Aggelos Sikelianos

Angelos Sikelianós (born March 28, 1884, Leucas island, Greece—died June 19, 1951, Athens), one of the leading 20th-century Greek lyrical poets.


Sikelianós’ first important work, the Alafroískïotos (“The Light-Shadowed”), was published in 1909 and revealed his lyrical powers. It was followed by a group of outstanding lyrics. His next period was introduced by the philosophic poem Prólogos sti zoí (1917; “Prologue to Life”) and includes the long works Meter Theou (“Mother of God”) and Pascha ton Hellenon (“The Greek Easter”), culminating in the Delphikós lógos (1927; “Delphic Utterance”). In the last, Greek tradition and the national historic and religious symbols are given a mystic turn and a universal significance.


In the 1930s and 1940s there appeared a second group of lyrics, which display the full power of Sikelianós’ art. They express in rich and incisive language and with forceful imagery the poet’s belief in the beauty and harmony of the world. The tragedies of Sikelianós (Sibylla, Daedalus in Crete, Christ in Rome, The Death of Digenis and Asklepius, which are introduced by the long dramatic poem The Dithyramb of the Rose) are more notable for their lyric than their dramatic qualities. Although occasionally his grandiloquence blunts the poetic effect of his work, some of his finer lyrics are among the best in Western literature.

Andreas Ebirikos

Andreas Embirikos Brăila, 1901 – Athens, 1975 was a Greek surrealist poet and the first Greek psychoanalyst.

Embirikos came from a wealthy family as his father was an important ship-owner. He was born in Brăila, Romania, but his family soon moved to Ermoupolis in Syros. When Embirikos was only seven years old they moved to Athens. While he was still a teenager his parents divorced; he started studying at the Faculty of Philosophy of the National and Capodistrian University of Athens, but he decided to move to Lausanne to stay with his mother.

The following years Embirikos studied a variety of subjects both in France and in the United Kingdom where he studies at King's College London; however it was in Paris where he decided to study psychanalysis together with René Laforgue.

His poetry can be defined by two major tendencies. On the one hand, he was one of the major representatives of surrealism in Greece. His first poetic collection, Ipsikaminos, was a heretic book, characterized by the lack of the punctuation and the peculiarity of the language. As the poet himself admitted it was precisely the originality and extravagance of his work that contributed to his relative commercial success.

On the other hand, together with Yorgos Seferis, Embirikos was the most important representative of the generation of the 1930s. He contributed greatly to the introduction of modernism in Greek letters and he helped change once and for all the poetic atmosphere of Greece.

Arguably, the most significant and influential work by Embirikos is Megas Anatolikos. The poet dedicated many years of work to this particularly long novel, that consists of more than one hundred chapters. In this work, Embirikos narrates the first trip of the ocean liner Great Eastern (Μέγας Ἀνατολικός) from England to America. Embirikos describes the Great Eastern as a hedonic vessel, where the multitude of the passengers enjoy love without and beyond limits. During the ten-day trip (an allusion to the Decameron) they discover a new form of happiness and innocence. For this work, Odysseas Elytis called Embirikos "a visionary and a prophet".

Embirikos also wrote articles of literary criticism; at least two of them are worth-mentioning. The first is "The hidden necrophilia in the works of Edgar Allan Poe"; the second, "Nikos Engonopoulos or the miracle of Elbassan and Bosphorus".

Andreas Kalvos

Andreas Kalvos 1792-1867

Biography of the Greek Poet Andreas Kalvos

Greek poet and erudite scholar, a native of Zakynthos. He lived in Italy, France and London where he died. In the age of 13 his parents divorced. His mother married again and Kalvos went with his father and uncle to relocate in Livorno.

Andreas Kalvos finished his studies in Florence where he met with Hugo Foskolo. Foskolo helped Kalvos a lot, by providing him with room and board. Later on when Kalvos went to London was hosted again by Foskolos. In London he gave lessons in the Greek and Italian languages and wrote. During this period he wrote two tragedies in Italian, inspired by ancient Greek myths: "Danaides" and "Theramenis". These plays published but their copies lost by in the lapse of time until the professor Lazarus Velelis discovered a copy of Danaides.

Andreas Kalvos got married in London but his English wife died soon in 1821.

When the Greek National Revolution of 1821 burst, the poet went to Nafplio to fight. Eventually he didn't help the nation by fighting but through his poetry. He wrote patriotic odes (published: the first in 1824 and the second -dedicated to General Lafayette- in 1826). His poetry value for lyrical spirit and singularity in versification and language.

In 1827 he went to Corfu, where he initially failed to be appointed in Ionian Academy and decided to follow the profession of private tutor. Later on created a private school. When Gilford ("master of Ionian Academy") died A. Mustoxidis took his place and Kalvos took on the lesson of Philosophy in Academy. Later on he resigned and kept only the job of editor in "Official Newspaper", abandoned poetry and started to write and translate in foreign language essays.

Again he left for London and married once more.

After the death of his second wife he too died, in 1867.




Λύρα -- ᾨδαὶ Ἀνδρέα Κάλβου [= 'Lyre - Odes of Andreas Calvos'] (1824 Geneva) (

Λυρικά [= 'Lyrics'] (1826)


Danaides (1813)

Theramenes (1813)

The Seasons (Le Stagioni -- Giovanni Meli)

Italian Lessons in Four Parts (1820)

ᾨδὴ είς Ἰονίους Ode agli Ionii  (1814)

Σχέδιο Νέων Ἀρχῶν τῶν Γραμμάτων  'A Plan of New Principles of Letters'

Ἀπολογία τῆς Αὐτοκτονίας  'A Defence of Suicide'

Έρευνα περὶ τῆς Φύσεως τοῦ Διαφορικοῦ Ὑπολογισμοῦ  (1827)

Χάριτες, ἀποσπάσματα, Φώσκολος  'Graces, parts, Foscolo' (1846)

Ὕμνος πρὸς τὸν Ναπολέοντα  'Hymn to Napoleon' (1813–1815)

Βιβλίον τῶν Δημοσίων Προσευχῶν  'Book of Common Prayer' (1820)

Γραμματικὴ τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσης  'Grammar of the modern Grek language' (1822)

Liturgia Anglicana Polyglotta (translations), 1821–1826

Ἐπίκρισις Θεολογική  'Theological Criticism' (1849)

[Odai], ed. G. Zoras (1962)

[Odai], ed. F. M. Pontani (1970)

Andreas Laskaratos


Andreas Laskaratos (Ανδρέας Λασκαράτος, 1811–1901) was a satirical poet and writer from the Ionian island of Cefalonia or [Kefallinia]. He was excommunicated by the Greek Orthodox Church because his satire targeted many of the church's prominent members.


Andreas Laskaratos was born in Lixouri in 1811, at the time when the Ionian islands were moving from the French to the British as a protectorate. He was considered to be highly spirited by nature, intelligent and glib. He was intensely satirical and constant in his views, publishing works which contrasted the views of his time. The fact that he did not hesitate to freely express his views by criticizing hypocrisy became the main reason behind his arrest and imprisonment, persecutions, and excommunication by the church.


He lived through the entire process of unification of the Ionian islands with mainland Greece but he distanced himself from the opinions of most leaders of the pro-unification movement. During his persecution he lived at times in Corfu, Zakynthos, London and Argostoli, where he died in 1901.


Being brought up in a wealthy aristocratic family of land-owners, he studied law in Paris, but only practised law when he was in financial need. He was the student of the great poet Andreas Kalvos and also met Greece's 'national poet' Dionysios Solomos, both of whom influenced his later course. He worked as a journalist and published poetry but is more well known as a writer of satire. He married Penelope Korgialeniou (Πηνελόπη Κοργιαλένιου), also from a wealthy family, who bore him two sons and seven daughters. His niece Eleni Lambiri was a conductor, librettist and composer.


He published several satirical newspapers such as Lychnos (Λύχνος) that criticized immorality, injustice and hypocrisy. On many occasions he turned against politicians and their incompetence while he also fought against religious prejudices and the corruption of religious authority.



Aristotelis Valaoritis

Aristotelis Valaoritis (Greek: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Lefkada, 1824 - Lefkada, 1879) was a Greek poet and politician. He was also the great-grandfather of Nanos Valaoritis, one of the most distinguished writers of Greece.


He was born in Lefkada in 1824 to a Greek father of Epirotic descent. He completed his school education in Lefkada and Corfu. Afterwards he went to France and Italy to study law. He never worked as a lawyer though, but completely devoted himself to poetry. He spent an important part of his life in the small island of Madouri.


At the age of 25 he married the daughter of the Venetian scholar Emilio De Tipaldo, Eloisa. Using simple language he wrote many poems regarding the Greek War of Independence. He was credited as a national poet. Some of his most important works are: Stichourgimata, Mnemosina, Kira Frosini, Athanasios Diakos, O Fotinos, Astrapogiannos.


O Fotinos (or Der Helle in German), is a very famous unfinished poem relating the so-called Voukentra revolution of 1357 in Lefkada against the Venetian (Italian) occupation. Valaoritis composed this poem on the privately owned isle of Madouri.


Meanwhile he got into politics. As a member of the Parliament of the United States of the Ionian Islands he fought for the rights of the Ionian islands. Once the Ionian islands were united with Greece he moved to Athens, as a member of the Greek Parliament. His speeches were heavily influenced by his poetic language, making his rhetorical skills uniquely remarkable. The last years of his life, he developed action towards the integration of Epirus to Greece, a goal not fully achieved until the Balkan Wars.


He died in Lefkada in 1879 due to heart failure.

Γεώργιος Δροσίνης

Γεώργιος Δροσίνης (1859 – 1951)


Ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1859, σ' ένα αρχοντικό της Πλάκας. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Χάρη στη φιλομάθειά του, αλλά και στις οικονομικές δυνατότητες που είχαν οι γονείς του, σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια Ιστορίας της Τέχνης στη Λειψία, στη Δρέσδη και στο Βερολίνο.


Από το 1889 ως το 1897 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Εστία, που ο ίδιος μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Την ίδια περίοδο ίδρυσε και διηύθυνε τα περιοδικά Εθνική Αγωγή και Μελέτη, καθώς και το ετήσιο Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος. Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το Σύλλογο προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, που εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και άλλες μελέτες. Το 1901 ίδρυσε τις σχολικές βιβλιοθήκες και το 1908 το εκπαιδευτικό μουσείο. Συνέβαλε, επίσης, στην ανέγερση του Οίκου Τυφλών, της Σεβαστοπούλειας Επαγγελματικής Σχολής και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας.


Από το 1914 ως το 1923 διετέλεσε τμηματάρχης Δημοτικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη σύνταξη του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας και στην εφαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Το 1924, υπό τη διεύθυνσή του, οργανώθηκε το Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών. Έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της το 1926, διατέλεσε ο πρώτος Γραμματέας των Δημοσιευμάτων του Ιδρύματος (1926-1928) και τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών.


Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1879 με ποιήματά του στα περιοδικά Ραμπαγάς και Μη Χάνεσαι. Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο Ιστοί Αράχνης, η σταδιοδρομία του, όμως, ως νέου ποιητή άρχισε το 1884 με τη συλλογή Ειδύλλια.


Ποιητής της νέας αθηναϊκής σχολής -όπως και ο Κωστής Παλαμάς, με τον οποίο υπήρξε στενός φίλος- χρησιμοποίησε τη δημοτική γλώσσα από τις πρώτες του δημιουργίες και άντλησε στοιχεία από τα δημοτικά τραγούδια και τη λαϊκή παράδοση. Ως πεζογράφος, χρησιμοποίησε αρχικά την καθαρεύουσα, για να στραφεί κι εκεί αργότερα στη δημοτική, με το διήγημά του Το βοτάνι της αγάπης (1901).


Πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1951, στην Κηφισιά.

Giannis Ritsos

Born in Monemvassia on May of 1909 in a family of landowners. His youth is marked by devastations in his family: economic ruin, precocious death of the mother and the eldest brother, internment of the father suffering of mental unrests. He spends four years (1927-1931) in a sanatorium to take care of a tuberculosis. At that stage he becomes very close to the Communist Party of Greece. He starts writing and in 1934 he publishes “Tractor” and in 1935 “Pyramids”. Those two works achieve a balance still fragile between faith in the future, founded on the Communist ideal, and personal despair.


In 1936, the long poem “Epitaph” exploits the shape of the traditional popular poetry and becomes the detonator of the cultural revolution in Greece 24 years later with the music of Theodorakis. In August of 1936 he is constrained to prudence by the dictatorial regime of Metaxas, from August 1936, especially because Epitaphios has been burnt publicly. The poet is going to explore some conquests of surrealism: access to the domain of the dream, surprising associations, explosion of images and symbols, lyricism which shows the anguish of the poet: “The Song of my Sister” (1937) and “Symphony of the Spring” (1938) are two examples. During Greek civil war, Ritsos commits in the struggle against the fascists, and is sentenced to spend four years in detention in various camps of so-called "rehabilitation": Limnos, Ayios Efstratios, Macronissos. At that stage he writes “Romiossini” (Greecity, published only in 1954, set into music by Theodorakis in 1966), which is a shattering hymn to the humiliated land of the Greek.


Between 1967 and 1971, the military junta constrained him to a new deportation to Yaros and Leros, and an assignment to residence to Samos. This didn't stop him from writing. He continued being very active and he was one of the few voices heard against them. In the 80es, Ritsos also wrote novels. Nine books are united under the title of “Iconostase of the Anonymous Saints” (1983-1985). The prose puts to profit the poet's conquests: liberty of metapher, alternation of the real, sudden ruptures, daring language, blossoming of senses opening on an erotic universe, where times and ages always coexist.


In 1989 he publishes his last collection of poems named “Late in the night”, which appears to be one of his saddest creations, affected by the downfall of communism. He died in November of 1990.

Georgios Seferis

Georgios (Giorgos) Seferis was born in Smyrna, Asia Minor, in 1900. He attended school in Smyrna and finished his studies at the Gymnasium in Athens. When his family moved to Paris in 1918, Seferis studied law at the University of Paris and became interested in literature. He returned to Athens in 1925 and was admitted to the Royal Greek Ministry of Foreign Affairs in the following year. This was the beginning of a long and successful diplomatic career, during which he held posts in England (1931-1934) and Albania (1936-1938 ). During the Second World War, Seferis accompanied the Free Greek Government in exile to Crete, Egypt, South Africa, and Italy, and returned to liberated Athens in 1944. He continued to serve in the Ministry of Foreign Affairs end held diplomatic posts in Ankara (1948-1950) and London (1951-1953). He was appointed minister to Lebanon, Syria, Jordan, and Iraq (1953-1956), and was Royal Greek Ambassador to the United Kingdom from 1957 to 1961, the last post before his retirement in Athens. Seferis received many honours and prizes, among them honorary doctoral degrees from the universities of Cambridge (1960), Oxford (1964), Salonika (1964), and Princeton (1965).His wide travels provide the backdrop and colour for much of Seferis's writing, which is filled with the themes of alienation, wandering, and death. Seferis's early poetry consists of Strophe (Turning Point), 1931, a group of rhymed Lyrics strongly influenced by the Symbolists, and E Sterna (The Cistern), 1932, conveying an image of man's most deeply felt being which lies hidden from, and ignored by, the everyday world. His mature poetry, in which one senses an awareness of the presence of the past and particularly of Greece's great past as related to her present, begins with Mythistorema (Mythistorema), 1935, a series of twenty-four short poems which translate the Odyssean myths into modern idiom. In Tetradio Gymnasmaton (Book of Exercises), 1940, Emerologio Katastromatos (Logbook I), 1940, Emerologio Katastromatos B (Logbook II), 1944, Kihle (Thrush), 1947, and Emerologio Katastromatos C (Logbook III), 1955, Seferis is preoccupied with the themes he developed in Mythistorema, using Homer's Odyssey as his symbolic source; however, in "The King of Asine" (in Logbook I), considered by many critics his finest poem, the source is a single reference in the Iliad to this all-but-forgotten king. The recent book of poetry, Tria Krypha Poiemata (Three Secret Poems), 1966, consists of twenty-eight short lyric pieces verging on the surrealistic.In addition to poetry, Seferis has published a book of essays, Dokimes (Essays), 1962, translations of works by T.S. Eliot, and a collection of translations from American, English, and French poets entitled Antigrafes (Copies), 1965. Seferis's collected poems (1924-1955) have appeared both in a Greek edition (Athens, 1965) and in an American one with translations en face (Princeton, 1967).

From Nobel Lectures, Literature 1901-1967, Editor Horst Frenz, Elsevier Publishing Company, Amsterdam, 1969

This autobiography/biography was first published in the book series Les Prix Nobel. It was later edited and republished in Nobel Lectures.

Giorgos Seferis died on September 20, 1971.

Dionysios Solomos


Early life and education

Born in 1798, Dionysios Solomos was the illegitimate child of a wealthy count, Nikolaos Solomos, and his housekeeper, Angeliki Nikli. Nikolaos Solomos was of Cretan origin; his family were Cretan refugees who settled on Zakynthos in 1670 after Crete's conquest by the Ottoman Empire in 1669. The Italian version of the family name is recorded as: Salamon, Salomon, Solomon, and Salomone.  It is possible that his mother Angeliki Nikli came from the region of Mani.  Count Nikolaos Solomos was legally married to Marnetta Kakni, who died in 1802. From that marriage, he had two children: Roberto and Elena. Since 1796, Nikolaos Solomos had a parallel relationship with his housekeeper Angeliki Nikli, who gave birth to one more son apart from Dionysios, Dimitrios (born in 1801). His father married Dionysios' mother a day before he died on 27 February 1807, making the young Dionysios legitimate and a co-heir to the count's estate, along with his half-brother. The poet spent his childhood years on Zakynthos until 1808, under the supervision of his Italian tutor, abbot Santo Rossi. After his father's death, count Dionysios Messalas gained Solomos' custody, whereas his mother married Manolis Leontarakis in 15 August 1807. In 1808, Messalas sent Solomos to Italy in order to study law, as was customary with Ionian nobility, but possibly also because of Dionysios' mother's new marriage.


Studies in Italy

Solomos went to Italy with his tutor, who returned to his home town, Cremona. Initially he was enrolled at the Lyceum of St. Catherine in Venice, but he had adjustment difficulties because of the school's strict discipline. For that reason, Rossi took Solomos with him to Cremona, where he finished his high-school studies in 1815. In November 1815, Solomos was enrolled at Pavia's University's Faculty of Law, from which he graduated in 1817. Given the interest the young poet showed in the flourishing Italian literature and being a perfect speaker of Italian, he started writing poems in Italian. One of the most important first poems written in Italian during that period of time was the Ode per la prima messa (Ode to the first mass) and La distruzione di Gerusalemme (The destruction of Jerusalem). In the meantime, he acquainted himself with famous Italian poets and novelists (possibly Manzoni, Vincenzo Monti etc.); Ugo Foscolo from Zakynthos was among his friends. As a result, he was easily accepted in the Italian literary circles and evolved into a revered poet of the Italian language.


Return to Zakynthos

After 10 years of studies Solomos returned to Zakynthos in 1818 with a solid background in literature. On Zakynthos, which at that time was well known for its flourishing literary culture, the poet acquainted himself with people interested in literature. Antonios Matesis (the author of Vasilikos), Georgios Tertsetis, Dionysios Tagiapieras (a physician and supporter of the dimotiki, and also a friend of Ioannis Vilaras) and Nikolaos Lountzis were some of Solomos' most well-known friends. They used to gather in each other's homes and amused themselves by making up poems. They frequently satirized a Zakynthian doctor, Roidis (Solomos' satirical poems referring to the doctor are The doctors' council, the New Year's Day and The Gallows). They also liked to improvise poems on a given rhyme and topic. His improvised Italian poems during that period of time were published in 1822, under the title Rime Improvvisate.


First works in Greek and encounter with Spyridon Trikoupis

Along with the Italian poems, Solomos made his first attempts to write in Greek. This was a difficult task for the young poet, since his education was classical and in Italian, but also because there did not exist any poetic works written in the demotic dialect that could have served as models. However, the fact that his education in Greek was minimal kept him free of any scholarly influences, that might have led him to write in katharevousa, a "purist" language formulated as a simpler form of ancient Greek. Instead he wrote in the language of the common people of his native island. In order to ameliorate his language skills, he started studying methodically demotic songs, the works of pre-solomian poets (προσολωμικοί ποιητές) and popular and Cretan literature that at that time constituted the best samples of the use of the demotic dialect in modern Greek literature.The result was the first extensive body of literature written in the demotic dialect, a move whose influence on subsequent writers cannot be overstated. Poems dating to that period of time are I Xanthoula-The little blond girl, I Agnoristi-The Unrecognizable, Ta dyo aderfia-The two brothers and I trelli mana (=The mad mother).


Solomos' encounter with Spyridon Trikoupis in 1822 was a turning-point in his writing. When Trikoupis visited Zakynthos in 1822, invited by Lord Guilford, Solomos' fame on the island was already widespread and Trikoupis wished to meet him. During their second meeting, Solomos read to him the Ode to the first mass. Impressed by Solomos' poetic skills, Trikoupis stated:


Your poetic aptitude reserves for you a select place on the Italian Parnassus. But the first places there are already taken. The Greek Parnassus does not yet have its Dante".


Solomos explained to Trikoupis that his Greek was not fluent, and Trikoupis helped him in his studies of Christopoulos' poems.


Hymn to Liberty and the poet's establishment

The first important turning point in the Greek works of Solomos was the Hymn to Liberty that was completed in May 1823-a poem inspired by the Greek revolution 1821. The poem was at first published in 1824 in occupied Mesolongi and afterwards in Paris in 1825 translated into French and later on in other languages too. This resulted in the poet's fame proliferation outside the Greek borders. Thanks to this poem, Solomos was revered until his death, since the rest of his work was only known to his small circle of admirers and his "students". The Hymn to Liberty inaugurated a new phase in the poet's literary work: this is the time when the poet has finally managed to master the language and is experimenting himself with more complex forms, opening up to new kinds of inspirations and easily leaving aside improvisation. This period resulted in the Odi eis to thanato tou Lordou Byron-Ode to the death of Lord Byron, a poem having many things in common with the Hymn but also many weaknesses, I Katastrofi ton Psaron-Psara's Destruction, O Dialogos-The Dialogue (referring to the language) and I Gynaika tis Zakynthos-The Woman from Zakynthos. It is alleged that Solomos could hear the cannon firing from Zakynthos during the Greek War of Independence, which inspired him to write his most famous works.


Establishment on Corfu: first years

After frictions and economic disputes with his brother Dimitrios concerning legacy matters, Solomos move to Corfu, the most important intellectual center of the Ionian islands in those years. However, Dionysios did not leave Zakynthos solely because of his family problems; Solomos had been planning to visit the island since 1825. Corfu would offer him not only a more stimulating environment but also the vital isolation for his solitary and bizarre character. Corfu was the perfect place for contemplation and writing poetry, in line with Solomos' noble ideas about Art. That explains the fact that his happiest years were the first years he spent on Corfu. It was during this period of time that he took up studying German romantic philosophy and poetry (Hegel, Schlegel, Schiller, Goethe). Since he did not know German, he read Italian translations by his friend Nikolaos Lountzis. In the mean time, he continued to work on The Woman of Zakynthos and Lambros that he had started in 1826.



