικό. Αγνοώντας ότι ο ημιτελικός θα διεξαγόταν σε λίγη ώρα, πήγε στα αποδυτήρια και ... ξεχάστηκε. Οι αγωνοδίκες τον απέκλεισαν, παρά τις διαμαρτυρίες του εφόρου του σωματείου του.

Το πρώτο σοβαρό επεισόδιο σημειώθηκε στη μονομαχία του Τόφαλου με τον αυστριακό αρσιβαρίστα Steinbach. Στην αναμέτρηση της άρσης βαρών με δύο χέρια προηγήθηκε ο Αυστριακός, αλλά το αγώνισμα διακόπηκε λόγω σκότους. Από εκείνη την ώρα μέχρι την επομένη που επαναλήφθηκε, κυκλοφόρησε επίμονα φήμη ότι ο αυστριακός αθλητής ήταν επαγγελματίας. Όταν επανήρχισε ο αγώνας, οι έλληνες θεατές δεν σταμάτησαν να αποδοκιμάζουν βίαια τον Αυστριακό και, βεβαίως, να επευφημούν τις προσπάθειες του Τόφαλου. Το γεγονός έκανε άσχημη εντύπωση σε όλους τους ξένους, αθλητές και παράγοντες. Το πνεύμα της αλληλεγγύης και το φρόνημα του ευγενούς συναγωνισμού, που είχαν υπερισχύσει στους Αγώνες του 1896, είχαν ξεχαστεί. Ο εθνικός ανταγωνισμός ήταν στο προσκήνιο. Το πρόβλημα πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Γι’ αυτό και αρκετοί επίσημοι βάλθηκαν να διορθώσουν την κατάσταση, ωθώντας το κοινό σε αποθέωση του Αυστριακού κατά την τέλεση του αγωνίσματος της άρσης βαρών με το ένα χέρι, όπου ο Steinbach ήταν και νικητής.

Στην ποδηλασία και συγκεκριμένα στο αγώνισμα του 1 χιλιομ. ο νικητής Ιταλός Verri πήρε μια σημαία της πατρίδας του, τη φόρεσε στο λαιμό του και έκανε το γύρο του θριάμβου. Τα εθνικά χρώματα έκαναν την είσοδό τους στους πανηγυρισμούς των αθλητών. Πάλι στην ποδηλασία οι θεατές αντίκρισαν για πρώτη φορά το παράδοξο φαινόμενο, οι αθλητές να καθυστερούν αποφεύγοντας να μπουν επικεφαλής. Αυτό δημιούργησε έκπληξη. Όμως, το φαινόμενο είχε την εξήγησή του. Ο προπορευόμενος είναι αυτός που σπαταλά περισσότερες δυνάμεις στην αντίσταση του αέρα, συνεπώς εξαντλείται νωρίτερα από τους συναγωνιστές του.

Στον Μαραθώνιο οι περισσότεροι αθλητές αποφάσισαν να διανυκτερεύσουν στον Μαραθώνα, για να αποφύγουν την ταλαιπωρία. Δεν την απέφυγαν, ωστόσο, διότι εφόσον δεν υπήρχαν κατάλληλα καταλύματα, πολλοί κοιμήθηκαν σε πατώματα και χωρίς κουβέρτες. Το μεθύσι της πιθανής επιτυχίας ξεκίνησε νωρίτερα, απ’ ό,τι έπρεπε, για τους έλληνες δρομείς. Συνοδέυσαν τα πικάντικα φαγητά, που απλόχερα τους πρόσφεραν οι ντόπιοι, με μπόλικο κρασί. Οι πληροφορίες λένε ότι ο καλύτερος έλληνας δρομέας Κουτουλάκης, ο πλέον υπολογίσιμος να διαδεχθεί τη θέση του Λούη, έφαγε μια ολόκληρη κότα (!) το μεσημέρι δύο ώρες πριν την έναρξη του αγώνα των 42 χιλιομέτρων. Δεν πρέπει να αποτελούν υπερβολές αυτές οι μαρτυρίες. Όχι μόνο διότι ο Μαραθώνιος είχε αποκτήσει πλέον αίγλη, συνεπώς οι χωρικοί αισθάνονταν το άθλημα ‘δικό’ τους και έδειχναν πρόθυμοι να υπηρετήσουν με τον παραδοσιακό τρόπο φιλοξενίας τους έλληνες αθλητές, αλλά και διότι οι τελευταίοι θεωρούσαν το άθλημα αρκούντως ένδοξο και αποκλειστικά ελληνικό, συνεπώς βέβαιοι όντες για τη νίκη, δεν έβρισκαν ασύμβατη την πολυφαγία.