1833: trial and great works of maturity.

Between 1833 and 1838, having restored the relations with his brother, Solomos' life was perturbed by a series of trials where his half-brother (from his mother's side) Ioannis Leontarakis was claiming part of their father's legacy, arguing that he was also the legal child of count Nikolaos Solomos, since his mother was pregnant before the father's death. Even though the outcome of the trial was favorable to both the poet and his brother, the dispute led to Solomos' alienation from his mother (his feelings were badly hurt because of his adoration towards his mother) and his withdrawal from publicity. Even though the trial influenced the poet to such a point, it was not able to seize his poetical work. 1833 signifies the mature period of his poetical work, that resulted in the unfinished poems of O Kritikos-The Cretan (1833), Eleftheroi Poliorkimenoi-The Free Besieged (until 1845) and O Porfyras(1847), that are considered to be the best of his works. In the mean time, he was planning other works that either remained at the preparation stage or remained as fragments, such as Nikoforos Vryennios, Eis to thanato Aimilias Rodostamo-To the death of Emilia Rodostamo, To Francisca Fraser and Carmen Seculare.


Circle of Corfu

On Corfu, Solomos soon found himself at the admirers' and poets' center of attention, a group of well educated intellectuals with liberal and progressive ideas, a deep knowledge of art and with austere artistic pretensions. The most important people Solomos was acquainted to were Nikolaos Mantzaros, Ioannis and Spyridon Zampelios, Ermannos Lountzis, Niccolò Tommaseo, Andreas Mustoxydis, Petros Vrailas Armenis, Iakovos Polylas, Ioulios Typaldos, Andreas Laskaratos and Gerasimos Markoras. Polylas, Typaldos and Markoras were Solomos' students, constituting the circle referred to as the "solomian poets" (σολωμικοί ποιητές), which signifies Greek's poetry flourishing, several decades before the appearance of the New Athenian School, a second poetical renaissance inspired by Kostis Palamas.


Last years

The tomb of Dionysios Solomos. Located in the Museum of Dionysios Solomos; Zakynthos (city).

After 1847, Solomos started writing in Italian once more. Most works from this period are half-finished poems and prose drafts that maybe the poet was planning to translate into Greek. Serious health problems made their appearance in 1851 and Solomos' character became even more temperamental. He alienated himself from friends such as Polylas (they came on terms with each other in 1854) and after his third stroke the poet did not leave his house. Solomos died in February 1857 from apoplexy. His fame had reached such heights so when the news about his death became known, everyone mourned. Corfu's theater closed down, the Ionian Parliament's sessions were suspended and mourning was declared. His remains were transferred to Zakynthos in 1865.



Literary influences and major works

Solomos' first poems written on Zakynthos were influenced by Italian poetry of that era, in line with the Academy of Arcadia movement (e.g. O thanatos tou voskou-The shepherd's death, Evrikomi) and by early romanticism (I trelli mana-The mad mother). Generally speaking, Solomos was heavily influenced by European romanticism, including Byron and Leopardi. The decade 1823-1833 determined the poet's progress. It was during that time he tried to give up improvisation and abandoned the new classicism style of poems such as Hymn to Liberty and Ode to the death of Lord Byron.

Solomos was exposed to the cultural and political ferment of the Enlightenment and the ideas of the French Revolution, and he identified with Italian national sentiments for unification and liberation from the Habsburgs.

In 1823, the poet writes the epic Hymn to Liberty, the first two stanzas of which became the Greek national anthem. This work salutes the War of Greek Independence, started in 1821, by invoking the personified image of Liberty, reborn and renewed out of "the sacred bones of the Greeks." Of particular interest to non-Greeks are references to all the great powers of the time, which include the "heartfelt joy of Washington's land" that "remembered the irons that bound her as well", and a savage dig at the Austrian Eagle "that feeds on the entrails of the Italians to grow wings and talons" and does his best to harm Liberty. Solomos' own Ionian islands, under British rule at the time, are described as being "artfully chained" and having "'False Freedom' written on their foreheads." The poem does not shrink from the savagery of the war, and ends with exhortations to the revolutionaries to maintain unity and avoid civil war, which had already erupted at the time of writing. In the Hymn to Liberty Solomos rejoices in the sight of "lily-fingered virgins" whose "breasts are preparing the sweet-suckled milk of bravery and freedom."

In 1824, Solomos composed The Dialogue, dealing with the language issue. The work involves three people: the poet, his friend (the first draft mentions Sp. Trikoupis) and the savant. However, it is mainly the poet and the savant who speak. The poet is trying to prove that katharevousa is an artificial language, of no use to either the people nor to literature. The poet supports a literary language based on the language spoken by the people, that should be elaborated on by the poet. In order to support his argument, the following phrase is used: "firstly succumb to the language of the people and then, if you are worthy, conquer it". His arguments are based on the French Age of Enlightenment on the subject of the use of national languages and on examples of Italian poetry, by which he tries to prove that no word is vulgar in itself but gets its meaning by the poem's context. At the end of the work, the poet abandons the rational reasoning and supports his arguments with passion.

Between 1824-1826, the poet started working on the poem Lampros, a poem that remained unfinished. Lampros is an extreme romantic hero: he entered into a relationship with a young girl named Maria and they had four children without being married. Lampros sen t their children to an orphanage. While he was fighting against Ali Pasha, he met a girl, unaware of the fact that she was his daughter, and had a love affair with her. When he finally became aware of the incest, after recognizing the daughter's birthmarks, he told his daughter the truth that resulted in the daughter's suicide. On his way home, Lampros was forced to tell Maria about his crime and he fled to a church in order to appeace his soul. Divine Justice however sent the three boys' ghosts that chased him to the end of a cliff from which he fell off. Maria had already lost her reason and fell into a lake, hoping that she would at last find peace.

Between 1826 and 1829, Solomos worked on the prose-like poem I Gynaika tis Zakynthos, a work of a satirical character, that mainly analyses the Evil. The poem is a monk's (Dionysios) narration and "I Gynaika"-"The Woman" is the Evil's main expression. It is said that this composition was about one of Solomos' relatives and that is the reason why the poet's brother never let Polylas publish the poem.

In 1833, Solomos wrote his first important work during his maturity, O Kritikos (The Cretan), in iambic fifteen-syllable verse, as a result of the Cretan's literature influence. The work describes the story of a Cretan who left from Crete after the revolution was lost in 1826, the shipwreck and his efforts to save his beloved from the tempest. A central point in the work is the apparition of an oracle, the Feggarontymeni (meaning the one dressed by the moon). The narrator of the story is the Cretan himself: he starts telling his story many years later, when he is living alone as a beggar, doing flashbacks (from his life on Crete and the shipwreck) and talking about the future (the resurrection of the dead and his encounter with his beloved one in Paradise). O Kritikos is aesthetically the most complete poem. There is juxtaposition of storm imagery and the pursuit by the Turks. The problem troubling language specialists is the interpretation of the Feggarontymeni's figure. Some think the figure is an allusion to the Virgin Mary. She is described as the 'goddess' and reads in his heart the story of his heroic and ultimately futile struggles against the Turks in his native island which all but charms him out of his mortal body. David Ricks writes with respect to her identity, "we must hold in balance the soul of the expiring fiancée, the kindly presence of the Motherland and a recollection of our Lady".

Between 1833 and 1844, Solomos edited the second draft of The Free Besieged, a poem inspired by the Third Siege of Missolonghi and the heroic exodus of its inhabitants, written in a rhyming fifteen-syllable verse. After 1845, the poet started working on the poem once more, this time without using rhyme. The poem describes the last days of the siege, when food supplies were exhausted and it was certain that the city would fall. The notes written by the poet in Italian are very useful for the poem's interpretation. These notes are included in the Polylas edition. The central theme of the poem is willpower and the struggle with the temptations of nature that give birth to the will for life. There are three fragmentary drafts of this unfinished work, each draft longer and more thoroughly worked than the previous one, all of which show glimpses of what the finished poem could have been; yet the three drafts are considered possibly the finest moment of modern Greek poetry. This opinion of reverence and awe is not only one expressed by critics and scholars, but also by all major Greek poets who have invariably referred to Dionysios Solomos as a poet far superior than themselves.

The last work of maturity is "O Pórfyras" (The Whale), written in 1847. The poet was inspired by a real incident, when a shark mangled an English soldier swimming in Corfu harbor. Porfyras is a difficult poem to interpret, mostly because of the its fragmented nature. This poem also refers to the relation between nature and man and the body's and soul's dimension.

The fragmented poems Lampros and Porfyras show the romantic impulse of Solomos (melancholy, gothic and supernatural, influenced by both Byron and Leopardi).

The poem Ode to the death of Lord Byron, is labeled lyrical and was written after Byron died during the siege of Mesolongi, but the subject matter and form are epic.

In the works of The Hymn to Liberty and Ode to the death of Lord Byron there are several direct and indirect references to Byron's works. A good example is a reference (in Solomos' own footnotes) to Byron's Don Juan, where in Canto the Third (The Greek Isles 15) a Greek poet says:


Fill high the bowl with Samian wine!

Our virgins dance beneath the shade --

I see their glorious black eyes shine;

But gazing on each glowing maid,

My own the burning tear-drop laves,

To think such breasts must suckle slaves.


Minor works

Solomos also wrote translations of Italian poetry and Desdemona's song from Shakespeare's Othello, epigrams, other miscellaneous verse, satirical poems in Zakynthian patois, and two prose works, including the tragic/mystical The Woman of Zakynthos. Of his attempts to translate parts of the Iliad into modern Greek only a couple of dozen lines remain.

In the appreciation of Solomos work should be mentioned the relevant references to his work by Seferis the nobelist greek poet and the assay of Mihelis Professor of architecture in the Greek Metsovion Polytechnion on the 100 years of his death in 1957. The former puts forward the thesis that his lack of language resulted in his unfinished poems. The latter to whom opinion I side, that the unfinished works were due to Solomos thrive and attention to detail and form.

It's a pity that lambros never reached Donizzeti. What a superb opera would have been created with a libretto by Solomos! Ref: Seferis Dokimes £ volumes Ikaros Athens probably 80's, Mihelis Edition of Metsovion Polytechnion Athens 1957.

Acceptance of his work

Since the beginning, Solomos was in the center of the literary circles of Zakynthos. After the Hymn to Liberty's publication, his fame spread throughout the Greek state. On the Ionian Islands and in Athens, the poet was known only by his published poems: the Hymn to Liberty, the abstract from Maria's prayer, Lampros, the Ode to the Nun and his poems written in his youth, many of them which were spread by word of mouth and many of them were set to music. This means that his contemporaries' opinion was formed by these works and it was thanks to these works that Solomos gained the fame that lasted until his death. The most important representatives of the First Athenian School admired Solomos' works even though they expressed their objections about the language used by the poet. In 1827, Iakovos Rizos Neroulos wrote in the Cours de la literature grecque moderne: "Dionysios Solomos' poems... have the value of a strong and fascinating inspiration, a fantasy full of courage and fertility". Alexandros Soutsos in the poem Letter to King Otto described Solomos (and Andreas Kalvos) as a great maker of odes who, however, neglected the beauties of the language and presented rich ideas poorly clad. Alexandros Rizos Ragkavis in Esquisses de la literature grecque moderne wrote: his spirit makes him one of Greece's greatest glories... Solomos shone like the most beautiful gem of Greece's poetical crown. Even before his death, Solomos' poetical work was identified with the fatherland's concept; in 1849, the newspaper Aion wrote: "the poetry of Solomos is not the poetry of a single person but the poetry of a whole nation".  Similar judgements were expressed even after the poet's death. The magazine Pandora wrote: "one of the finest poets of Greece and of Europe, the author of the dithyramb to Liberty, Dionysios Solomos from Zakynthos died at a thriving age". The funeral orations of Solomos' students were of course more essential and referred to the poet's unpublished works, many of which they had heard their teacher reciting. Ioulios Typaldos described Solomos as the "first and greatest foundator of a new type of literature" and Iakovos Polylas in Solomos' poems "Prolegomena" in 1859 refers to him as "the national poet".

The perception of Solomos' work changed radically after the long-awaited publication in 1859. His uncompleted work was an unpleasant surprise and created puzzlement to the newspapers which praised the greatest Greek poet after his death did not mention anything about the publication of the works. Valaoritis wrote to Constantinos Asopius in 1859 after the poet's death: "the nation's hopes were deceived" and in 1877 in a letter to Emmanouil Roidis he wrote that Solomos left us "only a hymn and some incoherent verses". Spyridon Zampelios also expressed negative comments about Solomos' poems in his essay "Where does the common word "tragoudo" (i.e. "I am singing") derive from?" written in 1859.

The first revaluation of Solomos' work outside the Ionian region started after 1880, especially after the critical work of Kostis Palamas, who acknowledged the historical importance of Solomos' work, which is characterized by the creation of a personal poetic language and the combination of all elements of the poetical tradition and the European poetical currents and ideas.


Formal Elements

The poet used different metrical and rhyme forms, starting with some influenced by Italian poetry (sonnet form, rhymed trochaic terameters) and settling into the standard forms of Greek folk songs (iambic 15-syllable blank verse). His epigram on the destruction of Psara, an event of the Greek War of Independence, influenced by classical forms, is a marvel of rhythm and brevity in six lines of anapaest.


The fragmented nature of Solomos' works

One of the most important issues of Solomic poetry and of Greek literature in general is the fragmented nature of the poet's works. The only works published during Solomos' lifetime were the Hymn to Liberty (1825), an extract from Lampros ("Maria's prayer") (1834), the Ode to the Nun (1829) and the epigram To Francisca Fraser (1849). The rest of his works remained incomplete. Solomos was constantly editing his works and was striving towards total perfection of form, making efforts to get rid of anything excessive that destroyed their essential lyrical substance. His manuscripts do not comprise engrossed works; on the contrary, they reveal all stages of editing, without their latest version being the final one. At first, the poet conceptualized a draft of the poem written in Italian prose and after that he used to start editing the Greek version. Many of the verses are saved in the form of alternative versions, often in the wrong order, some incomplete and with many gaps. The poet often used to write verses of different poems on the same piece of paper. The poem 'The Cretan' (1833), written about the Cretan revolution was one of his most famous poems. It is highly fragmented, however, this adds to the tormented atmosphere of the dramatic monologue because the speaker is a beggar whose life has been torn apart and who is in emotional turmoil, his entire family killed by the Turks.


A faithful student of Solomos, Iakovos Polylas, affronted many difficulties when he undertook the publication of his "teacher's" work (that was long awaited, not only in the Ionian Islands but also the rest of Greece). First of all, Polylas had to ask permission from the poet's brother Dimitrios in order to be able to study the poet's manuscripts. After that, he had to arrange the scattered material (written in the poet's difficult to decipher handwriting) so as to present an as much as possible complete and coherent work. Polylas piled and arranged this material, choosing the verses that he thought were closest in meaning to what the poet had in mind. Sometimes Polylas added verses that he had heard Solomos recite and wrote down some alternative versions. In 1859, Polylas published the work of Solomos under the title "Apanta ta Evriskomena- Omnibus of the works found", accompanying this work with an exceptional introduction, in which he stated that the poet's manuscripts with their definitive form were lost.



Attempt to interpret the fragmented works

The form of Solomos' work as presented in its first edition was the source of disappointment, because at that time the work's value could not be appreciated. Polylas in his "Prolegomena" stressed that the major manuscripts of the poems' final version were either lost or destroyed. People assumed that the works may have been stolen by Solomos' servant or by the poet's brother Dimitrios or even that the poet himself destroyed them. Only in the beginning of the 20th century was it made clear that no more manuscripts existed and that Solomos had not completed his poems. The first attempts to interpret the fragmented nature of the poet's work were mostly based on theories having nothing to do with the texts themselves: the difficulty to complete the works was thought to be due to the lack of an appropriate intellectual atmosphere that would provide Solomos with the motivation to complete his works, or due to the lack of an adequate literary tradition that the poet could have followed. The fragmentation of Solomos' work was also attributed to psychological factors, such as the poet's alcoholism, the lack of compositive capability, the negative effects of the 1833–1838 trial, Solomos' perfectionism or his feeling of unsatisfaction.


Other scholars underlined however that, to a great extent, Solomos did not care about the completion of his poems. A phrase attributed to the poet is illustrative: "Lampros will remain an abstract, because the whole poem does not reach the height of some days". Linos Politis notes on the fragmentary nature of the Free Besieged: "He did not want or did not care to incorporate these lyrical pieces into a narrative group [...] He stuck to the pure, lyrical expression, without regard to the non-lyrical linking substance, thus advancing [...] to the conquest of a 'pure' lyrical sphere, long before his time. We detected something similar in Kritikos too and the same thing is applied to the rest of his 'fragmented' works".  Later on, Solomos was considered by several poets and critics as the forerunner of "pure poetry" and the fragmented nature of his work did not "disturb" anymore; on the contrary, it was considered as an advantage. During the last decade, attempts have been made to associate the incomplete Solomian works with the fragmentary works of romantic literature (such as Kubla Khan by Coleridge, Giaour by lord Byron and Heinrich von Oftendingen by Novalis), even though this interpretation is not accepted by all scholars.



Publication issue

From 1920–1930, an issue arose concerning the publication of works that were not included in Iakovos Polylas' edition such as The Woman of Zakynthos, the satirical The Gallows and several Italian sonnets that were published by K. Kairofylas in 1927. The Academy of Athens decided to publish Solomos' poems accompanied by a critical edition by N.B. Tomadakis, thus contributing to the discussion about whether a genuine (as Linos Politis was in favor of) or a critical edition of Solomos' works would be best. The critical edition was never published and the two classical scholars prepared "easy to use" editions of the poems, aiming at a wider range of readers. In 1964, Linos Politis published the poet's manuscripts using photographic reprint and typographical transcription. This edition constitutes a turn-point in the research on the Solomian works because not only was the poet's way of work revealed but also because the scholars had the opportunity to study all of the poet's editing phases and maybe even propose new editions.


The contemporary editing attempts of the solomic work can be divided into two categories: the "analytical" edition which reveals the successive editing stages of every poem and its different versions, such as Politis had proposed and intended to realize; the "synthetical" edition which presents the work with a logical sequence and a completion of form, excluding verses or abstracts that do not fulfill these criteria. A sample of "synthetical" edition is the one of Stylianos Alexiou (1994), that was strongly criticized by the supporters of "analytical" approach.



Surviving works at his death

Sadly, the poet's work at his death was mostly unfinished and in fragments, and was edited and published by his friend and fellow poet Iakovos Polylas. Whether Solomos was never satisfied with his work and kept little of it, whether large parts of his manuscripts were lost (something Polylas implies), or whether he had difficulties fleshing out the ambitious structure of his planned works is not clear, but the fragments show a huge disconnect between intention and surviving work: The Cretan begins with a fragment of Canto 18 and ends with Canto 22, and none of them are complete; Lambros was conceived with at least 38 cantos (of some of them only a prose summary survives), with the shortest poetic fragment consisting of a single line, and the longest containing 33 stanzas; the second draft of The Free Besieged consists of 61 fragments, of which 27 are single lines, seven are two lines, and two are half-lines.

Κική Δημουλά

Κική Δημουλά

Η Κική Δημουλά (Αθήνα 6 Ιουνίου 1931) είναι Ελληνίδα ποιήτρια και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Ποίησης.


Το πατρικό της όνομα είναι Βασιλική Ράδου και κατοικεί στην Αθήνα. Το 1952 παντρεύτηκε τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, το Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957). Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1949 έως και το 1973.










  • 2001, Χρυσός Σταυρός του Tάγματος της Tιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
  • 2002, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών -η τρίτη γυναίκα στην ιστορία της Ακαδημίας




  • 1964(;), Eύφημη μνεία από την Ομάδα των Δώδεκα, για την ποιητική συλλογή Eπί τα ίχνη.
  • 1972, Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για την ποιητική συλλογή Το λίγο του κόσμου.
  • 1989, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για την ποιητική συλλογή Χαίρε ποτέ.
  • 1997, Βραβείο Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για την ποιητική συλλογή Η εφηβεία της λήθης.
  • 2001, Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της.
  • 2009, Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (Prix Européen de Littérature), για το σύνολο του έργου της.
  • 2010, Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, για το σύνολο του έργου της.



Ποιητικές συλλογές


  • Ποιήματα, 1952
  • Έρεβος, 1956, Στιγμή 1990
  • Ερήμην, Δίφρος 1958, Στιγμή 1990
  • Επί τα ίχνη, Φέξης 1963, Στιγμή 1989
  • Το λίγο του κόσμου, 1971, Νεφέλη 1983, Στιγμή 1990
  • Το τελευταίο σώμα μου, Κείμενα 1981, Στιγμή 1989
  • Χαίρε ποτέ, Στιγμή 1988
  • Η εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994
  • Ποιήματα, Ίκαρος 1998 (Συγκεντρωτκή έκδοση· περιλαμβάνονται όλες οι προηγούμενες συλλογές εκτός από τα Ποιήματα.)
  • Ενός λεπτού μαζί, Ίκαρος 1998
  • Ήχος απομακρύνσεων, Ίκαρος 2001
  • Χλόη θερμοκηπίου, Ίκαρος 2005
  • Συνάντηση, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Κική Δημουλά, Ίκαρος 2007 (Ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη.)
  • Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Ίκαρος 2007
  • Τα εύρετρα, Ίκαρος 2010





  • Ο φιλοπαίγμων μύθος, Ίκαρος 2004 (Η ομιλία που εκφώνησε η Κική Δημουλά στην Ακαδημία Αθηνών κατά την τελετή υποδοχής της.)
  • Εκτός σχεδίου, Ίκαρος 2005 (Επιλογή πεζών κειμένων.)
  • Έρανος σκέψεων, Ίκαρος 2009 (Η ομιλία της Κικής Δημουλά στην Αρχαιολογική Εταιρεία στις 26 Ιανουαρίου 2009.)

Konstadinos Kavafis

A Greek poet, published only about 200 privately printed poems. Kavafis has come in recent years to be regarded as a the greatest Mediterranean poet of modern times.


He who longs to strengthen his spirit

must go beyond obedience and respect,

He will continue to honor some laws

but he will mostly violate

both law and custom.

(from 'Strengthening the Spirit', 1903)


Constantine P. Kavafis was born Konstantinos Petrou Kavafis (or Kabaphs) in Alexandria, Egypt, into a wealthy merchant family. Originally the family came from Constantinople, Turkey, where Kavafis lived from 1880 to 1885. After his father's death in 1872 he was taken to Liverpool, England, for five years. Apart from the years in Istanbul (1882-85), he spent the rest of his life in Alexandria. "Whatever war-damage it's suffered,however much smaller it's become, it's still a wonderful city," Kavafis once wrote of his cosmopolitan home town - perhaps not without ironic attitude. When the family's prosperity declined, Kavafis worked 34 years intermittently as journalist, broker, and in the Irrigation Service, from which he retired in 1922.


Enjoying his family's respectable position in the cosmopolitan society of Alexandria, Kavafis led an uneventful life of routine, which was interrupted only by short trips to Athens, France, England, and Italy. His first book was published when he was 41, and reissued five years later with additional seven poems. He published no further works during his lifetime.


As a writer Kavafis was perfectionist - he printed his poems by himself and delivered them only to close friends. The poems had sometimes handwritten corrections. Main themes in his works were homosexual love, art, and politics. He started writing poetry under the influence of late-Victorian and Decadent European models, but then abandoned his attempts to compose in foreign tongues.


Fourteen of Kavafis' poems appeared in a pamphlet in 1904. The edition was enlarged in 1910. Several dozens appeared subsequent years in a number of privately printed booklets and broadsheets. These editions contained mostly the same poems, first arranged thematically, and then chronologically. Close to one third of his poems were never printed in any form while he lived. 'One Night,' written 1907, was one of the erotic poems Kavafis wrote during the years in Alexandria, and referred to a passing sexual encounter. It showed the poet's devotion to a sensual pleasure, free and joyous.



In book form Kavafis' poems were first published without dates before World War II and reprinted in 1949. PIIMATA (The Poems of Constantine P. Cavafy) appeared posthumously in 1935 in Alexandria. Kavafis died on April 29, 1933 in Alexandria. Nowadays the cafés that the poet frequented on the Rue Misalla (now Safiya Zaghlul) have been largely replaced by shops.


"What is shocking about Kavafis' writing is the absence of Mediterranean or eastern imagery... He was cut off from the Arabic and Islamic world, and his eastern side is suspended." (Marguerite Yourcenar in The Atlas of Literature, 1996)

Kavafis composed rhymed as well as free verse, but never loose, unstructured, or irregular poems. He used iambic, eleven-syllable measures, including the popular fifteen-syllable verse of the demotic tradition. After giving up experiments with different literary models, Kavafis mixed the demotic and pure Greek called katharevousa, and used his wide knowledge of the history of East Roman and Byzantine empires as the basis of his themes. In 'The God Abandon's Anthony' he used Shakespeare's play Anthony and Cleopatra and Plutarch's Life of Anthony to describe sense of loss through the fictive voice of an unknown person who addresses Mark Anthony:



Like in Oscar Wilde, aestheticism and skepticism marked Kavafis' work. One of his central motifs was regret for old age: "You will not find other places, you will not find other seas. The city will follow you. All roads you walk will be these roads. And you will age in these same neighborhoods; and in these same houses you will go gray." (from 'The City') Past and present, East and West, Greek and 'barbarian' were fused into sophisticated commentaries on paganism, Christianity, and decadent modern world.Kavafis sketched a rich gallery of historical, semiobscure, or fictitious characters, whom he used as personae acting, or being discussed, in the episodes of his poems. Often his style was dramatic, as in the famous 'Waiting for the Barbarians.' Among his confessional poems with homosexual theme is 'The Bandaged Shoulder,' much admired by Lawrence Durrell.


Kavafis' poems have been translated into English, French, Italian, and German, and several other languages. The 1963 Nobel laureate George Seferis was his ardent admirer, E.M. Forster persuaded T.S. Eliot to publish several Kavafis' lyrics in The Criterion in 1924. The English novelist John Fowles has remarked that Kavafis is for him the great poet of the Levant.

Kostas Varnalis

Kostas Varnalis was a Greece writer and poet of the 20th Century.

Varnalis was born on February 14, 1884, in Pyrgos, Eastern Rumelia (now Burgas, Bulgaria). He was educated in Philippoupolis (now Plovdiv) and received a scholarship from the Greek community of Eastern Rumelia to study literature in Athens.

In 1909, Varnalis was appointed to a teaching post in Greece. He received a scholarship in 1919 for post-graduate studies in Paris, France. The two years he spent in France changed him radically as a person: Varnalis was deeply moved by the suffering of common people during World War I and greatly influenced by the October Revolution in Russia. He returned to Greece and acquired the label "leftist" which led to dismissal from his teaching post during the Pangalos dictatorship in 1925.

After 1925, Varnalis worked as a newspaper man and translator of classical works by Aristophanes and Euripides.

In 1959, Varnalis received the Lenin Award.

He died on December 16, 1974.

His Works

Το Φως που καίει - The Light that burns

Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική - Solomos without metaphysics

Σκλάβοι πολιορκημένοι - Slaves under Siege

Η αληθινή Απολογία του Σωκράτη - The true apology of Socrates

Άπαντα - (a two-volume book of all his works)

Kostas Kariotakis

Kostas Kariotakis, October 30, 1896 – July 20, 1928is considered one of the most representative Greek poets of the 1920s and one of the first poets to use iconoclastic themes in Greece. His poetry conveys a great deal of nature, imagery and traces of expressionism and surrealism. The majority of Karyotakis' contemporaries viewed him in a dim light throughout his lifetime without a pragmatic accountability for their contemptuous views; for after his suicide,the majority began to revert to the view that he was indeed a great poet. He had a significant, almost disproportionately progressive influence on later Greek poets.Karyotakis gave existential depth as well as a tragic dimension to the emotional nuances and melancholic tones of the neo-Symbolist and new-Romantic poetry of the time. With a rare clarity of spirit and penetrating vision, he captures and conveys with poetic daring the climate of dissolution and the impasses of his generation, as well as the traumas of his own inner spiritual world.


Karyotakis was born in Tripoli, Greece, his father's occupation as a county engineer resulted in his early childhood and teenage years being spent in various places, following his family’s successive moves around the Greek cities, including Argostoli, Lefkada, Larisa, Kalamata, Athens and Chania.


He started publishing poetry in various magazines for children in 1912. It is solely rife speculation that he had felt deeply betrayed that a girl he had cared for in Hania in 1913 had married and sent him into melancholy. After receiving his degree from the Athens School of Law and Political Sciences, in 1917, he did not pursue a career as a lawyer. Karyotakis became a clerk in the Prefecture of Thessaloniki. However, he greatly disliked his work and could not tolerate the bureaucracy of the state, which he wrote about often in his poems. His prose piece Catharsis ('purification') is characteristic of this. For this reason he would often be removed from his posts and transferred to other locations in Greece. During these removals he became familiar with the boredom and misery of the country during World War I.

Κώστας Κρυστάλλης

Κρυστάλλης Κώστας


Ο Κώστας Κρουστάλλης γεννήθηκε στο Συρράκο της Ηπείρου, όπου και έζησε μέχρι τα δώδεκα. Το 1880 γράφτηκε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων. Το 1887 δημοσίευσε το ποίημα «Αι σκιαί του Άδου», που αναφερόταν σε επεισόδια της Επανάστασης του 1821. Εξαιτίας αυτού διώχθηκε από τις τουρκικές αρχές και κατέφυγε στην Αθήνα, ενώ τα τουρκικά δικαστήρια τον καταδίκασαν ερήμην σε εικοσιπενταετή εξορία. Στην Αθήνα άλλαξε το οικογενειακό του όνομα σε Κρυστάλλης. Στην Αθήνα εργάστηκε αρχικά στο τυπογραφείο των εκδόσεων «Φέξη» και παράλληλα δημοσίευε ποιήματα. Το 1891 προσλήφθηκε ως συντάκτης στο περιοδικό «Εβδομάς», αλλά η συνεργασία του έληξε τον ίδιο χρόνο εξαιτίας διαφωνιών με τη διεύθυνση του περιοδικού. Έπειτα διορίστηκε ως υπάλληλος στους σιδηροδρόμους. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής του είχαν αποτέλεσμα να προσβληθεί από φυματίωση. Μετακόμισε στην Κέρκυρα, ελπίζοντας ότι εκεί θα βελτιωθεί η υγεία του, η οποία όμως επιδεινώθηκε και τελικά πέθανε στις 22 Απριλίου του 1894 στην Άρτα, όπου έμενε η αδερφή του.


Τα πρώτα του ποιήματα, Αι Σκιαί του Άδου και Ο Καλόγηρος της Κλεισούρας (1890), είχαν επικό χαρακτήρα, με επίδραση από τον Βαλαωρίτη. Αντιθέτως, με τις δύο ποιητικές συλλογές του που δημοσιεύτηκαν τα επόμενα χρόνια, εντάχθηκε στο πνευματικό κλίμα της Νέας Αθηναϊκής σχολής: επίδραση από το δημοτικό τραγούδι, λαογραφική θεματολογία. Η πρώτη του συλλογή, Αγροτικά (1891), πήρε έπαινο στο Δεύτερο Φιλαδέλφειο Ποιητικό Διαγωνισμό (τη χρονιά που βραβεύτηκε η συλλογή Τα μάτια της ψυχής μου του Παλαμά). Η δεύτερη και τελευταία συλλογή του, Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης (1893), διακρίθηκε επίσης σε διαγωνισμό. Το πεζογραφικό του έργο (συγκεντρωμένο στον τόμο Πεζογραφήματα), συμβαδίζει με το κλίμα της πεζογραφίας της γενιάς του 1880: δημοτική γλώσσα, ηθογραφία, καλλιέργεια του διηγήματος. Ασχολήθηκε επίσης με τη συλλογή ιστορικού και λαογραφικού υλικού και συνεργάστηκε με το εγκυκλοπαιδικό λεξικό των Μπαρτ και Χιρστ.

Kostis Palamas

The Greek poet Kostes Palamas (1859-1943) played a dominant role in the development of modern vernacular, or demotic, Greek literature. He drew inspiration from popular mood and expression and gave voice to the aspirations of a people long isolated from their ancient traditions.


Kostes Palamas was born on Jan. 8, 1859, at Patras, the son of a local magistrate, whose death orphaned the boy at the age of six and left him in the care of an uncle in Missolonghi. There Palamas received his primary and secondary education, moving to Athens in 1875 with the intention of studying law; he left the University of Athens, however, without completing a degree. In the early 1880s Palamas struggled to support himself as a journalist and literary critic; during these years he became involved with the Demotikistes, moving quickly to the vanguard of this literary school that sought to replace the anachronistic "official" language of government and education with the popular idiom. Palamas published his first collection of lyric verse, entitled Tragoudia tes Patridos mou (Songs of My Fatherland), in 1886.


The following year Palamas married Maria Valvi, by whom he had three children. The poet wrote perhaps his most moving expression of personal grief in "The Tomb," a poem in memory of his son Alki, who died at the age of 9. During these years filled with struggle and polemic, Palamas produced scores of newspaper articles, and he translated the New Testament and the works of several western European authors into modern Greek. He published a well-known short story, "A Man's Death," in 1895, and issued a collection of poems, lambs and Anapaests, in 1897. That year Palamas was named secretary general of the University of Athens, a position he held until his retirement in 1926.


Asalefte Zoe (Life Immovable), Palamas's next collection of verse, appeared in 1904. It exhibited his increasing variety of mood and metrical form. The intensely felt thematic polarities of his work (love of life/mortal anguish; patriotic feeling/bitter denunciation of his homeland; love of past glories/break with any cult of the Greek past; Hellenism/Christianity) became more and more insistent. In 1907 Palamas published Dodecalogos tou Gyftou (The Twelve Lays of the Gypsy), perhaps his most important work. The Gypsy poet, an outcast possessed only of his vital language, wanders from creative tasks to love and to the death of gods and of the ancients, finally becoming a prophet and uniting at last science, nature, and man. A second work with epic horizons appeared in 1910, I flogera tou Vasilia (The King's Flute), set in latter-day Byzantine splendor and tracing the pilgrimage of Greek emperor Basil II to Athens and the Shrine of the Virgin Mary.


Palamas is also remembered for a drama, Trisevgene (The Thrice Noble or Royal Blossom), a highly lyrical piece. The poet, virtually a national hero, died in Athens on Feb. 28, 1943.




Collections of Poems


Songs of my Fatherland (1886)

Hymn to Athena (1889)

Eyes of my Soul (1892)

Iambs and Anapaests (1897)

The Grave (1898)

The Greetings of the Sun-born (1900)

Life Immobile(1904)

Twelve Lays of the Gypsy (1907)

The King's flute (1910)

Yearnings of the Lagoon (1912)

Satirical Exercises (1912)

The City and Solitude (1912)

Altars (1915)

Extempora (1919)

The 14 verses (1919)

The 5 verses - The passionate secret whispers - The Wolves - Two flowers from afar (1925)

Cowardly and Harsh verses (1928)

The 3 Verse Cycle (1929)

Passages and Greetings (1931)

The Nights of Phemius (1935)

Evening Fire (1944, posthumous edition by his son, Leander Palamas)




Death of a Youth (novel, 1901)

Novels (1920)




The Thrice-noble (drama, 1903)

Μανώλης Αναγνωστάκης

Μανώλης Αναγνωστάκης (1925 – 2005)


Ένας από τους κορυφαίους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ποιητής με πολιτική συνείδηση, φυλακίστηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο για τις ιδέες του και χαρακτηρίστηκε ως ο «ποιητής της ήττας», καθώς με τους στίχους του εξέφρασε τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. Το ποιητικό του έργο καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.


Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαρτίου του 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα.


Πήρε μέρος στην Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε στο διάστημα 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο.


Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1942 από το περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα». Εκτελώντας χρέη και αρχισυντάκτη, το 1944 συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), πόλο συσπείρωσης των προοδευτικών νέων λογοτεχνών της πόλης, και το 1945 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές». Αν και προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς ποιητικών συλλογών τις επόμενες δεκαετίες, θα έπρεπε να περιμένει ως το 1979, σχεδόν 35 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, ώστε να δει να τυπώνεται η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του χωρίς δικά του έξοδα.


Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα «Αυγή», με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό «Κριτική» (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» (1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).


Τα ποιήματα που ο Μανώλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.


«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», είχε ξεκαθαρίσει, γιατί «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή». Ίσως επειδή, όπως είχε πει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».


Ο Αναγνωστάκης είχε προαναγγείλει τη σιωπή του με τους στίχους:


"Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.

Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.

Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.

Το θέμα είναι τώρα τι λες." (Στόχος, 1970)



Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ μελοποιήθηκαν από συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1986) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2002), ενώ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.


Το πιο γνωστό του ποίημα ήταν το «Μιλώ», που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.




Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών

Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα

Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες

Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε σους τάφους και τα σαπίζει η βροχή

Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα

Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους

Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα

Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους

Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια

Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα

Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες

Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.


Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες

Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του

Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν

Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν

Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια

Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν

Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει

Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.


Η ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη δεν είναι απαισιόδοξη. Όσο κι αν οι στίχοι του φτάνουν κάποτε στην απελπισία, στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται ένα φως που μοιάζει περισσότερο με την αναλαμπή της αυγής και λιγότερο με το λυκόφως. Η δύναμη του ποιητικού του έργου, υπερβαίνοντα τις κομματικές ταμπέλες, κατάφερε να εκφράσει την αβεβαιότητα, την αποξένωση, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής.


Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005, καταβεβλημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα.






Πέντε μικρὰ θέματα Ι ΙΙ ΙΙΙ IV V



Ὁ Οὐρανός

Νέοι τῆς Σιδῶνος


Στ᾿ ἀστεῖα παίζαμε!

Οἱ στίχοι αὐτοί


Χάρης 1944

Θεσσαλονίκη, Μέρες τοῦ 1969 μ.Χ.

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος...

Ἀπροσδιόριστη χρονολογία

Κάθε πρωί

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα...

Δρόμοι παλιοί

Ἤτανε νέοι

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη

Τὸ σκάκι


Ποιήματα ποὺ μᾶς διάβασε ἕνα βράδυ ὁ λοχίας Οtto V...

Κι ἤθελε ἀκόμη...



Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε...

Ἡ ἀπόφαση



Προσχέδιο δοκιμίου πολιτικῆς ἀγωγῆς

Τώρα εἶναι ἁπλὸς θεατής...

Τὸ πρωΐ

Χειμώνας 1942


Fair Play

Μάνος Ελευθερίου

Μάνος Ελευθερίου

Ο Μάνος Ελευθερίου (Ερμούπολη Σύρου, 12 Μαρτίου 1938) είναι Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Έχει συγγράψει μέχρι τώρα εννέα ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα, πάνω από 400 τραγούδια και έχει επιμεληθεί διάφορα λευκώματα βασισμένα σε προσωπικές συλλογές του. Παράλληλα έχει εργαστεί ως αρθογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.


Για το πρώτο του μυθιστόρημα, ο Καιρός των Χρυσανθέμων, έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας του 2005. Οι στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από όλους σχεδόν τους διαπρεπείς Έλληνες συνθέτες. Έγινε γνωστός ως στιχουργός τη δεκαετία του '70, συνεργαζόμενος με το Μίκη Θεοδωράκη (Λαϊκά: Το παλληκάρι έχει καημό, Σ' αυτή τη γειτονιά, Πολιτεία Γ & Δ), τον Δήμο Μούτση (Ο Άγιος Φεβρουάριος: Η σούστα πήγαινε μπροστά, Άλλος για Χίο τράβηξε, Ο χάρος βγήκε παγανιά) και τον Γιάννη Μαρκόπουλο (Θητεία: Μαλαματένια λόγια, Τα λόγια και τα χρόνια, Παραπονεμένα λόγια). Αργότερα στίχοι του θα γίνουν τραγούδια από τον Γιάννη Σπανό (Η μαρκίζα), τον Σταύρο Κουγιουμτζή (Ελέυθεροι κι ωραίοι, Στα χρόνια της υπομονής), τον Θάνο Μικρούτσικο (Άμλετ της Σελήνης, Δεν είμαι άλλος, Δίκοπη ζωή), τον Ηλία Ανδριόπουλο (Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες) και τον Χρήστο Νικολόπουλο (Διαθήκη, Στων αγγέλων τα μπουζούκια). Θεωρείται μάλιστα ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.



Βιογραφικά στοιχεία


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου. Το 1962, σε ηλικία μόλις 24 χρονών δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Συνοικισμός». Οι πρώτες του πεζογραφικές εμφανίσεις έγιναν με τα διηγήματα «Το διευθυντήριο» και «Η σφαγή» σε αυτοτελή βιβλία το 1964 και 1965. Ο ίδιος όμως σε συνέντευξή του έχει δηλώσει ότι τα έχει «αποκηρύξει σιωπηρά». Εκείνη την εποχή είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να συναναστραφεί με σημαντικές προσωπικότητες από διάφορους χώρους της τέχνης, όπως οι μεγάλοι ζωγράφοι Τσαρούχης και Χατζηκυριάκος-Γκίκας.


Το 1964 πρωτοπαρουσιάστηκε στην ελληνική δισκογραφία με τους στίχους των Ρημαγμένων Κήπων, που εμπιστεύθηκε στο Χρήστο Λεοντή. Ένα χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με τον Θεοδωράκη στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Ο συγγραφέας Φώντας Λάδης ήταν αυτός που έδωσε στον μουσικοσυνθέτη τα δώδεκα τραγούδια που είχε γράψει ο Ελευθερίου κατά τη διάρκεια της θητείας του -το «Τρένο Φεύγει στις Οκτώ», τη «Νυχτερίδα» και τα υπόλοιπα. Λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει όμως ο δίσκος, τους πρόλαβε η Δικτατορία. Τελικά τα τραγούδια κυκλοφόρησαν το '70 στο εξωτερικό (Παρίσι). Κατόπιν ήρθε η συνεργασία με τον Δήμο Μούτση και τον Άγιο Φεβρουάριο (1971) κι έπειτα η «Θητεία» με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Η ηχογράφηση του δίσκου μάλιστα άρχισε το Νοέμβριο του 1973, λίγες μέρες πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο δίσκος κυκλοφόρησε τελικά στη Μεταπολίτευση, το Μάρτιο του 1974. Αργότερα έρχεται η συνεργασία με τον Κουγιουμτζή και τον Νταλάρα. Στον δίσκο "Η Ατέλειωτη Εκδρομή" του 1975 ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μελοποιεί τρία σπουδαία του ποιήματα του Ελευθερίου: Γνωριμία, Εκδρομή, Κιθάρες των νερών.


Παράλληλα γράφει και εικονογραφεί παραμύθια για παιδιά και φροντίζει για την έκδοση λευκωμάτων με θέμα τη Σύρο, την ιδιαίτερη πατρίδα του: («Ενθύμιον Σύρας», «Θέατρο στην Ερμούπολη.» κ.α). Η δεκαετία του ‘90 τον βρίσκει να αρθρογραφεί και να κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές στον Αθήνα 9,84 και στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Το 1994 παρουσιάζει την πρώτη -και μέχρι σήμερα τελευταία - νουβέλα του, με τίτλο Το άγγιγμα του χρόνου και δέκα χρόνια αργότερα δημοσιεύει το μυθιστόρημα «Ο Καιρός των Χρυσανθέμων, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας του 2005.


Κυρίαρχο θέμα του βιβλίου είναι το θέατρο, είτε διαμέσου της κεντρικής ηρωίδας και μεγάλης πρωταγωνίστριας Παρασκευοπούλου, είτε διαμέσου των υπολοίπων ηθοποιών αλλά και θεατρικών συγγραφέων που εμφανίζονται στις σελίδες του. Ο Ελευθερίου θα το χαρακτηρίσει θέατρο μέσα στο θέατρο, οι θεατές απλά θα το λατρέψουν και οι κριτικοί θα του πλέξουν εγκώμια. Σαν φυσική συνέχεια εκδίδεται το 2006 το δεύτερο μυθιστόρημά του, Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές, με θέμα τη ζωή και τον θάνατο της μεγάλης Ελληνίδας ηθοποιού, Ελένης Παπαδάκη. Η εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και πάλι δεν είναι τυχαία. Ο Ελευθερίου, κατά την προσφιλή τακτική του έχει δουλέψει εξονυχιστικά τα βιβλία του: «Τα μυθιστορήματα με απασχόλησαν τα τελευταία 13 14 χρόνια. Έγραφα μέρα, νύχτα, δεν είδα διακοπές, δεν είδα γιορτές τίποτα»[1]. Εξάλλου, όπως έχει παραδεχθεί: «Ποτέ δεν έγραψα κάτι, χωρίς να γίνουν μετά άπειρες αλλαγές. Ποτέ δεν έγραψα μια πρόταση, χωρίς να κάτσω από πάνω της 100 και 200 φορές να την ξαναδώ, με διαφορετική διάθεση, διαφορετική ώρα και μέρα. Το κοιτάζω, το βλέπω, με αγανακτεί, το ξανακοιτάζω, το δέρνω, μένω εκεί. Αν δεις κάτι που έχεις γράψει και σου αρέσει πολύ, τότε υπάρχει πρόβλημα. Φαίνονται ξέρετε τα εύκολα πράγματα. Δεν τσιμπάει ο αναγνώστης».


Το 2007 εκδίδεται η συλλογή διηγημάτων «Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ» «Το διήγημα, ως φόρμα είναι δυσκολότερο από ένα μικρό μυθιστόρημα. Πρέπει να εξαντλήσεις όλη σου την τεχνική και να γράψεις μια ολοκληρωμένη, συνοπτική ιστορία χωρίς να παραλείψεις στις περιγραφές σου τίποτα από την ψυχολογία των ηρώων σου και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Τα διηγήματα της «Μελαγχολίας...» γράφονται επί πολλά χρόνια. Με είχαν στοιχειώσει. …. Το «λάθος» στο διήγημα είναι θανατηφόρο. Το τινάζει στον αέρα».


Πρόσφατα δημοσιεύτηκε και το θεατρικό του έργο «Μπλε μελαγχολία» σε συλλογική έκδοση με άλλους γνωστούς συγγραφείς. Αναμένεται η έκδοση και άλλων μυθιστορημάτων που ο συγγραφέας δεν έχει αποφασίσει να εκδώσει ακόμα.