Στην αφετηρία βρέθηκαν 53 δρομείς, 22 ξένοι και 32 Έλληνες. Από τους Έλληνες επτά-οκτώ Μαρουσιώτες (!), δέκα από την Κρήτη, τρεις από την Κωνσταντινούπολη, δύο από τη Σμύρνη και ένας από την Κύπρο. Και μόνο η προέλευση υπογραμμίζει τί σήμαινε η συμμετοχή και η νίκη για τον ελληνισμό. Οι εφημερίδες, ο κόσμος, όλοι υπολόγιζαν σε επανάληψη του θριάμβου του 1896. Ο ίδιος ο Λούης βρέθηκε να ενισχύει ψυχολογικά τους έλληνες αθλητές.

Στη διάρκεια του αγωνίσματος αποδείχθηκε περίτρανα, ότι ο κοπιώδης δρόμος του Μαραθωνίου δεν είναι για ... γεμάτα στομάχια. Ο Καναδός W.J. Sherring νίκησε υπό τα ιπποτικά χειροκροτήματα του συνόλου των θεατών και παρά την πικρία των Ελλήνων. Να σημειωθεί, ότι στην οκτάδα των νικητών βρέθηκαν δύο έλληνες αθλητές, ο I. Αλεπούς (5ος) και ο Κ. Καρβελάς (7ος). Το εντυπωσιακό ήταν, ότι και οι δύο ανήκαν στον Γ. Σ. Αμαρουσίου. Ήταν συγχωριανοί του Λούη, αυτοί, οι μόνοι που διασώθηκαν από τον καταποντισμό των Ελλήνων του Μαραθωνίου δρόμου.

Η Αθήνα έζησε έντονα και τη Μεσο-ολυμπιάδα. Η κυκλοφορία των ειδήσεων, τα νέα στις εφημερίδες, ο ενθουσιασμός και η γρήγορη απογοήτευση χαρακτήρισαν τον σφυγμό της πόλης στη διάρκεια των Αγώνων. Για την ευχαρίστηση των επισκεπτών, φωταγωγήθηκαν η Ακρόπολη και ο Λυκαβηττός. Έγινε λαμπαδηφορία από 1000 στρατιώτες. Ο δήμαρχος Μερκούρης προχώρησε σε μια τολμηρή ιδέα. Να παραθέσει δείπνο στις ξένες αποστολές πάνω στον βράχο της Ακρόπολης. Η Αρχαιολογική Εταιρεία ανέλαβε να σηκώσει το βάρος της ενημέρωσης των ξένων για τους ελληνικούς αρχαιολογικούς τόπους. Το Βασιλικό θέατρο έδωσε την παράσταση Η Δούκισσα των Αθηνών του Κλέωνος Ραγκαβή. Στην αίθουσα του Παρνασσού έγιναν οι μουσικές εκδηλώσεις. Μέσα στον χώρο του σταδίου δόθηκε η παράσταση της τραγωδίας του Σοφοκλή Οιδίπους τύραννος, από ηθοποιούς του Βασιλικού θεάτρου. Στο λιμάνι της Ζέας έγινε εκδήλωση, που αποκλήθηκε Ένετική εορτή’, κάτι ανάλογο με τον εορτασμό της βενετσιάνικης Reggata Storica. Με πυρσούς και φώτα, στολισμένες και πολύχρωμες υπό τη ρίψη πυροτεχνημάτων, δεκάδες βάρκες δημιούργησαν ένα πρωτόγνωρο θέαμα στους χιλιάδες επισκέπτες του Πειραιά. Οι ήχοι της αθηναϊκής μαντολινάτας συμπλήρωσαν τη γιορταστική ατμόσφαιρα. Τέλος, οι φιλαρμονικές έπαιζαν μουσικά κομμάτια σε όλες τις πλατείες, εκεί που συσσωρεύονταν κόσμος.

Η εκδήλωση της Μεσο-ολυμπιάδας έδωσε την ευκαιρία και της προώθησης των κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στην ελληνική αστική τάξη και στους ξένους ομογάλακτους εκπροσώπους. Τα καλύτερα αρχοντικά της Αθήνας φιλοξένησαν αρκετές δεξιώσεις προς τιμή των ξένων αντιπροσώπων. Ο Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, αλυτάρχης των Αγώ­νων, ο Σπυρίδων Λάμπρος, γραμματέας της ΕΟΑ, ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου, διευθυντής της Τράπεζας Αθηνών, ο Αλέξανδρος Μερκάτης και ακόμη ο Σόλων Βλαστός, εκδότης ελληνόφωνης εφημερίδας της Νέας Υόρκης, παρέ­θεσαν γεύματα σε ξένους.

Η επιτυχία της Μεσο-ολυμπιάδας ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Σε οργάνωση είχε υπερβεί τα επίπεδα του 1896. Σε συμμετοχές αθλητών και κρατών τα δεδομένα ήταν εντυπωσιακά. Το 1896 στην Α' Ολυμπιάδα είχαν συμμετάσχει 9 χώρες με 64 αθλητές, στη Β' του 1900 βρέθηκαν 14 χώρες με 450 αθλητές και στη Γ' του 1904 8 χώρες με 120 αθλητές.

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Όροι χρήσης: Για ό,τι ένσταση έχετε για τα κείμενα ή τις φωτογραφίες, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.