Τρέφει αντιπάθεια προς τις συνεντεύξεις και προς τον μη ελεγχόμενο προφορικό λόγο. Καθώς όμως μερικές φορές αναγκάζεται να υποκύψει στον πειρασμό της δημοσιεύσιμης συνομιλίας κάποιες από τις αγαπημένες του συνήθειες ή προτιμήσεις έχουν διαρρεύσει στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Όπως, λόγου χάρη, ότι απολαμβάνει τη μουσική του Νίνο Ρότα ή ότι θαυμάζει τη ζωγραφική του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Ότι του αρέσει το ουίσκι. Ότι είναι μανιώδης καπνιστής. Αγαπημένο του χρώμα είναι το μπλε και αγαπημένη του ταινία το φελινικό «Και το πλοίο φεύγει». Ότι φτιάχνει μόνος του σταφύλι γλυκό του κουταλιού...


O ίδιος παραδέχεται χαριτωμένα: «Εγώ θα έλεγα πάλι ότι ήμουν τυχερός. Μέσα από τα τραγούδια γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, κέρδισα χρήματα, χρήματα τόσα ώστε να ζω αξιοπρεπώς για πάρα πολλά χρόνια και να αγοράζω πράγματα που με ενδιέφεραν. Αυτή ήταν η ανταμοιβή μου. Τώρα, αν όλα αυτά τα πράγματα είναι καταξίωση και όντως έκανα κάτι σημαντικό, τι να πω, φαίνεται ότι πρέπει να υπάρχει κάπου μια αλήθεια σε όλες αυτές τις υπερβολές».



Συνοικισμός, 1962, (εξαντλημένο)

Μαθήματα μουσικής. 1972, (επανέκδοση από τις εκδόσεις Ύψιλον. 1980)

Τα ξόρκια, 1973, (επανέκδοση από τις εκδόσεις Ύψιλον. 1980)

Αγρυπνία για το σκοτεινό τρυγόνι στην εκκλησία του προφήτη Ελισσαίου, - 1η έκδ. - Αμοργός, 1975 επανέκδοση από τις εκδόσεις Καστανιώτης 1980 και 2002)

Τα όρια του μύθου - Αθήνα : εκδόσεις Γνώση , 1978

Το μυστικό πηγάδι - Αθήνα : εκδόσεις Γνώση , 1983

Αναμνήσεις από την Όπερα - Αθήνα : εκδόσεις Γνώση, 1987

Το νεκρό καφενείο - 1η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1997

Η πόρτα της Πηνελόπης - Αθήνα : Γαβριηλίδης, 2003







Ο καιρός των χρυσανθέμων - 1η έκδ. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2004, (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2005)

Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές - 1η έκδ. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2006.





Το διευθυντήριο. Αθήνα: Φέξης, 1964

Η σφαγή. 1965

Συλλογικό έργο. Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο : 29 ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Τα Νέα" το καλοκαίρι του '97, Αθήνα : Κέδρος, 1997

Συλλογικό έργο. Το Χαλάνδρι που γνώρισα : 19 Έλληνες συγγραφείς γράφουν για το Χαλάνδρι, Αθήνα : Ευριπίδης, 2005

Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ - 1η έκδ. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2007





Το άγγιγμα του χρόνου. - Αθήνα: Καστανιώτη, 1994.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Νικηφόρος Βρεττάκος

Σύντομο Βιογραφικό: Γεννήθηκε τὸ 1913 στὶς Κροκεὲς τῆς Λακωνίας. Ἐγκατέλειψε τὴν Νομικὴ σχολὴ γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικά στὴν λογοτεχνία. Ἐξέδωσε περισσότερες ἀπὸ 15 ποιητικὲς συλλογὲς καὶ ἀρκετὰ πεζὰ ἔργα. Στὰ ἔργα του ἐξυμνεῖ ὅσο λίγοι τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα. Τιμήθηκε μεταξύ ἄλλων, τρεῖς φορὲς μὲ τὸ Πρῶτο Κρατικὸ Βραβεῖο Ποίησης, καθώς καὶ μὲ τὸ Ἀριστεῖο Γραμμάτων ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (1982), τῆς ὁποίας ἔγινε μέλος τὸ 1989. Πέθανε στὴν Ἀθήνα τὸ 1991.


Κύρια ἔργα: Κατεβαίνονταs στὴ σιγὴ τῶν αἰώνων (1933), Εἰκόνες ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα (1939), Ἡ ἡρωϊκή συμφωνία (1944), Ἡ παραμυθένια πολιτεία (1947), Τὸ βιβλίο τῆς Μαργαρίτας (1949), Ὁ Ταῢγετος καὶ ἡ σιωπή (1949), Δύο ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου (1949), Στὸν Ρόμπερτ Ὀπενχάϊμερ (1954), Ἡ μητέρα μου στὴν ἐκκλησία (1957), Βασιλική Δρῦς (1958), Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο κόσμους (1958), Τὸ βάθος τοῦ κόσμου (1961), Ἐκλογὴ (1966), Ὀδύνη (1969), Ὁδοιπορία (1972), Διαμαρτυρία (1974), Τὸ Ἀπογευματινό Ἡλιοτρόπιο (1976), Ὁ Προμηθέας ἢ τὸ παιχνίδι μιᾶς μέρας (1979), Λειτουργία κάτω ἀπ᾿ τὴν Ἀκρόπολη (1981), Τὰ ποιήματα (1981), Ὁ διακεκριμένος πλανήτης (1983), Συνάντηση μὲ τὴ θάλασσα (1991).


Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), γράφει ὁ Μιχαὴλ Περάνθης, εἶναι «Ποιητὴς τῆς ἐλεύθερης φαντασίας, ἀφήνεται σὲ λυρικὲς ὀνειροπολήσεις, ἄλλοτε στοὺς κανόνες τῆς μετρικῆς καί, συχνότερα, σὲ ρυθμικὴ διαδοχὴ στίχων. Ἰδιοσυγκρασία εὐαίσθητη, φύση συναισθηματικὴ καὶ γνησίως λυρική, τυλίγει τὰ γραπτά του μὲ μιὰ διάχυση τρυφερότητας, δινοντὰς τοὺς τὸ ἅπλωμα, τὸ γύρισμα καὶ τὴν ἐλαστικότητα τῆς φαντασίας του».




Ὁ πράσινος κῆπος

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση

Οἱ μουσικοὶ ἀριθμοί

Ἕνας μικρότερος κόσμος

A smaller world

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τhe Greek language

Ὁ ἀγρὸς τῶν λέξεων

Τhe field of words

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της...

Ἡ βρύση τοῦ πουλιοῦ

Εἰρήνη εἶναι ὅταν...

Διεθνὴς Παιδούπολη Πεσταλότσι

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια


Σοῦ στήνω μία καλύβα

Ἐπιστροφὴ στὸ βουνό

Δίχως ἐσέ

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ φυσαρμόνικα

Ἐλεγεῖο πάνω στὸν τάφο ἑνὸς μικροῦ ἀγωνιστῆ



Ἀνάμνηση ἀπ᾿ τὸν Ταΰγετο

Τῆς Σπάρτης οἱ πορτοκαλιές...

Γράμμα στὸν ἄνθρωπο τῆς πατρίδας μου


Πικραμένος ἀναχωρητής


Φιλοσοφία τῶν λουλουδιῶν, τρία ποιήματα

Ποιήματα γιὰ τὸ ἴδιο βουνό

Οἱ μικροὶ γαλαξίες

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα

Μὲς τὴ διαφάνεια τοῦ πρωινοῦ

Τὰ δεκατέσσερα παιδιά

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας

Δίχως πανί


Κάτω ἀπὸ σκιὲς καὶ φῶτα


Αὐτοβιογραφία (Ἀποσπάσματα)

Μὴν ἀγγίζετε

Ἀπόκριση στὸν ποιητὴ Θ. Παπαθανασόπουλο

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ σάλπιγγα

Τέλλος Άγρας

ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ (1899 - 1944)

Ο Τέλλος Άγρας (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ευάγγελου Ιωάννου) γεννήθηκε στην Καλαμπάκα, γιος του σχολάρχη Γεωργίου Ιωάννου και της Ειρήνης Βλάχου. Είχε ένα μικρότερο αδερφό το Χρήστο. Το 1899 η οικογένειά του ήρθε στην Αθήνα και το 1906 μετακόμισε στο Λαύριο, όπου ο ποιητής τέλειωσε το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο. Το 1907 έγινε συνδρομητής στη Διάπλαση των Παίδων, όπου πρωτοεμφανίστηκε σε ηλικία έντεκα μόλις ετών, στη στήλη της αλληλογραφίας. Τον ίδιο χρόνο πραγματοποίησε και τα δυο μοναδικά ταξίδια της ζωής του, ένα στην Κάρυστο και ένα στη Χαλκίδα. Από το 1911 άρχισε να γράφει τακτικά στη στήλη συνεργασίας συνδρομητών της Διάπλασης με το ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας. Η πρώτη του ποιητική δημοσίευση ήταν ο Βράχος. Το 1912 γράφτηκε στο Γυμνάσιο στην Αθήνα, μένοντας στο σπίτι της αδερφής της μητέρας του Αριστέας Βλάχου ως το 1925 που η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Μετά το θάνατο της θείας του ο Άγρας κράτησε το μικρό σπίτι της ως ερημητήριο. Η συνεργασία του με τη Διάπλαση των Παίδων συνεχίστηκε συστηματικά και ο συνολικός όγκος των νεανικών δημοσιευμάτων του υπήρξε πολύ μεγάλος. Το 1914 ο Ξενόπουλος σχεδίαζε να κάνει τον Άγρα τακτικό συνεργάτη του περιοδικού, τα σχέδιά του αναβλήθηκαν όμως με το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (πραγματοποιήθηκαν τελικά το 1916). Το 1916 τέλειωσε το Γυμνάσιο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1923). Η πρώτη επίσημη παρουσία του στις στήλες της Διάπλασης σημειώθηκε το Μάη του ίδιου χρόνου με το πεζογράφημα Αποχαιρετισμός. Ακολούθησαν συνεργασίες του με τα περιοδικά Λύρα, Βωμός, Νέοι κ.α. Το 1918 βραβεύτηκε στο Σεβαστοπούλειο διαγωνισμό και στο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού του Λονδίνου Εσπερία. Το 1921 έδωσε διάλεξη για τον Καβάφη στην αίθουσα του Ελληνικού Ωδείου και εξέδωσε τη μετάφραση των Στροφών του Jean Moreas, ενώ το 1926 πραγματοποίησε και δεύτερη έκδοση μεταφράσεων από το έργο του Moreas με μια μελέτη για την ποίηση του γαλλόφωνου έλληνα ποιητή και μια για τη λογοτεχνική μετάφραση. Από το 1924 εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και το 1927 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου παρέμεινε ως το θάνατό του. Έγραφε στη Νέα Εστία από τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας της και έγινε γρήγορα αρχισυντάκτης της (παραιτήθηκε από την αρχισυνταξία το 1932 και το 1936 ανέλαβε τη στήλη της αλληλογραφίας), ενώ δημοσίευσε επίσης κείμενά του στα Γράμματα, τη Νέα Ζωή, την Αλεξανδρινή Τέχνη (και τα τρία περιοδικά της Αλεξάνδρειας), το Δελτίο του Εκπαιδευτικού Ομίλου και σε πολλά άλλα έντυπα. Το 1928 έγινε συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού. Το 1934 κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή ποιημάτων του, με τίτλο Τα βουκολικά και τα εγκώμια. Ακολούθησε (1939) η δεύτερη συλλογή του με τίτλο Καθημερινές (1923-1930), που τιμήθηκε το 1940 με το Κρατικό Βραβείο ενώ τα Τριαντάφυλλα μιανής ημέρας (1929-1944) εκδόθηκαν μόλις το 1966. Το 1938 πέθανε ο πατέρας του και ο Άγρας μετακόμισε με τη μητέρα του στην οδό Αγαθουπόλεως, όπου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Οι κακουχίες της γερμανικής κατοχής αποδυνάμωσαν περισσότερο την ήδη ευαίσθητη κατάσταση της υγείας του. Τη μέρα της Απελευθέρωσης χτυπήθηκε από μια αδέσποτη σφαίρα στον αστράγαλο. Μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου πέθανε το Νοέμβρη του 1944. Ο Τέλλος Άγρας τοποθετείται στους έλληνες ποιητές του μεσοπολέμου, τους λεγόμενους νεορομαντικούς ή παρακμιακούς (Καρυωτάκης, Κλέων Παράσχος, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Κώστας Ουράνης κ.α.). Το ποιητικό του έργο είναι αποτέλεσμα δημιουργικής αφομοίωσης του πνεύματος του γαλλικού συμβολισμού και αισθητισμού ( Moreas, Laforgue, Verlain, Mallarme, Baudelaire κ.α.) αλλά και της ελληνικής ποιητικής παράδοσης από το δημοτικό τραγούδι ως τον Ιωάννη Πολέμη, τον Κωστή Παλαμά, το Μιλτιάδη Μαλακάση και τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Κινήθηκε στα πλαίσια της εσωτερικότητας, της μελαγχολίας, της νοσηρότητας και της απαισιοδοξίας των συγχρόνων του, υιοθέτησε την ειδυλλιακή ενατένιση του παρελθόντος, ωστόσο παράλληλα χάρη στη βαθιά πνευματική του καλλιέργεια αρνήθηκε να παραδοθεί στην απελπισία και αγωνίστηκε να κρατηθεί από την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει τέλος να σημειωθεί η αξία του κριτικού του έργου που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη οξυδέρκεια, ευαισθησία, βαθιά γνώση της φιλοσοφίας και επαρκή ενημέρωση για τις σύγχρονές του ευρωπαϊκές θεωρίες της λογοτεχνίας και τον τοποθετεί στην πρωτοπορία της νεοελληνικής κριτικής σκέψης.

Odysseus Elytis

Descendant of an old family of Lesbos, he was born in Heraclion (Candia) on the island of Crete, November 2, 1911. Some time later his family settled permanently in Athens where the poet finished his secondary school studies and later visited the Law School of the Athens University. His first appearance as a poet in 1935 through the magazine "Nea Grammata" ("New Culture") was saluted as an important event and the new style he introduced - though giving rise to a great many reactions - succeeded in prevailing and effectively contributing to the poetical reform commencing in the Second World War's eve and going on up to our days.

In 1937 he visited the Reserve Officer's Cadet School in Corfu. Upon the outbreak of the war he served in the rank of Second Lieutenant, first at the Headquarters of the 1st Army Corps and then at the 24th Regiment, on the advanced fire line. During the German occupation and later, after Greece was liberated, he has been unabatedly active, publishing successive collections of poetry and writing essays concerning contemporary poetry and art problems.§

He has twice been Programme Director of the Greek National Radio Foundation (1945-46 and 1953-54), Member of the National Theatre's Administrative Council, President of the Administrative Council of the Greek Radio and Television Service as well as Member of the Consultative Committee of the Greek National Tourist's Organisation on the Athens Festival. In 1960 he was awarded the First State Poetry Prize, in 1965 the Order of the Phoenix Brigade and in 1975 he was proclaimed Doctor Honoris Causa of the Philosophical School of the Thessaloniki University and Honorary Citizen of the Town of Mytilene.

During the years 1948-1952 and 1969-1972 he settled in Paris. There, he listened to philology and literature lessons in the Sorbonne and got acquainted with the pioneers of the world's avant-garde (Reverdy, Breton, Tzara, Ungaretti, Matisse, Picasso, Chagall, Giacometti). Starting from Paris he travelled and visited subsequently Switzerland, England, Italy and Spain. In 1948 he was the representative of Greece at the "International Meetings of Geneva", in 1949 at the Founding Congress of the "International Art Critics Union" in Paris and in 1962 at the "Incontro Romano della Cultura" in Rome.

In 1961, upon an invitation of the State Department, he traveled through the U.S.A.; and - upon similar invitations - through the Soviet Union in 1963 and Bulgaria in 1965.

Elytis' poetry has marked, through an active presence of over forty years, a broad spectrum. Unlike others, he did not turn back to Ancient Greece or Byzantium but devoted himself exclusively to today's Hellenism, of which he attempted - in a certain way based on psychical and sentimental aspects - to build up the mythology and the institutions. His main endeavour has been to rid his people's conscience from remorses unjustifiable, to complement natural elements through ethical powers, to achieve the highest possible transparency in expression and to finally succeed in approaching the mystery of light, "the metaphysic of the sun" - according to his own definition. A parallel way concerning technique resulted in introducing the "inner architecture", which is clearly perceptible in a great many works of his; mainly in the Axion Esti - It Is Worthy. This work - thanks to its setting to music by Mikis Theodorakis - was to be widely spread among all Greeks and grew to be a kind of the people's new gospel. Elytis' theoretical ideas have been expressed in a series of essays under the title (Offering) My Cards To Sight. Besides he applied himself to translating poetry and theatre as well as creating a series of collage pictures. Translations of his poetry have been published as autonomous books, in anthologies or in periodicals in eleven languages.

"Orientations" (1940)
"Sun - The First" (1943)
"An Heroic And Funeral Chant For The Lieutenant Lost In Albania" (1946)
"To Axion Esti" - "It Is Worthy" (1959)
"Six Plus One Remorses For The Sky" (1960)
"The Light Tree And The Fourteenth Beauty" (1972)
"The Sovereign Sun" (1972)
"The Trills Of Love" (1973)
"The Monogram" (1973)
"Step-Poems" (1974)
"(Offering) My Cards To Sight" (1974)
"The Painter Theophilos" (1973)
"Second Writing" (1976)
"The Magic Of Papadiamantis" (1976)
"Signalbook" (1977)
"Maria Nefeli" (1978)
"Selected poems" Ed. E. Keeley and Ph. Sherrard (1981)
"Three Poems under a Flag of Convenience" (1982)
"Diary of an Invisible April" (1984)
"The Little Mariner" (1988)
"What I Love. Selected Poems" (1986)
"Krinagoras" (1987)
"The Elegies of Oxopetras" (1991)

Σωτήρης Σκίπης

Σωτήρης Σκίπης

Ο Σωτήρης Σκίπης γεννήθηκε στη Λάρισα, γιος του Ευάγγελου Σκίπη, και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Λάρισσα. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1897 και το 1900 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια της ορφανής που έγινε ευμενώς δεκτή από την κριτική της εποχής. Το 1904 συνεργάστηκε με τον Άριστο Καμπάνη στην έκδοση του περιοδικού Ακρίτας (1904-1906). Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών ταξίδεψε στην Αίγυπτο την Κωνσταντινούπολη, τη Ρωσία και παρακολούθησε μαθήματα αισθητικής και λογοτεχνίας στο Παρίσι, όπου μπήκε στον κύκλο του Ζαν Μορεάς και συνδέθηκε φιλικά με τους Πολ Φορ και Φρειδερίκο Μυστράλ. Από τότε η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα. Συνεργάστηκε με αθηναϊκές εφημερίδες (Σκριπ, Βραδυνή, Εστία κ.α.). Τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών (1922). Το 1928 ταξίδεψε στις Η.Π.Α., όπου έδωσε διαλέξεις και το 1929 διορίστηκε γραμματέας της Σχολής Καλών Τεχνών. Το 1946 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Στην Αθήνα έμενε στην Καλλιθέα και στο σπίτι του συγκεντρώνονταν λογοτέχνες και διανοούμενοι που αποτέλεσαν τον κύκλο της Φιλολογικής Συντροφιάς της Καλλιθέας. Ο Σωτήρης Σκίπης πέθανε στην Προβηγκία της Γαλλίας.

Γιάννης Σκαρίμπας

Γιάννης Σκαρίμπας

Τα αυτοβιογραφικά σημειώματα του Σκαρίμπα αλληλοαναιρούνται ως προς τις πληροφορίες γύρω από τον τόπο και το χρόνο γέννησής του. Βάσει ερευνών μετά το θάνατο του λογοτέχνη ο Γιάννης Σκαρίμπας γεννήθηκε το 1893 στο Αίγιο της Αχαΐας, γιος του Ευθύμιου Σκαρίμπα και της Ανδρομάχης το γένος Λιάκου Σκαρτσίλα. Ο πατέρας του ήταν πληβείος, η μητέρα του όμως καταγόταν από αρχοντική γενιά και ήταν μορφωμένη. Είχε μια μικρότερη αδερφή την Καλλιόπη (γεν. το 1915) που ασχολήθηκε με την ποίηση. Το 1906 αποφοίτησε από το αλληλοδιδακτικό Δημοτικό σχολείο της Ιτέας. Μετά από παρακίνηση του δασκάλου του λόγω των υψηλών επιδόσεών του ο μικρός Γιάννης γράφτηκε στο Ελληνικό Σχολείο του Αιγίου, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του (τέλειωσε το 1908) και παράλληλα πήρε πτυχίο από τη μέση δασική σχολή της πόλης. Το 1912 εργάστηκε ως διευθυντής λογιστηρίου στο υποκατάστημα της γερμανικής εταιρείας Singer στην Πάτρα. Στο τέλος του επόμενου χρόνου στρατεύτηκε για να πολεμήσει στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όπου πήρε το βαθμό του δεκανέα. Μετά την έκρηξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το τάγμα του Σκαρίμπα μεταφέρθηκε στο μακεδονικό μέτωπο. Εκεί διακρίθηκε και παρασημοφορήθηκε για ένα τραύμα στο σβέρκο.


Τον Οκτώβρη του 1916 πήρε άδεια και επέστρεψε στην Αγία Ευθυμία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απαλλάχτηκε των στρατιωτικών του καθηκόντων καθώς είχε πετύχει σε ένα διαγωνισμό τελωνοφυλάκων. Το 1919 τοποθετήθηκε στο τελωνείο της Χαλκίδας και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την Ελένη Κεφαλινίτη (με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά) και μετά το γάμο του αποσπάστηκε στο τότε νεοσύστατο τελωνείο της Ερέτριας, όπου έμεινε ως το 1922. Μετά τη Μικρασιάτική καταστροφή επανήλθε στη Χαλκίδα, όπου και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ερέτρια ο Σκαρίμπας είχε ολοκληρώσει τα εννιά πρώτα διηγήματά του, ωστόσο η συνειδητή του ενασχόληση με τη λογοτεχνία χρονολογείται από την επιστροφή του στη Χαλκίδα. Τότε μελέτησε νεοελληνική ποίηση και δημοτικό τραγούδι, καθώς επίσης έργα των Έντγκαρ Άλαν Πόε, Κνουτ Χάμσουν, Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Χένρικ Ίψεν και Όσκαρ Ουάιλντ, που επηρέασαν το έργο του. Η πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία σημειώθηκε το 1929 με τη δημοσίευση του διηγήματός του Στις πετροκολόνες στο λιμάνι και τη βράβευσή του στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού του Κώστα Μπαστιά Ελληνικά Γράμματα για το έργο του Καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης, που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την κριτική επιτροπή (Μπαστιάς, Φώτης Κόντογλου, Κώστας Καρθαίος και Λέων Κουκούλας). Το 1930 εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο Καϋμοί στο Γρυπονήσι. Στροφή στην μέχρι τότε πορεία του αποτέλεσε το επόμενο έργο που εξέδωσε (1932) με τίτλο Το θείο Τραγί και εμφανείς επιρροές από το γαλλικό σουρεαλισμό. Ακολούθησε ο Μαριάμπας που αντιμετωπίστηκε από την κριτική ως αριστούργημα και το 1938 τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Ουλαλούμ. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου δημοσίευσε άρθρα στην εφημερίδα της Χαλκίδας Εύριπος και στράφηκε με ενδιαφέρον προς το ελληνικό θέατρο σκιών. Στη γερμανική κατοχή κινδύνευσε να πεθάνει από την πείνα και το 1942 σημειώθηκε η πολύκροτη δίκη που κίνησε εναντίον του Αργύρη Βαλσαμά για συκοφαντική δυσφήμηση, καθώς ο τελευταίος είχε ισχυρισθεί πως το θεατρικό έργο του Σκαρίμπα Η γυναίκα του Καίσαρος ήταν αποτέλεσμα αντιγραφής από το έργο του Σόμμερσετ Μωμ Το βαμμένο πέπλο. Στρατεύτηκε στο ΕΑΜ, ωστόσο δε διώχτηκε ούτε εξορίστηκε και το 1945 κυκλοφόρησε τη βραχύβια εφημερίδα Λευτεριά. Υποτονική ήταν η πολιτική του δραστηριότητα και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου αλλά και αργότερα στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Η συγγραφική και εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίστηκε ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ποιήματα, μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και μελέτες. Τιμήθηκε από την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών (1964) και το Δήμο Χαλκιδέων (1978), καθώς και με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για το βιβλίο του Φυγή προς τα Εμπρός. Πέθανε στην τελευταία κατοικία του στην οδό Κομίνη 8 της Χαλκίδας και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη. Ο Γιάννης Σκαρίμπας τοποθετείται χρονικά στη γενιά του τριάντα, αποτελεί ωστόσο μια μοναχική περίπτωση και αγνοήθηκε για πολλά χρόνια από τη φιλολογική επιστήμη στην Ελλάδα. Η πεζογραφική παραγωγή του χαρακτηρίζεται από την αναγωγή της γλώσσας σε κυρίαρχο στοιχείο της, μέσω της συστηματικής εξάρθρωσής της (τεχνική που παραπέμπει στο σουρεαλισμό) και την τοποθέτηση της πλοκής στο επίπεδο του προσχήματος, ενώ παράλληλα και συμπληρωματικά στην πρωτοποριακή γραφή του κινείται και το ποιητικό του έργο. Ο Σκαρίμπας υπήρξε ένας από τους εισηγητές του παράδοξου στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας αλλά και του θεάτρου (πολλοί μελετητές τον θεωρούν ως τον πρώτο έλληνα θεατρικό συγγραφέα του παραλόγου).


Γεώργιος Δελής

Γεώργιος Δελής


Ο Γεώργιος Δελής γεννήθηκε στη Βραΐλα της Ρουμανίας. Το 1892 μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βιέννη και φοίτησε στην εκεί Ιατρική Σχολή, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα Φιλοσοφίας και ασχολήθηκε με τη μουσική και την τέχνη γενικότερα. Στη Βιέννη συνδέθηκε φιλικά με τον νευρολόγο Κωνσταντίνο Οικονόμου, τον Απόστολο Δοξιάδη, τον Αντώνιο Χρηστομάνο, συμφοιτητή του στην Ιατρική και αργότερα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς επίσης με τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο και το ζωγράφο Κωνσταντίνο Παρθένη, τον Μανώλη Καλομοίρη και τον Δημήτριο Καραχάλιο (Λάμπρο Αστέρη). Το 1897 πρωτοστάτησε σε διαδήλωση φοιτητών με αίτημα την ελευθερία των πατρίδων τους και στη συνέχεια εγκατέλειψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Ελλάδα για να καταταγεί εθελοντικά στον πόλεμο.


Μετά την καταστροφή της Ελλάδος γύρισε για κάποια χρόνια στη Βιέννη, όπου άσκησε το ιατρικό λειτούργημα και το 1908 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πήρε μέρος στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ως έφεδρος γιατρός στο πολεμικό Ναυτικό. Το 1921 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Απάνεμα βράδια, γνωστός ωστόσο έγινε με τη συλλογή Τα σύννεφα στο γέρμα, που τιμήθηκε με το Λαμπρίκειο Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1929, μετά από εισήγηση του Κωστή Παλαμά. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Παλαμά (1944 για τη συλλογή Αλλοτινά κι αλλόκοσμα).

Ειρήνη Δεντρινού


Ειρήνη Δεντρινού

Η Ειρήνη Δενδρινού γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Ζαβιτσιάνος και η μητέρα της καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Βούλγαρη. Μαθήτρια του Γεώργιου Καλοσγούρου, έδειξε από νεαρή ηλικία έντονο ενδιαφέρον για τα γράμματα. Ήδη το 1890 δημοσίευσε κείμενά της σε κερκυραϊκά έντυπα και την ίδια περίοδο επηρεάστηκε από τη γλωσσική θεωρία του Γιάννη Ψυχάρη. Σταθμός στη ζωή της στάθηκε η γνωριμία της το 1903 με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με το σοσιαλισμό, το φεμινισμό και τις ευρωπαϊκές φιλοσοφικές ιδέες της εποχής. Παντρεύτηκε τον πολιτικό Δενδρινό. Πραγματοποίησε διαλέξεις για τη δημοτική γλώσσα, το έργο του Διονυσίου Σολωμού, του Μαρίνου Σιγούρου, του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, του Γεράσιμου Μαρκορά, του Λορέντζου Μαβίλη και άλλα θέματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη διάλεξή της Το φιλί στη δημοτική μας ποίηση, ενώ σημαντικότατες υπήρξαν οι διαλέξεις της για τους συγγραφείς της Κερκυραϊκής Σχολής. Μέλος της εκδοτικής ομάδας της Κερκυραϊκής Ανθολογίας, συνεργάστηκε επίσης με το Νουμά, τη Νέα Εστία, την Ιόνιο Ανθολογία και άλλα έντυπα. Το 1916 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή που είχε τίτλο Σονέττα. Μεταξύ άλλων κυκλοφόρησε επίσης τα πεζογραφήματα Πετακτές κουβέντες και Από τον κόσμο του σαλονιού και τα παιδικά Ο ξένος και η μικρή μου φίλη και Η γιαγιά με τα εννιά εγγονάκια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έζησε αποτραβηγμένη στο εξοχικό σπίτι της στη γενέτειρά της.

Στέφανος Κανέλλος

Στέφανος Κανέλλος

Γιατρός, ποιητής και συγγραφέας πολλών επιστημονικών και φιλολογικών εργασιών, ο Στ.Κανέλος διετέλεσε συνεργάτης του Ερμή του Λόγιου και μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Ασχολήθηκε με την εξάσκηση της ιατρικής, τη διδασκαλία, ενώ συμμετείχε και στην Ελληνική Επανάσταση σε οργανωτικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.


Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1792 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του Ιωάννης  καταγόταν από τη Χίο, ενώ η μητέρα του ήταν Πολίτισσα. Ο Κανέλος πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη γενέτειρά του και διδάχθηκε τα εγκύκλια μαθήματα στη Μεγάλη Σχολή από τον τότε σχολάρχη Δωρόθεο Πρώιο.Το 1811 θα συμπεριληφθεί στην έκδοση των Λυρικών του Χριστόπουλου ένα φιλολογικό και λογοτεχνικό κείμενο, που περιείχε μεταξύ άλλων το λυρικό του ποίημα Προσφώνημα. Ο τελευταίος μαζί με τους Γρ. Κωνσταντά και τους αδελφούς Μουρούζη άνηκε στον κύκλο των λογίων στον οποίο είχε ήδη ενταχθεί ο νεαρός τότε Κανέλος.


Το 1812 όντας 20 ετών θα μεταβεί στη Γερμανία με σκοπό να σπουδάσει ιατρική. Στα 1815 η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης του χορηγεί -κατ’ εξαίρεσιν- τριετή υποτροφία. Θα λάβει το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο του Würzburg τον Φεβρουάριο του 1817 έχοντας ολοκληρώσει μια διατριβή με θέμα τη νεκροφάνεια. Πρόκειται να συνεχίσει τις σπουδές του για δύο ακόμη χρόνια στο Παρίσι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο εξωτερικό παρακολουθούσε -παράλληλα με την ιατρική- και μαθήματα φυσικής, μαθηματικών και φιλοσοφίας.


Στα 1819 και έχοντας ολοκληρώσει την περιήγησή του στα δυτικά πανεπιστήμια θα επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολή με σκοπό να εργαστεί ως γιατρός, ενώ τον επόμενο χρόνο θα βρεθεί στο Βουκουρέστι. Εκεί αναλαμβάνει τη διδασκαλία της φυσικής ιστορίας στο ελληνικό Λύκειο, όπου εργάζονταν επίσης οι Κ. Βαρδαλάχος και Γ. Γεννάδιος. Όντας οπαδός της καθομιλουμένης γλώσσας δεν διστάζει να προβεί σε καινοτομίες εισάγοντάς την από κοινού το πείραμα και άλλα εποπτικά μέσα στη διδασκαλία. Ο ίδιος θεωρεί την πνευματική καλλιέργεια των μαθητών και την ανάπτυξη των ευγενών φρονημάτων τους ως κύριο σκοπό της εκπαίδευσης. Θα παραμείνει στο Βουκουρέστι έως και το 1821, διάστημα στο οποίο μυείται στη Φιλική Εταιρία. Κάποιες πηγές, ωστόσο, τον φέρουν να έχει γίνει Φιλικός ένα χρόνο νωρίτερα, κατά τη διάρκεια δηλαδή της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη.


Με την έναρξη της επανάστασης στη Βλαχία θα προσχωρήσει στο στρατό του Υψηλάντη και σύντομα θα αναλάβει την παράδοση επιστολών καθώς και την προφορική παρουσίαση των θέσεων του κινήματος στους μονάρχες της Ρωσίας και της Γερμανίας. Μετά την καταστολή της επανάστασης θα παραμείνει στο εξωτερικό όπου επισκέπτεται αρκετές πόλεις μεταξύ των οποίων η Δρέσδη, το Μόναχο και η Χαϊδελβέργη. Κατά τη διαμονή του στη Γερμανία θα έλθει σε επαφή με τον φιλέλληνα Thiersch, και τον ιστοριογράφο Ίκεν, ενώ στη Χαϊδελβέργη θα συναντήσει τους φίλους του γιατρούς Chelius και Nögele για να παρακολουθήσει παραδόσεις τους και να επισκεφθεί μαζί τους νοσοκομεία της πόλης. Τελευταίος σταθμός του θα είναι το Παρίσι πριν επιστρέψει στον ελλαδικό χώρο τον Ιούνιο του 1822.


Πολύ σύντομα θα εμπλακεί στα στρατιωτικά και πολιτικά ζητήματα της Επανάστασης. Φέρεται να συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο με την ιδιότητα του γιατρού, ενώ λίγο αργότερα παίρνει μέρος στην Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος. Εκεί, τον Απρίλιο του 1823, μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον γιατρό Γεώργιο Γλαράκη θα διατελέσει μέλος επιτροπής που σκοπό είχε την επεξεργασία του Καταστατικού Νόμου του Κράτους. Έχοντας διαβλέψει την ανάγκη νομοθετικής οργάνωσης του υπό εξέγερση έθνους μελετούσε ήδη από το 1820 τα πολιτεύματα ξένων χωρών. Για το σκοπό αυτό παρακίνησε τον Κωνσταντίνο Κοκκινάκη να προμηθευτεί τα Πρακτικά των συνελεύσεων της Γαλλικής Επανάστασης.


Το 1823 θα βρεθεί και στην Ύδρα, όπου -κατόπιν δικής του παραίνεσης και πρωτοβουλίας- πρόκειται να ιδρυθεί τυπογραφείο από τους Τομπάζηδες. Εκεί, θα εκδώσει το έργο Βιβλιαράκι κατ’ ερωταπόκρισιν περί λογής λογίων πραγμάτων αναγκαίον μάλιστα εις την πατρίδαν των Γερμανών, δι’ όλους τους γερμανούς πολίτας και χωριανούς, ένα εκλαϊκευτικό κείμενο πολιτικού περιεχομένου που είχε μεταφράσει ο ίδιος. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς κι έπειτα από συστατική επιστολή του Κοραή, θα προσληφθεί από τον αρμοστή της Κρήτης Μανώλη Τομπάζη. Έχοντας αναλάβει καθήκοντα συμβούλου θα ακολουθήσει τον τελευταίο στο νησί, όπου πρόκειται να συντάξει ένα είδος τοπικού συντάγματος, με τίτλο Οργανισμοί της Κρήτης. Παράλληλα προσφέρει τις υπηρεσίες του ως γιατρός ενάντια στην επιδημία της πανούκλας που είχε πλήξει την περιοχή. Θα πεθάνει εκεί -έχοντας προσβληθεί από τη νόσο- τον Ιούλιο του 1823 σε ηλικία 31 ετών.


Ο Σ. Κανέλος συνέγραψε πολλές επιστημονικές και φιλολογικές μελέτες καθώς και μεγάλο αριθμό ποιημάτων πατριωτικού κυρίως χαρακτήρα. Ο ίδιος θα γίνει ευρύτερα γνωστός στον κύκλο των μορφωμένων Ελλήνων όταν από το 1817 αρχίζει τη συνεργασία του με το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος. Σε αυτό πρόκειται να δημοσιεύσει τα επόμενα χρόνια ποικίλα άρθρα αναφορικά με τις φυσικές επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τη φιλολογία κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη μετάφραση της μελέτης του Ολλανδού Capelle σχετικά με τα φλογιστικά κάτοπτρα του Αρχιμήδη (1817) καθώς και την κριτική του στο Σύνταγμα Φιλοσοφίας του Κωνσταντίνου Κούμα, την οποία εκπόνησε σε συνεργασία με τον Αθ. Βογορίδη (1818).


Τους πρώτους μήνες του 1822 έγραψε στον φίλο του Ίκεν δέκα επιστολές με θέμα την πολιτισμική και πνευματική κατάσταση στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο. Εκεί αναφερόταν μεταξύ άλλων στα σημαντικότερα -κατά τη γνώμη του- σχολεία, τους διδασκάλους και συγγραφείς της περιόδου της Τουρκοκρατίας, αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο που συνέβαλλε στην πρόοδο της παιδείας κατά το διάστημα αυτό. Ο Ίκεν αφού μετέφρασε στα γερμανικά και επεξεργάστηκε τις επιστολές αυτές, τις εξέδωσε στο δίτομο έργο του Λευκοθέα, που τυπώθηκε στη Λειψία το 1825.


Ένα μεγάλο τμήμα της συγγραφικής παραγωγής του Κανέλου αποτελούν τα πατριωτικά ποιήματά του, πολλά από τα οποία μελοποίησε ο ίδιος. Μεταξύ αυτών είναι ο Θούριος, που γράφει το 1820 στην Κωνσταντινούπολη, για να ακολουθήσουν τον επόμενο χρόνο η Προτροπή και οι Νουθεσίες. Μετά την καταστολή της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες θα συνθέσει το Παράπονα και εντολές στον ποταμό Ιζάρ, ενώ αργότερα θα γράψει ποιήματα υπέρ της ελληνικής επανάστασης. Η ποιητική του συλλογή Χρυσά Έπη, την οποία σκόπευε να κυκλοφορήσει το 1823 στην Ύδρα, δυστυχώς δεν διασώθηκε.


Άγγελος Δόξας

Άγγελος Δόξας


Ο Άγγελος Δόξας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Νικολάου Δρακουλίδη) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από τη Νομική και την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις ιατρικές σπουδές του στη Βιέννη και το Παρίσι. Στο Παρίσι παρακολούθησε και μαθήματα στην εκεί Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική και ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση. Δημοσίευσε ιατρικά και ψυχολογικά δοκίμια και μελέτες και πήρε μέρος σε πολλά διεθνή ιατρικά συνέδρια. Πρόεδρος της Ελληνικής Αντιαφροδισιακής Εταιρείας (1935) και ιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχοβιολογίας (1950), ο Δόξας ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία ήδη από νεαρή ηλικία. To 1915 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, που είχε τίτλο Άσπρες νύχτες.



Το 1927 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Σπονδή στον άνεμο με πρόλογο του Κωστή Παλαμά. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία, το θέατρο, το χρονογράφημα, τη λογοτεχνική μελέτη, την ταξιδιωτική λογοτεχνία, το δοκίμιο και τη μετάφραση, από έργα των αρχαίων ελλήνων λυρικών, του Χάινε, ρώσων ποιητών κ.α. Το σύνολο του λογοτεχνικού έργου του Δόξα κυριαρχείται από το πνεύμα του κοσμοπολιτισμού και του ερωτισμού. Πέθανε στην Αθήνα.

Έκτωρ Κακναβάτος

Έκτωρ Κακναβάτος

Ο Έκτωρ Κακναβάτος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Κοντογιώργη) γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών (1937-1941) και εργάστηκε ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση. Διετέλεσε σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων. Την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποίησε το 1943 με την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής που είχε τίτλο Fuga. Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης (1983 για τη συλλογή του In Perpetuum). Ο Έκτωρ Κακναβάτος τοποθετείται στην πρώτη μεταπολεμική γενιά των ελλήνων ποιητών. Το έργο του κινείται στα άκρα του υπερρεαλισμού με έντονη επεξεργασία της ηχητικής διάστασης του λόγου και αμείωτη ορμητικότητα που αγγίζει συχνά τα όρια της επιθετικότητας.

Nickos Engolopoulos

21 October
Birth of N.E. in Athens, second son of Panayotis and Errietti.

Trip to Constantinople, where the family is obliged to settle following the outbreak of the War.

N.E. is enrolled as a boarder in a lycee in Paris. He spends his vacations at the home of his uncle, Dr Liabeis.

1927 (November) - 1928 (July)
He is enlisted as a private in the 1st Infantry Regiment.

He works as a translator in a Bank and as a secretary at the University. At the same time, he attends night-school in Athens in order to obtain the Greek School-Leaving Certificate.

1930 (October) - 1933 (March)
He is employed on a daily basis as a designer in the Urban Planning Department of the Ministry of Public Works.

He enrols in the School of Fine Arts and studies under Konstantinos Parthenis. He also studies at the studio of Fotis Kontoglou, where Yannis Tsarouchis had begun his studies a year earlier. The two students assist Kontoglou with the wall-paintings in his house.

"Engonopoulos the Phanariot", portrait "by the hand of Fotios Kontoglou" (egg on wood 25.5 x 20 cm., R. Kopsidis Collection).

He is appointed on a daily basis as an employee in the Topographical Service at the Ministry of Public Works. He is given tenure exactly six years later (Designer 1st Grade).

His father dies in Constantinople.

For the first time, N.E. presents his works, temperas on paper depicting old houses from towns in W. Macedonia at the exhibition "Art of the Modern Greek Tradition", organised by the "Greek Popular Art" Association in the Stratigopoulou Exhibition Hall. He also assists with the models of the stately houses constructed by D. Pikionis and funded by the Ministry of Tourism.

He translates poems by Tristan Tzara and publishes them in the volume Sur(r)ealism I . [The same poems were re-published in Tristan Tzara, Surrealism and Post-war, Ypsilon/Books, 1979]. He finishes his studies (receiving his diploma many years later, in January 1956). He publishes his first collection of poetry: Do Not Distract the Driver. He designs the sets and the costumes for Plautus' Menaechmi (directed by G. Sarandidis at the Kotopouli Theatre).

Publication of his second collection: The Clavicembalos of Silence.

His first individual exhibition at the home of Nikos Kalamaris. He designs the sets and costumes for Sophocles' Electra (directed by Karolos Koun at the Kotopouli Theatre). He participates in a group exhibition of Greek artists in New York.

He is called up to the Albanian Front.

He participates in the "Professional" Painting Exhibition at the Zappeion Megaron. This is also repeated the following year (1943). He writes Bolivar, a Greek Poem. The poem initially circulated in manuscript form and was read at gatherings expressing resistance to the Nazi Occupation.

He publishes in pamphlet form, Seven Poems.

Bolivar, a Greek Poem is published.

He is seconded from the Ministry of Public Works to the National Technical University of Athens as an assistant lecturer in the Department of Architectural Design and Drawing, headed by D. Pikionis. He would remain in this post as a result of continual renewals of the secondment until 1956. He designs the sets and costumes for Nikos Kazantzakis' play Capodistria (directed by Socrates Karantinos at the National Theatre).

Publication of the magazine Tet-radio (vol. 3) with the cover designed by N.E. and containing the text by Andreas Embirikos "Nikos Engonopoulos or the Miracle of Elbassan and the Bosporus".

ΤPublication of his collection, The Return of the Birds.

Publication of his collection, Eleusis. Paintings by N.E. of Kastoria ("The Picheos Residence") and of Zagora ("The School of Rigas") are published in albums in the series "Gallery of the Art of the Greek People".

He participates in the Pan-Hellenic Exhibition at the Zappeion Megaron (and again in 1952, 1957, 1963, 1965, 1971, 1973 and 1975). He becomes a founding member of the art group "Armos", which has as its aim to promote a modern aesthetic movement in Greece (the members include Nikos Hatzikyriakos-Ghikas, Yannis Tsarouchis, Yannis Moralis, Nikos Nikolaou, Natalia Mela, Panayotis Tetsis and Yorgos Mavroidis). With the "Armos" group, he exhibits works in the same year, in 1950 (Athens and Thessaloniki) and in 1952. His paintings are also exhibited at the Greek pavilion in the International Exhibition in New York.

He works at the Ministry of Housing and Reconstruction with a group of architects led by D. Pikionis on the design of new buildings in districts that had been destroyed.

Marriage to Nelly Andrikopoulou.

He participates in a group exhibition of Stage Scenery in Oslo (and in those or-ganised by the International Theatre Institute in Athens in 1957 and 1962, and in the one organised by the French Institute of Athens in December 1959). He also participates in the exhibition organised by the International Association of Archi-tects in Athens (and again in 1954). Birth of his son Panos.

He designs the scenery and costumes for Goldoni's The Good-hearted Grumbler (directed by Socrates Karantinos at the National Theatre). He assists in the painting of the frescoes in the church of St Spyridon in New York (undertaken by Fotis Kontoglou).

He participates in a group exhibition of Greek painters in Rome and Ottawa (the exhibition moved on to Edmonton, Toronto and Vancouver in 1954 and Sao Paulo in 1955).

He publishes his poem, "The Atlantic", in the magazine Anglo-Elliniki Epitheorisi. (Summer): He represents Greece in the 27th International Biennale in Venice with 72 of his works. He divorces his wife, Nelly Andrikopoulou.

Publication of his collection, In the Flourishing Greek Tongue. (May): He is appointed as a lecturer to the Department of General History of Art. He participates in a group exhibition of painting in Thessaloniki (and again in 1966 and 1973). He designs the scenery and costumes for Girl, Aspects of a Woman, Medea and Ring and Trumpet for Rallou Manou's "Greek Ballet".

He is awarded the First Prize for Poetry by the Ministry of National Education for his collection, In the Flourishing Greek Tongue.

He participates in the group exhibition organised by "Zygos". He designs the scenery and costumes for Euripides' Ion and Aeschylus' Prometheus Bound (di-rected by Linos Karzis for the "Themelikos Theatre Company").

Second marriage to Eleni Tsiokou.

He is appointed as a lecturer to the Modelling Workshop.

Journey to Switzerland, Germany and Austria.

Birth of his daughter Errietti.

He designs the scenery and costumes for Brecht's The Threepenny Opera (directed by N. Hatziskos), for Shaw's Caesar and Cleopatra (directed by Alexis Solomos) and for Moliere's Le Bourgeois Gentilhomme (directed by Socrates Karantinos for the State Theatre of Northern Greece).

Second edition with notes of Bolivar, a Greek Poem.

Individual exhibition of painting at the Athens Technological In-stitute. His talk at the Official Opening, "A Few Things Concerning the Birth of my Work", was subsequently published under the title "Lecture" in the magazine Epitheorisi Technis (vol. 17, no. 99). His mother dies in Athens.

He participates in the Commemorative Exhibition for G. Bouzianis and D. Evanghelidis. February
He resigns from the National Technical University. He designs the scenery and costumes for Euripides' Hippolytus (directed by Socrates Karantinos for the State Theatre of Northern Greece). He participates in a group exhibition of Greek painters in Brussels.

Release of the record Engonopoulos Reads Engonopoulos on the "Dionysos" label.

He designs the scenery and costumes for Aristophanes' Lysistrata (directed by Socrates Karandinos for the State Theatre of Northern Greece).

For his work as a painter, he is awarded the Order of the Gold Cross of George I.

Second edition of Do Not Distract the Driver and The Cla-vicembalos of Silence in one volume with notes and biographical information.

He is elected Associate Professor at the National Technical Univercity in the Department of Drawing.

Release of the record Bolivar, a Greek Poem on the Lyra label, in the form of a popular cantata, with music composed by Nikos Mamangakis and vocals by Yorgos Zographos.

He is elected Professor at the National Technical University in the De-partment of Drawing and commissioned professor in the Department of General History of Art.

He participates in the exhibition "Modern Greek Art on the 1821 War of Inde-pendence. Painting - Sculpture - Engraving" at the Greek Chamber of Art. (De-cember): He is awarded the Cross of the Commander of the Phoenix.

Publication by the National Technical University of Athens Press of the album Hellenic Houses, containing 18 colour paintings.

Having reached the compulsory age for retirement, he resigns from the National Technical University. In 1976, he is named Professor Emeritus.

Publication in Paris of Bolivar, un poeme grec, translated by Franchita Gonzalez Batlle, bilingual edition "Voix Francois Maspero".

Exhibition of his paintings at the Moraitis School's Society for the Study of Modern Greek Culture and General Education.

"Ikaros" publishes the second volume of his Poems, containing the collections: "Bolivar", "The Return of the Birds", "Eleusis", "The Atlantic", "In the Flourishing Greek Tongue".

Publication of his collection, In the Vale of Roseries (With 20 Colour Paintings and One Sketch).

For the second time, he is awarded the State Prize for Poetry.

His essay, Karaghiozis. Greek Shadow Theatre, is published by Ypsilon/Books.

Retrospective exhibition of his work with 105 paintings at the National Gallery / Alexandros Soutsos Museum. Bolivar. Un poema Griego, translated by Miguel Castillo Didier, is published by Juventud Griega de Venezuela and Editorial Arcadia in Caracas.

Individual exhibition of water-colours, sketches and temperas in the "Zoumboulaki" Art Gallery.

31 October
N.E. dies of a heart attack. He is buried in the First Cemetery of Athens at public expense.

Individual exhibition "Nikos Engonopoulos. Painting 1975-1985" at the "Gallery 3" Art Gallery, Athens.

Individual exhibition of engravings at the "Aigina" Art Gallery, Aigina.

Ypsilon/Books publishes his Prose Texts (With Two Colour Paintings). The French Institute of Athens stages the exhibition "Nikos Engono-poulos, Painter and Poet. Oils, Temperas and Books from Private Collections".

Special double issue of the Literary Magazine Hartis is devoted to N.E.

His works are included in the exhibition entitled "Surrealistes Grecs" at the Centre Georges Pompidou, Paris.

Publication of N.E.'s Letters to Lena 1959-1967, …And I Love You Passionately (with fifteen colour paintings).

Works by Engonopoulos are included in the exhibition "The Mas-ters", "Skoufa" Gallery, Athens. Conference at the Goulandris-Horn Foundation on the topic "Nikos Engonopoulos. The Beauty of a Greek. 50th Anniversary of the First Edition of Bolivar".

His works are included in an exhibition entitled "Surrealism. The Greek Dimension" at the "Titanium" Gallery, Athens. Individual exhibition enti-tled "10 Years Since the Death of Nikos Engonopoulos" at the "Skoufa 4" Gallery, Athens.

Publication of the volume: Nikos Engonopoulos: The Beauty of a Greek (Nine Studies), Goulandris-Horn Foundation.

Republication in a new format of Hellenic Houses by the National Technical University of Athens Press.

Publication of Sketches and Colours in a bilingual edition in conjunction with an individual exhibition of sketches, bozzetti and oils and at the "Zoumboulaki" Art Gallery, Athens.

A retrospective exhibition of his work at the Municipal Gallery, Thessaloniki as part of the events organised for "Thessaloniki. Cultural Capital of Europe".

A special issue of "Epta Imeres" (Sunday Supplement of the newspaper Kathimerini) entitled "Nikos Engonopoulos. Painter and Poet" is de-voted to his work.

His work is included in the exhibition entitled "Greek Painters and Ancient Greek Drama: Scenery Variations" at the European Cultural Centre of Delphi, Delphi.

A special issue of the literary magazine Diavazo is devoted to his work.

His works are included in the exhibition "The Portraits from Faiyum and the Generation of the '30s in the search for Greekness" at the Benaki Museum, Athens.

His works are included in the exhibition "Great Painters in Small Paintings" at the "Zita-Mi" Gallery, Thessaloniki. Individual exhibition of his works entitled "Nikos Engonopoulos. Mythology, Byzantium, Revolution" at the "Astrolavos" Gallery, Athens.

His Poems I and Poems II are re-published in one volume.

Publication of the book: The Angels in Paradise Speak Greek… Interviews, Comments and Opinions, Yorgos Kentrotis (ed.), Ypsilon/Books.

Publication of the album: Nikos Engonopoulos the Byzantine. Forty-one Egg Temperas / Eight Sketches / Twenty Poems / and One Ink on Paper.

Special Issue of the literary magazine i lexi, no. 179.

Publication of The Measure: Man. Five Poems and Ten Paintings, Ypsilon/Books [containing three previously unpublished poems and paintings from private collections]. Eleftherotypia/Vivliothiki, 12 August 2005 “Nikos Engonopoulos, Hellenocentric and Ecumenical”.

On the occasion of the upcoming centenary of his birth, The Poet Nikos Engonopoulos, Diary 2007 (an anthology of his poetry and painting, together with critiques of his work), and Nikos Engonopoulos, Mythology (an album) are published by Ypsilon/Books.

2007 proclaimed "Engonopoulos Year" by the National Book Center, with the support of the Ministry of Culture.

On the occasion of the centenary of his birth, an anthology of his poetry and art, together with critiques, The Poet Nikos Engonopoulos, Diary 2007, and an album: Nikos Engonopoulos, Mythology, are published by Ypsilon/Books.

The National Book Centre of Greece publishes the album “Love is the only way…”.

Exhibition “Engonopoulos 2007… the beauty of a Greek” at Athens International Airport.

Show dedicated to his work is performed at the Athens Music Megaro (director: Yannis Kakleas).

As part of the campaign for International Poetry Day 2007, posters designed by students at the Athens School of Fine Arts based on Engonopoulos’ verses are carried by Athens public transport.

Exhibition “Topos: Engonopoulos” at the Macedonian Museum of Modern Art, Thessaloniki.

International Conference “Engonopoulos 2007: Poet and Painter” at the Benaki Museum, Athens.

November – January 2008
Major retrospective exhibition of his painting at the Benaki Museum, Athens

Νίκος Καρούζος

Nίκος Καρούζος


Ο Νίκος Καρούζος του Δημήτρη και της Κωνσταντίνας, το γένος Πιτσάκη, γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στρατευμένος στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, διώχτηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και εξορίστηκε μετά τη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας. Η μητέρα του ήταν κόρη ιερωμένου και δασκάλου. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων ο Καρούζος έδρασε στην ΕΠΟΝ και εξορίστηκε στην Ικαρία (1947) και στη Μακρόνησο (1951), από όπου έφυγε τελικά το 1953 μετά από νευρικό κλονισμό.


Παντρεύτηκε δύο φορές, το 1955 τη Μαρία Δαράκη, με την οποία έζησε λίγους μόλις μήνες και το 1963 τη Μαίρη Μεϊμαράκη, από την οποία χώρισε το 1980. Από το 1981 και ως το τέλος της ζωής του τον συντρόφεψε η Εύα Μπέη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, δεν ολοκλήρωσε όμως τις σπουδές του, καθώς ήδη από το 1941 είχε στραφεί στην ποίηση. Το 1949 πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με τη δημοσίευση του ποιήματός του Σίμων ο Κυρηναίος στο περιοδικό Ο Αιώνας μας.


Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η επιστροφή του Χριστού εκδόθηκε το 1954. Στους λογοτεχνικούς κύκλους έγινε πιο γνωστός στη δεκαετία του ’60 με τις συλλογές Η έλαφος των άστρων, Ο υπνόσακκος και Πενθήματα. Ακολούθησαν πολλές ακόμη συλλογές και συγκεντρωτικές εκδόσεις των ποιημάτων του ως τη συγγραφή του τελευταίου του ποιητικού έργου Αιώρηση, γραμμένου στις 29 Αυγούστου 1990 στο νοσοκομείο Υγεία, όπου ο ποιητής νοσηλευόταν τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, άρρωστος από καρκίνο, και πέθανε. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά όπως Νέα Εστία, Αθηναϊκά Γράμματα, Ευθύνη, Σπείρα, Τομές, η Λέξη. Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1963), το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1963), το Α΄ Εθνικό Βραβείο Ποίησης, από κοινού με τους Τάκη Βαρβιτσιώτη και Μίλτο Σαχτούρη (1972) και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1988).

Στράτης Μυριβήλης

Στράτης Μυριβήλης


Από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, ο Στράτης Μυριβήλης ανήκει στη γενιά του ’30, αν και μεγαλύτερης ηλικίας. Γεννήθηκε ως Ευστράτιος Σταματόπουλος στις 30 Ιουνίου 1892 στην τουρκοκρατούμενη Συκαμιά της Λέσβου. Μέτριος μαθητής, στο δημοτικό αποφοιτά το 1909 από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Από τα μαθητικά του χρόνια έρχεται σε επαφή με σημαντικά κείμενα του δημοτικισμού, που διαμορφώνουν τη λογοτεχνική και γλωσσική του συνείδηση. Κείμενά του δημοσιεύονται ήδη σε περιοδικά της Σμύρνης και της Μυτιλήνης.


Το 1912 τον βρίσκουμε να φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εργαζόμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς διακόπτει τις σπουδές του και κατατάσσεται ως εθελοντής στο στρατό. Λαμβάνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τραυματίζεται στη μάχη του Κιλκίς το 1913 και επιστρέφει στην Αθήνα. Η Λέσβος είναι ήδη απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό και ο Μυριβήλης αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 1915 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο του, τη συλλογή διηγημάτων «Κόκκινες Ιστορίες».


Το 1917, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατεύεται εκ νέου και λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία. Εκεί αρχίζει να γράφει το αριστούργημά του «Η Ζωή εν Τάφω». Το 1920 παντρεύεται την προσφυγοπούλα Ελένη Δημητρίου και αποκτούν τρία παιδιά. Λαμβάνει μέρος και στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την καταστροφή επιστρέφει δια μέσου Θράκης στη Μυτιλήνη. Θα παραμείνει στο νησί ως το 1932, οπότε επιστρέφει στην Αθήνα. Κύρια επαγγελματική του απασχόληση όλο αυτό το διάστημα παραμένει η δημοσιογραφία.


Το 1924 δημοσιεύει σε πρώτη έκδοση το «Η Ζωή εν τάφω», το οποίο θα γίνει γνωστό και θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη δεύτερη έκδοσή του το 1930, όταν θα λάβει την οριστική μορφή του. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογίου, επικό, ρεαλιστικό, αλλά και λυρικό. Κεντρικό πρόσωπο, ο φοιτητής - λοχίας Αντώνης Κωστούλας, που καταγράφει στο ημερολόγιό του, όχι την ηρωική, αλλά τη φρικτή πραγματικότητα του πολέμου.


Ακολούθησε ένα ακόμη σπουδαίο μυθιστόρημά του, «Η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια» (1933), που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη από τον Κώστα Αριστόπουλο το 1978. Η ατμόσφαιρα του πολέμου είναι κι εδώ παρούσα, καθώς ο ήρωας επιστρέφει από τον πόλεμο στη Μυτιλήνη, όπου βασανίζεται ανάμεσα στο σεβασμό προς τη μνήμη του σκοτωμένου φίλου του και στον έρωτα που αισθάνεται για τη χήρα εκείνου.


Το 1938 ο Μυριβήλης διορίζεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, ενώ από το 1946 έως το 1950 είναι διευθυντής προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Το 1958 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.


Εξακολουθεί με εντατικούς ρυθμούς τη λογοτεχνική του παραγωγή με μια σειρά από διηγήματα, τα οποία συγκέντρωνε σε βιβλία, χαρακτηρίζοντάς τα κάθε φορά και με διαφορετικό χρώμα: «Το πράσινο βιβλίο» (1935), «Το γαλάζιο βιβλίο» (1939), «Το κόκκινο βιβλίο» (1952) και «Το βυσσινί βιβλίο» (1959).


Ένα από τα διηγήματα του «Γαλάζιου Βιβλίου» το επεξεργάστηκε περισσότερο για να προκύψει η θαυμάσια νουβέλα «Βασίλης ο Αρβανίτης» (1943). Είναι η ιστορία ενός λαϊκού ανθρώπου, γεμάτου ομορφιά και ζωική ορμή, που περιφρονεί τις κοινωνικές συμβάσεις. Ξεπερνά, όμως, το όριο και φθάνει στην «ύβρη» και μαζί στην καταστροφή. Με αρκετή καθυστέρηση, ο Μυριβήλης μας δίνει ένα ακόμη μυθιστόρημα το 1949, την «Παναγιά τη Γοργόνα», την ιστορία μερικών προσφύγων που εγκαθίστανται σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μυτιλήνης.


Ο Στράτης Μυριβήλης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας το 1949 και προτάθηκε τρεις φορές για το Νόμπελ. Η αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον θα παραμείνει ο συνεκτικός ιστός της σκέψης του και ολόκληρου του έργου του. Η αντιπολεμική θεματολογία, το λυρικό και ποιητικό ύφος, η καλοδουλεμένη γλώσσα ενός μεγάλου τεχνίτη του λόγου, κατατάσσουν τον Μυριβήλη ανάμεσα στους μεγάλους συγγραφείς μας. Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1969, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 78 ετών. Τα βιβλία του Στράτη Μυριβήλη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ».

Λορέντζος Μαβίλης

Λορέντζος Μαβίλης


Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1860, όπου υπηρετούσε τότε ο δικαστικός πατέρας του Παύλος με καταγωγή από την Ισπανία. Η μητέρα του, που καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Δούσμανη, είχε περάσει μέρος της ζωής της κοντά στον αγροτικό πληθυσμό της Κέρκυρας και αγάπησε τη λαϊκή γλώσσα και τέχνη και την αγάπη αυτή μετέδωσε στον γιο της. Μεγάλη επίδραση στην προσωπικότητα του Μαβίλη άσκησε ο Ιάκωβος Πολυλάς, του οποίου υπήρξε φίλος και μαθητής. Μαθήτευσε στο εκπαιδευτήριο Καποδίστριας της Κέρκυρας και κατόπιν στο κερκυραϊκό γυμνάσιο, με καθηγητή τον Ιωάννη Ρωμανό, ο οποίος τον έκανε μέλος της Αναγνωστικής Εταιρείας. Μετά το γυμνάσιο έφυγε για την Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε και η γνωριμία του με τον Χαρίλαο Τρικούπη, μέσω του Πολυλά. Το 1879 έφυγε για τη Γερμανία , όπου έμεινε για δεκατέσσερα χρόνια. Εκεί μελέτησε τους αρχαίους κλασικούς και έμαθε Ιταλικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά, καθώς επίσης Σανσκριτικά. Στη Γερμανία ο Μαβίλης ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο του Erlangen. Το 1893 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου εντάχτηκε στην Κερκυραϊκή Σχολή, συνδέθηκε δε ιδιαιτέρως με τον Κων/νο Θεοτόκη. Κατόπιν στρατεύτηκε και το 1896 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας . Το 1897 έφυγε για την Κρήτη προς ενίσχυση του εκεί επαναστατικού κινήματος και κατέληξε στην Ήπειρο επικεφαλής σώματος ανταρτών. Στις εκλογές του 1910 απέκτησε βουλευτικό αξίωμα με το κόμμα των Φιλελευθέρων και από αυτή τη θέση αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Σημειώνεται επίσης ο ερωτικός δεσμός του Λορέντζου Μαβίλη με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα (Θεώνη Δρακοπούλου). Το 1912 σε ηλικία πενήντα τριών ετών πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου και σκοτώθηκε στη μάχη του Δρίσκου. Στο έργο του Μαβίλη έντονη παρουσιάζεται η σολωμική επίδραση, κυρίως στη δημοτική γλώσσα του και στο κυρίαρχο πατριωτικό συναίσθημα. Επίδραση δέχτηκε επίσης από τις παραδόσεις του Φίχτε, τις οποίες παρακολούθησε στη Γερμανία, και από τη φιλοσοφία του Καντ. Από το πρωτότυπο έργο του γνωστότερα είναι τα σονέτα του, τα οποία χαρακτηρίζονται από πληρότητα μορφής, ενώ έγραψε και πολλές μεταφράσεις.Τα πιο γνωστά σονέτα του: Λήθη, Καλλιπάτειρα, Ελιά, Μούχρωμα. Στην ποίηση του Μαβίλη συναντώνται τα ρεύματα του γερμανικού συμβολισμού με το επίσης γερμανικής προέλευσης σοσιαλιστικό πνεύμα του και τη μεγάλη αγάπη του για την πατρίδα.



Ηλίας Βουτιερίδης

Ηλίας Βουτιερίδης


Ο Ηλίας Βουτιερίδης γεννήθηκε στα Σουλινά της Ρουμανίας, καταγόταν όμως από τη Μεθώνη της Μεσσηνίας. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Πάτρα και από το 1889 έμεινε στην Αθήνα, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Αποφοίτησε από το τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897 και υποστήριξε την παράταξη του Ελευθέριου Βενιζέλου, αρχικά ως συνεργάτης του Ελληνικού Προξενείου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Σκριπ. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και της μικρασιατικής εκστρατείας ήταν ανταποκριτής της εφημερίδας Πατρίς. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε με δημοσιεύσεις ποιημάτων στην εφημερίδα Νεολόγος του Σταύρου Βουτυρά και το 1900 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, που είχε τίτλο Σύννεφα, ενώ ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία, τη λογοτεχνική μετάφραση, το δοκίμιο και τη μελέτη της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Συνεργάτης του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου στη Νέα Σκηνή και καθηγητής στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου (1924-1930) και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ο Βουτιερίδης έγραψε επίσης έργα για το θέατρο που ανεβάστηκαν στη σκηνή. Συνεργάστηκε επίσης με τον Δημήτρη Ταγκόπουλο στην εφημερίδα Νουμάς και εξέδωσε το περιοδικό Χρονικά που κυκλοφόρησε για ένα χρόνο (1911-1912). Πέθανε στην Αθήνα.

Ιωάννης Γρυπάρης

Ιωάννης Γρυπάρης


Ο Ιωάννης Γρυπάρης γεννήθηκε στη Σίφνο, από όπου καταγόταν και η οικογένειά του, πέρασε όμως τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και βιβλιοπώλης. Αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και το 1888 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να σπουδάσει φιλολογία. Το 1892 η συλλογή του Δειλινά, γραμμένη στη δημοτική απορρίφθηκε από την επιτροπή του Φιλαδέλφειου διαγωνισμού. Την ίδια χρονιά επέστρεψε για πέντε χρόνια στην Πόλη, όπου εργάστηκε ως ελληνοδιδάσκαλος και επιμελήθηκε (μαζί με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου) της σύνταξης του περιοδικού Φιλολογική Ηχώ του Νίκου Φαληρέα. Στα δύο χρόνια της σύμπραξής του στην Φιλολογική Ηχώ (1896-1897) ο Γρυπάρης πέτυχε συνεργασίες ονομάτων όπως του Παλαμά, του Ψυχάρη, του Εφταλιώτη και άλλων, μετατρέποντας το άλλοτε άσημο περιοδικό σε όργανο των δημοτικιστών. Υπήρξε επίσης συνιδρυτής (από κοινού με τον Κώστα Χατζόπουλο και το Γιάννη Καμπύση) του σημαντικού λογοτεχνικού περιοδικού Η Τέχνη (1898), που υπήρξε πρωτοποριακό σε επίπεδο διεθνούς ενημέρωσης για τη λογοτεχνική κίνηση και άσκησε μεγάλη επίδραση στην ανανέωση του ελληνικού πνευματικού και καλλιτεχνικού τοπίου της εποχής. Το 1897 και ενώ είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων από τις τουρκικές αρχές, ο Γρυπάρης κατέφυγε στην Αθήνα όπου πήρε τελικά το πτυχίο του στη φιλολογία. Από το 1897 και ως το 1911 εργάστηκε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης σε νησιά του Αιγαίου, στην ΄Άμφισσα και το Αίγιο, ενώ το 1911 παντρεύτηκε και έφυγε με υποτροφία στην Ευρώπη (Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) ως το 1914. Γυμνασιάρχης στο Γύθειο και το Μεσολόγγι (1914-1917), γενικός επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης στη Χαλκίδα (1917-1920) τμηματάρχης Γραμμάτων και Τεχνών στο Υπουργείο Παιδείας (από το 1923), συντάκτης του περιοδικού Εικονογραφημένη Ελλάς (1925) και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1930-1936), ο Γρυπάρης ανέπτυξε παράλληλα και λογοτεχνική δραστηριότητα, ποιητική και πεζογραφική. Το μοναδικό ποιητικό έργο του είναι η γραμμένη στη δημοτική συλλογή του Σκαραβαίοι και Τερρακότες (1919), στην οποία συγκέντρωσε ποιήματα που είχε νωρίτερα (1893 - 1909) δημοσιεύσει σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, και για την οποία τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στα ποιήματα του Γρυπάρη διακρίνονται επιδράσεις από τα ρεύματα του γαλλικού συμβολισμού και του παρνασσισμού. Το πεζό έργο του αποτελείται από χρονογραφήματα, κριτικά σημειώματα, άρθρα και κυρίως μεταφράσεις (όλα τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή και του Αισχύλου, οι Βάκχες του Ευριπίδη, αποσπάσματα των Πλάτωνα, Ομήρου, Βακχυλίδη, Πίνδαρου, Ηροδότου, Κάτουλλου, Οράτιου, καθώς και έργα των Γκαίτε, Σίλλερ, Χάινε, Ζολά, Χάμσουν, Σέλλεϋ και άλλων). Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις μεταφράσεις του των αρχαίων τραγικών που αποτέλεσαν τη βάση της αναβίωσης του αρχαιοελληνικού δράματος στα πλαίσια των Δελφικών εορτών με την οργάνωση του Άγγελου Σικελιανού και εν συνεχεία από το Εθνικό Θέατρο.





Γεννήθηκε το 1926 στη Φιλιππούπολη της σημερινής Βουλγαρίας. Από το 1927 η οικογένειά του μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη όπου, από τότε, είναι μόνιμα εγκαταστημένος. Εμφανίζεται στα γράμματα με διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά από το 1947 και γίνεται γρήγορα γνωστός. Το 1952 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο: Τα αγρίμια του άλλου δάσους, διηγήματα. Το 1955 ιδρύεται το λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Πορεία με υπεύθυνο έκδοσης τον ίδιο μέχρι σήμερα. Από τα δεκατέσσερα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει, δύο έχουν τιμηθεί με κρατικά βραβεία και ένα με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει διατελέσει μέλος σε πολλά συμβούλια και επιτροπές γύρω από πνευματικά και καλλιτεχνικά θέματα, ενώ έκανε πολλές ομιλίες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη λοιπή Ελλάδα. Το 1962 μαζί με άλλους γίνεται ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης όπου κατέχει τη γενική γραμματεία έως το 1980 οπότε και εκλέγεται πρόεδρος, θέση που διατηρεί έως σήμερα. Πεζογραφήματά του μεταφράστηκαν στα ιταλικά, γερμανικά ολλανδικά, βουλγαρικά, σουηδικά, σέρβικα, πολωνικά.




Τ' αγρίμια του άλλου δάσους, Θεσσαλονίκη, ΟΣΥΜ, 1952, σελ. 69.

Το μισό του φεγγαριού, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1960, Παρατηρητής, 1990, σελ. 128, ΙSBN: 960-260-314-3.

Απ' αφορμή, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1976, σελ. 123 (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος)

Γωνίες και όψεις, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1985, Αθήνα, Ροές, 1988, σελ. 128, ISBN: 960-290-000-2. (Βραβείο Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών)

Ως κυλιόμενος τάπης, Αθήνα, Καστανιώτης, 1998, σελ. 253, ISBN: 960-03-2216-3

Με το Μπαρμπαλιά, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 1999, σελ. 112, ISBN: 960-777-122-2


Το σημερινό συγγραφικό πρόβλημα, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1961, σελ. 44

Διηγηματογράφοι της Θεσσαλονίκης, Κωνσταντινίδης, 1970, σελ. 164

Σημειώσεις, Θεσσαλονίκη, Παρατηρητής, 1990, σελ. 412, ISBN: 960-260-274-0

Σ΄ευθεία γραμμή (ταξίδι στην Πολωνία), Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1990, σελ. 151, ISBN: 960-290-009-1


Οι άλλοι, Θεσσαλονίκη, (ιδιωτική έκδοση), 1971, σελ. 40


Το ρολόγι, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1957, Παρατηρητής, 1990, σελ. 134, ISBN: 960-260-314-1

Οδοστρωτήρας, Θεσσαλονίκη, (ιδιωτική έκδοση), 1963, Θεσσαλονίκη, Νέα Πορεία, 1973, Αθήνα, Ροές, 1988, σελ. 186

Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, ιταλικά, σουηδικά, πολωνικά, βουλγαρικά και φλαμανδικά και έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες και περιοδικά.

Nikos Kazantzakis


Nikos Kazantzakis (1883-1957) was one of the most important and talented Greek writers and philosophers of the 20th century. His work includes essays, novels, poems, travelogues and translations of classic works, such as Dante's "Divine Comedy" and Goethe's "Faust". Many of his novels deal with the history and culture of Greece and the mysterious relationship between man and God.

Nikos Kazantzakis was born on February 18th, 1883, in the town of Heraklion Crete. His father was Michael Kazantzakis, a farmer and a dealer in animal feed and his mother was Maria Kazantzakis. Nikos left Crete at a young age to attend the Franciscan School of the Holy Cross in Naxos and in 1902 he went to study law at the University of Athens for four years. From 1907 to 1909, Nikos studied philosophy at the College de France in Paris and he was greatly influenced by the teachings of Henri Bergson.

On returning to Greece, he began translating works of philosophy. Besides writing, Nikos dedicated a lot of time to public service. In 1919, he was appointed Director General at the Greek Ministry of Public Welfare. He was responsible for feeding and eventually rescuing more than 150,000 Greek people who were trapped in the Caucasian region of the Soviet Union in the aftermath of the Russian Revolution in 1917.

Since then, Kazantzakis traveled widely around the world, visiting Berlin, Italy, Russia, Spain, Cyprus, Egypt, China, Japan and many other countries. While in Berlin, Kazantzakis discovered communism and became an admirer of Lenin. In 1945, he became the leader of a small party on the noncommunist left and entered the Greek government as Minister without Portfolio. He however resigned the post in the following year. In 1947-48, he worked for UNESCO. In 1957, he lost the Nobel Prize for Literature to Albert Camus by one vote.

He married twice, one to Galatea Alexiou and another to Eleni Samiou. Nikos Kazantzakis passed away in 1957 Freiburg, Germany, suffering from leukemia. He was buried on the wall surrounding the city of Heraklion, since the Orthodox Church had abolished him after his work "The Last Temptation" and ruled out his burial in a cemetery. However, Nikos Kazantzakis did not become truly well known until the 1964 release of the Michael Cacoyannis film "Zorba the Greek" based on a novel by him.

Kazantzakis's first published work was the 1906 narrative "Serpent and the Lilly", which was signed with the penname, Karma Nirvami. In 1909, he wrote a one act play entitled Comedy. In 1910, after his studies in Paris, he wrote a tragedy "The Master Builder" based on a popular Greek folkloric story.

Kazantzakis began writing "The Odyssey: A Modern Sequel" in 1924 and didn't finish till 1938. He actually wrote it seven times before it was eventually published. He considered it to be his best and most important piece of work. His other important works include Zorba the Greek (1948), The Greek Passion (1948), Last Temptation of Christ (1951) and Saint Francis (1956).

Throughout his life, Kazantzakis was spiritually inclined, constantly looking for answers. His thirst for knowledge made him travel around the world meeting numerous people with different backgrounds and ideologies.

The influence of Friedrich Nietzsche on his work is very evident especially in his atheism and sympathy for the superman. At the same time however, he felt bound by religion to a certain degree and at a point stayed in a monastery for six months. Many Greek religious authorities condemned his work to which his only response was "You gave me a curse, I give you a blessing: may your conscience be as clear as mine and may you be as moral and religious as I".

According to his will, the following phrase has been written on his tomb: "I hope for nothing. I fear nothing. I am free".

Manolis Anagnostakis

Manolis Anagnostakis was a contemporary Greek poet.

His poems have been translated in many languages and among his most famous works are the three collections "Seasons" and the poems he wrote from 1946 to 1956.

Anagnostakis was born in Thessaloniki on March 10, 1925 and trained as a doctor, specializing in radiology. During the chaotic period of 1944, Anagnostakis served as the Editor-in-Chief of Xekinema (The Start), a student magazine. Anagnostakis' first book of poetry, Epoches (Seasons) was published in 1945, at which point, according to Ramp, the poet's Marxist "dream had already failed him"[1]. His left-wing sympathies had inspired him to join the Resistance, which would lead to his being sentenced to death by a military court during the Civil War. Arrested for his involvement with the Student Movement at the University of Thessaloniki in 1948, Anagnostakis spent several years in Eptapyrgion, a state prison. His second volume, Epoches 2 was published after he was imprisoned in 1948. In the next year, Anagnostakis was both expelled from the Communist Party of Greece and tried in court[2]. He received a death sentence, but outlived the regime. Upon his release in 1951, he published the last book in the cycle.

Anagnostakis began a new cycle of work with his Synecheia (The Continuation), in 1954, and its sequel in 1955. A collection of his works was published the next year. The poet spent 1955 and the next year in Vienna, continuing his medical studies in radiology, before returning to Greece. He spent 1959 through 1961 as editor of Criticism, a journal of literary criticism, and finished his Continuation cycle in 1962. While he did not publish any more major works until 1971's Ta piimata 1941-1971, (The Poems 1941-1971), he continued to contribute to newspapers and magazines.

Although Anagnostakis' 1971 collection represented the end of the published works he was best known for, his existentialism-influenced verse left its mark on a younger generation of Greek poets. This influence is in part owing to his poetry having been set to music by Mikis Theodorakis, as part of his Ballades cycle, written during the seven-year Regime of the Colonels. The Ballades have been performed by vocalist Margarita Zorbala (recorded on her 1975 debut album), amongst others. Anagnostakis moved his practice and family to Athens in 1978.

Lakis Papastathis produced a 52-minute film, Manolis Anagnostakis, on Anagnostakis' life, for the Greek television series Paraskenio in 1983 [3]. Two volumes of Anagnostakis', another collection and O piitis Manoussos Fassis, (The Poet Manoussos Fassis) were issued in the following four years.

On June 23, 2005, Anagnostakis was hastily admitted to Amalia Fleming Hospital with heart and respiratory problems and passed away a few hours later. He was 80 years old.

Nanos Valaoritis

Nanos Valaoritis is one of the most distinguished writers in Greece today. He has been widely published as a poet, novelist and playwright since 1939, and his correspondence with George Seferis (Allilographia 1945-1968, Ypsilon, Athens 2004) has been a bestseller. Raised within a cosmopolitan family with roots in the Greek War of Independence but twice driven into exile by events, Valaoritis has lived in Greece, England, France and the United States, and as a writer and academic he has played a significant role in introducing the literary idioms of each country to the rest. The quality, the international appeal, and the influence of his work has led Valaoritis to be described as the most important poet of the Hellenic diaspora since Constantine Cavafy.

Valaoritis was born to Greek parents in Lausanne in Switzerland in 1921 but grew up in Greece where he studied classics and law at Athens University. He was also writing poetry, and in 1939 when he was barely eighteen, he saw himself published in the pages of George Katsimbalis’ review Nea Grammata alongside contributions from Odysseas Elytis and George Seferis, and was immediately taken into their literary circle. It was an ominous yet heady time, those early months of the war, during which Valaoritis was witness to the seminal encounter of Seferis and Katsimbalis with Henry Miller and Lawrence Durrell, which was to resonate within both Greek and Anglo-Saxon literature for years to come.

In 1944 Valaoritis escaped from German-occupied Greece across the Aegean to Turkey and from there through the Middle East to Egypt, where he made contact with Seferis who was serving the Greek government in exile as First Secretary of the Greek Legation in Cairo. In 1944, at the instigation of Seferis, Valaoritis went to London to develop literary links between Greece and Britain. He met T. S. Eliot, W. H. Auden, Dylan Thomas and Stephen Spender, and he worked for Louis MacNeice at the BBC. As well as studying English literature at the University of London, he translated modernist Greek poets, among them Elytis and Embirikos, and contributed to Cyril Connolly's Horizon and to John Lehman's New Writing. His own first volume of collected poems, E Timoria ton Magon (Punishment of Wizards), with decorations by John Craxton, was published in London in 1947. He paved the way for Seferis' success in the English-speaking world by editing and translating, along with Durrell and Bernard Spencer, Seferis' King of Asine which was published in 1948 to enthusiastic reviews.

Then in 1954 he moved to Paris where, as well as studying Mycenaean grammar at the Sorbonne, he was prominent among surrealist poets under André Breton, and where also he met his wife Marie Wilson, the American surrealist painter.

In 1960 Valaoritis returned to Greece, and between 1963 and 1967 he was publisher and chief editor of the Greek avant-garde literary review Pali. But when the junta came to power in 1967, he felt he had no choice but to go into voluntary exile, and in 1968 he went to America where he became professor of comparative literature and creative writing at San Francisco State University, a position he held for twenty-five years.

A self-described surrealist, Valaoritis sometimes creates a sense of carnival in his work through parody, pastiche and absurdity. But the bracket can be misleading, for surrealism alone fails to convey the depths of his mind and the richness of his work. As in photographs taken of Valaoritis so in his poetry you see at once the mage and the pirate, or the detached Olympian with an outsider's bemusement yet a man who can also be intensely lyrical and sensual.

Once again Nanos Valaoritis lives in Greece, where he has co-edited the literary review Synteleia (End of the World) and now, optimistically, its successor Nea Synteleia (New End of the World) and has published a remarkable body of work, including essays, translations, anthologies and books of poetry, short stories, a novella and four novels variously in Greek, English and French. His most recent novel, the bestselling Broken Arms of the Venus de Milo (Agra, Athens 2002, and soon to be published in France), is a literary and historical romp which has a basis in a true family story, for the arms of the famous Venus were lost at sea when a French naval vessel stole the statue from an ancestor of Valaoritis, a Greek who was the chief dragoman of the Ottoman navy. Valaoritis’ Anthology of Modern Greek Poetry, co-edited with Thanasis Maskaleris (Talisman, New Jersey 2003) is encompassing and commanding, an invaluable contribution to the dissemination of Greek poetry throughout the English-speaking world, while Pan Daimonium, his latest volume of poetry (Philos Press, Lacey, Washington State 2005) shows him as playful, wise and enigmatic as ever.

In 2004 the Athens Academy of Letters and Science awarded Nanos Valaoritis the prestigious prize for poetry in recognition of his life's work, and the President of Greece presented him with the Gold Cross of Honour, given for his services to Greek Letters.


Ο Θανάσης Βαλτινός γεννήθηκε στο χωριό Καράτουλα Κυνουρίας, το 1932. Οικογενειακές μετακινήσεις, που συνδέονται με τις δυσκολίες των κατοχικών και μετακατοχικών χρόνων, τον ανάγκασαν να φοιτήσει κατά σειρά στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης. Το 1950 ήρθε στην Αθήνα, όπου ζει έως σήμερα. Σπούδασε κινηματογράφο.

Μετά το 1974 έζησε κατά διαστήματα στο εξωτερικό: Αγγλία, Δυτικό Βερολίνο και Η.Π.Α., καλεσμένος από Πανεπιστήμια ή άλλα πνευματικά ιδρύματα.

Έχει μεταφράσει τις Τρωάδες του Ευριπίδη και την Ορέστεια του Αισχύλου, που παίχτηκαν στην Επίδαυρο το 1979 και 1980 αντιστοίχως, από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο. Το 1984 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου "Ταξίδι στα Κύθηρα". Το 1990 τιμήθηκε επίσης με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο: "Στοιχεία για την Δεκαετία του '60".

Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και τεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και της Εταιρείας Συγγραφέων της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί σειρά ετών. Διετέλεσε γενικός Διευθυντής του 2ου καναλιού της Εθνικής τηλεόρασης 1989-1990.



" Συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη; Βιβλίο πρώτο: Αμερική. Κέδρος, 1972

" Η Κάθοδος των εννιά, Κέδρος, 1978

" Τρία Ελληνικά μονόπρακτα, Μυθιστόρημα, Κέδρος, 1978

" "Εθισμός στη νικοτίνη" [διήγημα, στο τομίδιο]. Τρία διηγήματα, Θανάσης Βαλτινός, Χριστόφορος Μηλιώνης, Δημήτρης Νόλλας, Στιγμή, 1984

" Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο, Στιγμή, 1985

" Στοιχεία για την δεκαετία του '60, Μυθιστόρημα, Στιγμή 1989

" Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν, Διηγήματα, Άγρα 1992.

" Φτερά Μπεκάτσας, Άγρα, 1993

" Ορθοκωστά, Μυθιστόρημα, Άγρα, 1994

" Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη, Βιβλίο δεύτερο, Βαλκανικοί - '22, Ωκεανίδα, 2000

Andreas Embirikos


Ανδρέας Εμπειρίκος (Andreas Embirikos) (Brăila, 1901 – Athens, 1975) was a Greek surrealist poet and the first Greek psychoanalyst.

Embirikos came from a wealthy family as his father was an important ship-owner. He was born in Brăila, Romania, but his family soon moved to Ermoupolis in Syros. When Embirikos was only seven years old they moved to Athens. While he was still a teenager his parents divorced; he started studying at the Faculty of Philosophy of the National and Capodistrian University of Athens, but he decided to move to Lausanne to stay with his mother.

The following years Embirikos studied a variety of subjects both in France and in the United Kingdom where he studies at King’s College London; however it was in Paris where he decided to study psychanalysis together with René Laforgue.

His poetry can be defined by two major tendencies. On the one hand, he was one of the major representatives of surrealism in Greece. His first poetic collection, Ipsikaminos, was a heretic book, characterized by the lack of the punctuation and the peculiarity of the language. As the poet himself admitted it was precisely the originality and extravagance of his work that contributed to his relative commercial success.

On the other hand, together with Yorgos Seferis, Embirikos was the most important representative of the generation of the 1930s. He contributed greatly to the introduction of modernism in Greek letters and he helped change once and for all the poetic atmosphere of Greece.


Η Ρέα Γαλανάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1947. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στην Αθήνα κατά την περίοδο της δικτατορίας και οι πρώτες δημοσιεύσεις της έγιναν σε περιοδικά στρεφόμενα εναντίον του καθεστώτος. Ζει στο Κάτω Καστρίτσι, στην περιφέρεια της Πάτρας. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, που συγκροτήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού (1994-1997)




Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ πασά, Spina nel Cuore, Αθήνα, Άγρα, 1989. Σελ.197. ISBN: 960-325-379-0

Θα υπογράφω Λουί, Αθήνα, Άγρα, 1993. Σελ. 300 ISBN: 960-325-056-2

Ελένη ή ο Κανένας, Αθήνα, Άγρα, 1998. Σελ. 252. ISBN: 960-325-0



Ομόκεντρα διηγήματα, Αθήνα, Άγρα, 1986,1997. Σελ. 79 ISBN: 960-325-210-7



Βασιλεύς ή στρατιώτης; Σημειώσεις, άρθρα, σχόλια για τη λογοτεχνία, Αθήνα, Άγρα, 1997. Σελ. 141. ISBN: 960-325-197-6



Πλην εύχαρις, Αθήνα, Ολκός, 1975.

Τα Ορυκτά, Αθήνα, Διογένης, 1979.

(Κοινή έκδοση και των δύο από Άγρα, 1994. Σελ. 55. ISBN: 960-325-090-2)

Το Κέικ, Αθήνα, Κέδρος, 1980. Σελ. 54.

Που ζει ο λύκος; Αθήνα, Άγρα, 1982, 1986. Σελ. 77.



Γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος επί είκοσι πέντε χρόνια, από το 1949 - 1974. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ποιητική συλλογή "Ποιήματα" που μετά από λίγο την απέσυρε η ίδια από την κυκλοφορία. Παντρεμένη με τον ποιητή Άθω Δημουλά από το 1954 και μητέρα δύο παιδιών, εξέδωσε έκτοτε εννέα ποιητικές συλλογές. Μέρος του έργου της έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, Αγγλικά, Ισπανικά, Σουηδικά, Γερμανικά και Ιταλικά.


Βραβεία - Διακρίσεις:

" 1972, Β΄ κρατικό Βραβείο Ποιήσεως, για τη συλλογή: "Το λίγο του κόσμου".

" 1989, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως, για τη συλλογή "Χαίρε ποτέ"

" 1995, Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη, (Ακαδημία Αθηνών),

για τη συλλογή:"Η εφηβεία της λήθης".

" 2001, Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της.



Έρεβος, 19561. Αθήνα, Στιγμή, 19902σελ.. 42, ISBN 960-269-000-3

Ερήμην, 19581. Αθήνα, Στιγμή, 19902, σελ. 34, ISBN 960-269-001-3

Επί τα ίχνη, 19631. Αθήνα, Στιγμή2, 1994, σελ. 49

Το λίγο του κόσμου, 19711. Αθήνα, Νεφέλη, 19832, Αθήνα, Στιγμή, 19903, σελ. 103, ISBN:960-269-003-8)

Το τελευταίο σώμα μου, Αθήνα, Κείμενα1, 1981, Αθήνα, Στιγμή, 19892 σελ. 97, ISBN: 960-296-01-9)

Χαίρε ποτέ, Αθήνα, Στιγμή, 1988, σελ. 89, ISBN: 960-269-143-3

Η Εφηβεία της λήθης, Αθήνα, Στιγμή, 1994. Σελ. 116, ISBN: 960-269-012-7

Ποίηση, (συγκεντρωτική έκδοση) Αθήνα, Ίκαρος, 1998, σελ. 494,

ISBN: 960-7721-36-5

Ενός λεπτού μαζί, Αθήνα, Ίκαρος, 1998, σελ. 66, ISBN 960-7721-37-3

Ήχος απομακρύνσεων, Αθήνα, Ίκαρος, 2001, σελ. 84, ISBN 960-7721-66-7



Γεννήθηκε το 1955. Είναι επίκουρη καθηγήτρια της Διπλωματικής Ιστορίας στη Νομική Σχολή Αθηνών και μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Ασχολείται με τη μελέτη του εθνικισμού και των μειονοτήτων και έχει δημοσιεύσει τέσσερις ιστορικές μελέτες.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1990. Το 1995 η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο Γιατί δε μιλάς για μένα; απέσπασε το βραβείο "Μαρίας Ράλλη" για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς. Τον Απρίλιο του 2000 κυκλοφόρησε στα ισπανικά το μυθιστόρημα "Οι γυναίκες της ζωής της" και τον Σεπτέμβριο θα δημοσιευτεί στα γερμανικά το διήγημα "Καφές με τη Σαμάνθα", στον τόμο Die Erben des Odysseus. Griechische Erzahlungen der Gegenwart του 2001 από τον Deutsher Taschenbuch Verlag.

Συνεργάστηκε με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στις βιβλιογραφικές προτάσεις), το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού και την ΕΡΑ 5 (για την ελληνική διασπορά) και το Υπουργείο Εξωτερικών. Έχει αρθρογραφήσει στα ΝΕΑ για θέματα διεθνούς πολιτικής και στο περιοδικό ELLE.




1. Γιατί δε μιλάς για μένα, διηγήματα, Αθήνα, Νεφέλη, 1995. Σελ. 120. ISBN: 960-211-207-7.

2. Οι γυναίκες της ζωής της, μυθιστόρημα, Αθήνα, Καστανιώτης, 1997. Σελ. 350, ISBN: 960-03-1783-6.

3. Εργαζόμενο αγόρι, μυθιστόρημα, Αθήνα, Καστανιώτης, 2000. Σελ. 366, ISBN: 960-03-2714-9.



1. Η πολιτική των εξορίστων πολιτικών κυβερνήσεων 1941-1944, Αθήνα, Αντ. Σάκκουλας, 1992. Σελ. 322. ISBN: 960-232-012-5.

2. Ελλάδα και μειονότητες, Το σύστημα διεθνούς προστασίας της Κοινωνίας των Εθνών. Aθήνα, Νεφέλη, 1995. Σελ. 390, ISBN: 960-211-229-8. (Επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το 1999. Σελ. 390, ISBN: 960-03-2491-3).

3. Δωδεκάνησος, Η μακρά πορεία προς την ενσωμάτωση, (σε συνεργασία με τη Φ. Κωνσταντοπούλου), Υπουργείο Εξωτερικών- Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα, Καστανιώτης, 1996. Σελ. 448, ISBN: 960-03-1727-5.

4. Η εδαφική ολοκλήρωση της Ελλάδας (1830-1947), απόπειρα πατριδογνωσίας, Αθήνα, Καστανιώτης, 2000. Σελ. 716, ISBN: 960-03-2902-8.

Nikos Kavvadias


Nikos Kavvadias was born in 1910 in Harbin, Manchuria. His parents were Greeks and when he was very young they returned to their homeland. From his early years he started to write and eventually became a significant poet in Greece. He published three collections of poetry: "Marabou" (1933), "Pousi" (1947) and "Traverso" (1975). He also published "Vardia" (novel, 1954) and "Tou Polemou kai Li" (short stories, 1987-after his death). "Li" is the story that the scenario of "Between the Devil and the Deep Blue Sea" is based upon. He died on February 10th 1975. He loved the sea, traveled all his life and wrote about the life on board, the sailors, and the things he loved. A great man, great works.


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι (Paris II, D.E.S.: Πολιτικής Κοινωνιολογίας/ μελέτη με θέμα: Le dessin contestataire: un cas d' oppostion culturelle. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και θεωρίας λογοτεχνίας.

Συνεργάστηκε για δύο χρόνια στην ελληνική έκδοση του Monde Diplomatique. Tο 1979, ανέλαβε τη διεύθυνση του βιβλιοπωλείου Θεμέλιο και αργότερα την ευθύνη των ομώνυμων εκδόσεων.

Συνεργάστηκε με το Διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας, με το Μέγαρο Μουσικής και με την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε ένα θέαμα για τη Γεωργία Σάνδη και το Σοπέν.

Κείμενα της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα περιοδικά καθώς και σε συλλογικούς τόμους. Μεταφράσεις της έχουν παιχτεί στο θέατρο και έχει συνεργαστεί στη συγγραφή σεναρίων.

Το χειμώνα θα ανέβει στο Παρίσι το θεατρικό της έργο Ανυπακοή, και στην Αθήνα ο Θεατρικός της μονόλογος Ένας άγγελος που τον πλάνεψε η γη.

Είναι Γραμματέας του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης, και μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών.

Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, και του Πανελλήνιου Συλλόγου Επαγγελματιών Μεταφραστών (PSEM).



Παραβάτες (δεκατρία κείμενα), Αθήνα, Στιγμή, 1987. Σελ. 56.

Το αόρατο που σε κοιτά, Αθήνα, Γαβριηλίδη, 1993. Σελ. 61. Διασκευή του παίχτηκε, το 1997, στο φεστιβάλ Πειραματικού θεάτρου στο Dvevnik της Σερβίας και στην Αθήνα από το ΟΜΜΑ STUDIO

Γάντια με χέρια, Αθήνα, Γαβριηλίδης, 1996. Σελ. 76

Όταν οι δρόμοι, Αθήνα, Ολκός, 1998. Σελ. 56.

Ένας άγγελος που τον πλάνεψε η γη (θεατρικός μονόλογος). Υπό έκδοση από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, όπου θα παιχτεί το χειμώνα.

Ανυπακοή (θέατρο). Θα ανέβει στο Παρίσι τη φετινή σεζόν από το θίασο La Compagnie Chamalot.


Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1946. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1970 έγινε δικηγόρος Αθηνών.

Από το 1973 ασχολήθηκε συστηματικά με την πεζογραφία και μέχρι τώρα έχει εκδώσει εννέα μυθιστορήματα. Συμμετείχε και σε πολλές εκδόσεις ομαδικού χαρακτήρα, με μικρότερης έκτασης πεζογραφήματα.

Πληθώρα διηγημάτων, δοκιμίων και άρθρων της δημοσιεύονται συνεχώς στον ημερήσιο τύπο και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Κάποιες φορές ασχολήθηκε και με κριτικές παρουσιάσεις ελλήνων ή ξένων συγγραφέων. Έχει μεταφράσει δοκίμια από τα γαλλικά, τα γερμανικά και αγγλικά, όπως και ποίηση του αμερικανού William Meredith (Βραβείο Πούλιτζερ 1988).

Από το 1992 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης, συνυπεύθυνη για τη διοργάνωση εκδηλώσεων γύρω από τη λογοτεχνία, τη θεωρία, τη σύγχρονη προβληματική ή εκπρόσωπός της σε διεθνή συνέδρια κοινωνικοπολιτικού χαρακτήρα.

Μερικά από τα έργα της έγιναν αντικείμενα μελετών σε πανεπιστήμια, συνέδρια ή θεωρητικά βιβλία. Προσφάτως, μυθιστόρημά της κυκλοφόρησε στην Ιταλία.



<ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΛΙΓΑΚΙ>, 1973, Μυθιστόρημα, σελ. 141, Εκδόσεις "Δωρικός", (Το απέσυρε από την κυκλοφορία η συγγραφέας).

<Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ>, 1975, Μυθιστόρημα, σελ. 227, Εκδόσεις "Νέα Σύνορα", Επανέκδοση μετά από γλωσσική επεξεργασία το 1994, σελ. 204, Εκδόσεις "Νέα Σύνορα", ISBN: 960-236-439-4.

<Η ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΑ>, 1978, Μυθιστόρημα, σελ. 191. Εκδόσεις "Νέα Σύνορα".

<ΑΘΟΡΥΒΕΣ ΜΕΡΕΣ>, 1983, Μυθιστόρημα, σελ. 255, Εκδόσεις "Εστία".

<ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ>, 1988, Μυθιστόρημα, σελ. 226, Εκδόσεις "Εστία".

<ΤΡΥΦΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ>, 1990, Μυθιστόρημα, σελ. 256, Εκδόσεις "Εστία", ISBN: 960-05-0273-0.

<ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ>, 1993, Μυθιστόρημα, σελ. 239, Εκδόσεις "Καστανιώτη", ISBN: 960-03-1061-0.

<Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ>, 1997, Μυθιστόρημα, σελ. 275, Εκδόσεις "Καστανιώτη", ISBN: 960-03-1837-9.

<ΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ>, 2000, Μυθιστόρημα, σελ. 290, Εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα", ISBN: 960-393-420-8.

Andreas Kalvos


Andreas Kalvos was a Greek poet of the Romantic school. He published only two collections of poems - the Lyra of 1824 and the Lyrica of 1826. He was a contemporary of the poets Ugo Foscolo and Dionysios Solomos. No portrait of him is known.

Andreas Calvos was born in April 1792 in Greece on the island of Zacynthos (then occupied by the Venetian Republic), the elder of the two sons of Ioannes Calvos and Andriane Calvos (née Roucane). His mother came from an established, landowning family. His younger brother, Nicolaos, was born in 1794. In 1802, when Andreas was ten years old, his father took him and Nicolaos, but not his wife, to Livorno (Leghorn) in Italy, where his brother was consul for the Ionian Islands and where there was a Greek community. The two boys never saw their mother again. In 1805 Calvos's mother obtained a divorce on the grounds of desertion; and shortly afterwards remarried. In Livorno Andreas first studied ancient Greek and Latin literature and history.

In Livorno in 1811 he wrote his Italian Hymn to Napoleon, an anti-war poem that he later repudiated (this is how we know of its existence, as the poem itself was not saved). Around the same time he lived for a few months in Pisa, where he worked as a secretary; and then moved to Florence, a centre of intellectual and artistic life of the time.

In 1812 his father died, and Kalvos's finances became deeply strained. However, during that year he also met Ugo Foscolo, the most honoured Italian poet and scholar of the era, and, like Calvos, a native of Zacynthos. Foscolo gave Calvos a post as his copyist, and put him to teaching a protégé of his. Under the influence of Foscolo Kalvos took up neoclassicism, archaizing ideals, and political liberalism. In 1813 Kalvos wrote three tragedies in Italian: Theramenes, Danaides and Hippias. He also completed four dramatic monologues, in the neoclassical style.

At the end of 1813, because of his 'advanced' views, Foscolo withdrew to Zurich in Switzerland. Kalvos remained in Florence, where he again became a teacher. In 1814 he wrote another Italian ode, 'To the Ionians', expressing his sympathy with the plight of his fellow-countrymen,and at this period made a close study of the works of Rousseau. He also, it seems, embarked on a love affair with a woman.

In 1816 Calvos broke off his affair and went to join Foscolo in Switzerland. That year he also learned that his mother had died a year before, a thing that saddened him deeply, as can be seen in his Ode to Death.

By the end of 1816 the two poets travelled together to Britain, and continued their association in London until February 1817, when for an unknown reason they quarrelled and separated. Foscolo later said that Calvos had exploited him, but it is possible that the younger poet had begun to find Foscolo's patronage irksome. Kalvos earned a living by giving Italian and Greek lessons, and translating the Anglican liturgy into Italian and Greek. In 1818 and 1819 he gave lectures on the pronunciation of ancient Greek. He composed and published a modern Greek grammar, 'Italian Lessons, in four parts' and dealt with the syntax of an English-Greek dictionary.

After several love affairs, he married Maria Theresa Thomas, with whom he had one daughter; but his wife died on 17 May 1819 and his daughter shortly afterwards. By the end of 1819 Calvos had a love affair with a student, Susan Fortune Rideout, but her parents did not approve, and it was considered too soon after his wife's death for them to think of marrying. During that time he may have attempted to commit suicide.

At the beginning of 1820 Calvos left Britain. In September 1820, while returning to Florence, he stopped a short while in Paris.

in Florence he became involved in the movement of the Carbonari, and was arrested and expelled on April 23, 1821. He retreated to Geneva, finding support in the philhellene circle of the city. He worked again as a teacher of foreign languages, while publishing of a manuscript of the Iliad, that however was not successful. Carried away in the enthusiasm of the outbreak of the War of Greek Independence he composed several poems in Greek, and in 1824 published published Lyra, a collection of ten Greek odes. Almost immediately the odes were translated into French, and found a favourable reception.

At the beginning of 1825 Kalvos returned to Paris, where in 1826 he published ten more Greek odes, Lyrica, with the financial aid of philhellenes.

In the end of July 1826 Calvos decided to travel to Greece himself, and, as he said in the dedication to his 1826 odes, to expose his heart to Musulman fire. He landed at Nauplion; but was soon disappointed by the rivalries and hatreds of the Greeks and their indifference to himself and his work. In August the same year he withdrew to Cercyra (Corfu).

There he taught in the Ionian Academy (Ionios Akademia) as a private tutor, until he was appointed to the Academy in 1836 . He was director of the Corfiot Gymnasium (Kerkyraiko Gymnasio) during 1841, but resigned by the end of the year. He also contributed to local newspapers. For many years he and the poet Dionysios Solomos were both living on Corfu, but the two do not appear to have known each other. This is probably due to his wayward character. The fact he wasn't recognized in his homeland is perhaps also owed to that. After 1826 Calvos published no more poetry.

In the end of 1852 Kalvos left Corfu, and returned to Britain. On 5 February 1853 he married Charlotte Augusta Wadams, a woman twenty years younger than he. They settled at Louth, Lincolnshire, where they ran a school for girls.

Kalvos died on 3 November 1869. His widow died in 1888. They were buried in the graveyard of St Margaret's church, Keddington, near Louth.

In June 1960 the poet George Seferis, who at that time was Greek ambassador to Britain, arranged for Calvos's remains to be transferred to Zacynthos, where they rest in the church of St Nicolas.

Haris Vlavianos


Haris Vlavianos was born in Rome in 1957. He studied economics and philosophy at the University of Bristol and political science and history at the University of Oxford, yet language, heritage, and his pr esent home make him a Greek author. He now lives in Athens, where he teaches history and history of ideas at the American College and translation theory at the European Centre for Translation (EKEMEL). He is the publisher of the acclaimed literary journal »Poiisi« (Poetry).

Readers with an interest in the field cannot fail to notice Vlavianos’s interest in the poetry of classic contemporary Greek writers such as Konstantinos Cavafis, Giorgos Seferis and Nikos Karousos. Parallels between his verse and the work of American language poets like Wallace Stevens and John Ashbery are just as evident, if not more so. Like the works of these writers, Vlavianos’s verse is also engaging at an intellectual level. In his poems he is always able to maintain a balance between abstraction and sensuality, between rational reflection and creating of a suggestive atmosphere. Another defining characteristic of Vlavianos’s poetry is his attachment to particular thematic constellations, the most important of which is history (both as concept and as a string of events). Vlavianos’s poems also frequently deal with the twists and turns in his family’s fortunes, which he consciously treats as archetypical examples of emotional dependency, loss and betrayal. Eroticism and love, on the other hand, appear in his work both in their ambivalence and as the elemental root of happiness. Poetry itself, and its endangered status, is also a source of inspiration for Vlavianos. Indeed some of his poems refer directly to current philosophical discourse.

Haris Vlavianos ex pr esses himself through a rare elegance of language, combining a basic commitment to formal transparency with a few selectively used syntactical and lexical violations. It is the individual tone of this language that, despite the structural variety in Vlavianos’s verse, gives one the im pr ession of reading a stylistically uniform body of work. Perhaps it is this individuality of tone that best attests to the view that Vlavianos qualitatively enriches European poetry.

To date Vlavianos has written eight books of poetry such as »O aggelos tis istorias« (1999; t: The angel of history) and »Meta to telos tis omorphias« (2003; t: After the end of beauty), both nominated for the Greek State Prize. He has also published numerous translations, most notably of American and English poets (T.S. Eliot, Ezra Pound, e.e. cummings, Wallace Stevens, John Ashbery, William Blake), and essays. His latest book is a volume of selected essays, entitled »Poion aphora he poiese? Skepseis gia mia techne peritte« (2007; t: Does poetry matter? Thoughts on a useless art).


Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου (του νομού Iωαννίνων) το 1932. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή Iωαννίνων και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως καθηγητής σε Γυμνάσια της Κύπρου (Αμμόχωστος, 1960-1964) και της άλλης Ελλάδας. Διετέλεσε Σχολικός Σύμβουλος Δυτικής Αττικής (1984-1990, οπότε και αποσύρθηκε από την εκπαίδευση). Δίδαξε δυο χρόνια (1991-1993) Ελληνική Λογοτεχνία (ποίηση) σε ξένους φοιτητές, στην Πανεπιστημιακή Λέσχη Αθηνών . Ήταν μέλος της Ομάδας εργασίας που συνέταξε τα βιβλία "Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας" του Γυμνασίου-Λυκείου μετά τη δικτατορία.

Διετέλεσε μέλος των εκδοτικών ομάδων των περιοδικών "Ενδοχώρα" (Γιάννινα 1959-1967) και "Δοκιμασία" (Γιάννινα 1973-1974), και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, στο Δ.Σ. της οποίας εξελέγη μέλος δύο φορές. Τιμήθηκε με το Α' Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για το βιβλίο του Καλαμάς κι Αχέροντας (1986) και με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ (2000) για το βιβλίο του Τα φαντάσματα του Γιορκ. Συνεργάστηκε με τα εγκυρότερα περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και ως επιφυλλιδογράφος στην εφημερίδα Τα Νέα.



Παραφωνία, διηγήματα, Γιάννινα, Ενδοχώρα, 1961

Το πουκάμισο του κενταύρου, διηγήματα, Αθήνα, Θεμέλιο, 1971.

Ακροκεραύνια, νουβέλες, Αθήνα, Κέδρος, 1976, σελ. 150.

Τα διηγήματα της δοκιμασίας, Αθήνα, Κέδρος, 1978.

Δυτική Συνοικία, μυθιστόρημα, Αθήνα, Κέδρος, 1980, σελ. 135

Το πουκάμισο του κενταύρου και άλλα διηγήματα, Αθήνα, Θεμέλιο 1982, σελ. 155

Καλαμας και Αχέροντας, διηγήματα, Αθήνα, Στιγμή, 1986, Αθήνα, Κέδρος, 1990, σελ. 168, ISBN: 960-04-0334-1

Ο Σιλβέστρος, μυθιστόρημα, Αθήνα, Κέδρος, 1987,σελ.180

Χειριστής Ανελκυστήρος, διηγήματα, Αθήνα, Κέδρος 1993, σελ.182, ISBN: 960-04- 0750-9

Το μικρό είναι όμορφο, πεζογραφήματα, Αθήνα, Κέδρος, 1997 , σελ. 215, ISBN: 960- 04-1354-1

Τα φαντάσματα του Γιορκ, διηγήματα, Αθήνα, Κέδρος, 1999, σελ.186, ISBN: 960-04-1617-6

Μια χαμένη γεύση, διηγήματα, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1999, σελ.152, ISBN: 960-334-868-0.


Δοκίμια- Μελέτες

Υποθέσεις, δοκίμια, Αθήνα, Καστανιώτης, 1983.

Με το νήμα της, ερμηνευτικά δοκίμια, Αθήνα, Σοκόλης, 1991, σελ. 220, ISBN: 960- 7210-00- Χ

Σημαδιακός και αταίριαστος, κείμενα για τον Παπαδιαμάντη, Μελέτη, Αθήνα, Νεφέλη, 1994, σελ. 74. ISBN: 960-211-173-9


Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στις 15-4-1963 στην Αθήνα.

Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανικός, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο.

Εργάστηκε ως καλλιτεχνικός συντάκτης (από το 1989 έως το 1992) σε εφημερίδες, περιοδικά και την τηλεόραση.

Έκτοτε ασχολείται επαγγελματικά με το σενάριο. Έχει γράψει σενάρια για τηλεοπτικές σειρές, ενώ από το 1995 ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον κινηματογράφο. Έχει γράψει πέντε σενάρια για ταινίες μεγάλου μήκους. Για μια απ' αυτές, τους Απόντες (σκην. Νίκος Γραμματικός), απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, το 1996. Παράλληλα διδάσκει σενάριο σε ιδιωτική σχολή κινηματογράφου.

Ποιήματα και διηγήματά του διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς, ενώ η συλλογή διηγημάτων του Η ενοχή των υλικών τιμήθηκε με το Βραβείο Μαρίας Ράλλη για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς.


Ο συγγραφέας Νίκος Παναγιωτόπουλος

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, σεναριογράφος του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, σπούδασε τεχνολόγος μηχανικός κι εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Συγγραφέας τριών βιβλίων, της συλλογής διηγημάτων. Η ενοχή των υλικών (1997) και των μυθιστορημάτων, Ο Ζίγκι απ' τον Μάρφαν - Το ημερολόγιο ενός εξωγήινου (1998) και Το γονίδιο της αμφιβολίας (1999), είναι εμφανές πως έχει γοητευτεί από το λογοτεχνικό είδος που αποκαλείται επιστημονική φαντασία. Στα ανθρωποκεντρικά διηγήματά του που φέρουν υποτίτλους προερχόμενους από την Φυσική και την Τεχνολογία, διακηρύσσεται ευθέως η αγάπη του για την τεχνολογία, την επιστήμη και την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Σε αυτά βρίσκονται εν σπέρματι τα θέματα των μυθιστορημάτων του και οι προβληματισμοί του.

Οι ήρωές του έχουν κι αυτοί γοητευτεί από την επιστήμη, την οποία είτε θαυμάζουν είτε υπηρετούν. Ο νεαρός Ζίγκι του πρώτου μυθιστορήματος λατρεύει τα Μαθηματικά, αγαπάει τον Ιούλιο Βερν και πιστεύει δε πως είναι εξωγήινος. Ο James Wright του δεύτερου μυθιστορήματος είναι ένας πολλά υποσχόμενος συγγραφέας που αρνείται να κάνει το τεστ για να δει αν είναι γεννημένος δημιουργός, δηλαδή αν έχει το γονίδιο του καλλιτέχνη, που ανακάλυψε στις αρχές του 21ου αιώνα ο (φανταστικός) αμερικανός βιολόγος Άλμπερτ Τσίμερμαν.

Παρά την κλίση τους προς την επιστήμη, οι ήρωες του Παναγιωτόπουλου είναι καθημερινοί, χωρίς υπερφυσικές ικανότητες. Δεν ξενίζουν με την συμπεριφορά τους, δεν προβαίνουν σε αλλόκοτες πράξεις. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία σαν ένα εργαλείο που του δίνει τη δυνατότητα να μιλήσει για πράγματα που τον βασανίζουν, σαν ένα κλειδί με το οποίο ανοίγει την πόρτα προς τον κόσμο και τον εαυτό του. Ο χώρος δράσης των ιστοριών που αφηγείται δεν κατονομάζεται ρητά, μπορεί να είναι η Αθήνα, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, μια οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πόλη, ή καλύτερα κάποια επαρχία του πλανήτη. Δεδομένου ότι ο Παναγιωτόπουλος προβλέπει ότι κατά την εποχή της παγκοσμιοποίησης, που έχει ήδη ανατείλει, θα υπάρχουν πολίτες του κόσμου και όχι άτομα με συγκεκριμένη ταυτότητα δεν θέλει να περιγράψει το χαρακτήρα και τη ζωή κάποιων ανθρώπων μέσα σε ένα γνωστό εθνικό κράτος. Επομένως οι ήρωές του δεν είναι απαραιτήτως Έλληνες, δεν έχουν συγκεκριμένη εθνικότητα ή υπηκοότητα (ο γιατρός που προλογίζει το κείμενο των εξομολογήσεων του James Wright ονομάζεται Friedrich Clause και κατοικεί στο Λονδίνο), δεν έχουν φυλετικά ή άλλα χαρακτηριστικά.

Ένα άλλο στοιχείο της λογοτεχνίας του Παναγιωτόπουλου είναι η έλξη που ασκεί πάνω του ο αμερικανικός πολιτισμός, τα επιτεύγματά του, και τα προϊόντα του είτε είναι μυθιστορήματα, όπως Ο φύλακας στη σίκαλη του Σάλιντζερ, είτε είναι ταινίες όπως η Στενές επαφές τρίτου τύπου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν σχολιάζει αρνητικά τον αμερικανικό τρόπο ζωής ή την δραστηριότητα των Αμερικανών ανά τον κόσμο. Από αυτή την άποψη τα έργα του έχουν πολιτικές διαστάσεις. Είναι όμως κυρίως έργα κοινωνικά, πραγματεύονται σημερινά, σύγχρονα ζητήματα. Στο Ο Ζίγκι από τον Μάρφαν ο συγγραφέας ασκεί σκληρή κριτική στις μικροαστικές συνήθειες, ειρωνεύεται την αποξένωση ανάμεσα στους συζύγους και τα παιδιά τους, ενώ στο Το γονίδιο της αμφιβολίας μιλάει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι μα και οι καθιερωμένοι συγγραφείς, δείχνει την αγωνία που τους διακατέχει για την έκδοση και την υποδοχή των βιβλίων τους, μα κυρίως την αγωνία για τη δική τους αποδοχή.



" Η ενοχή των υλικών, διηγήματα. Αθήνα, Πόλις, 1997, Σελ. 137.

ISBN 960-7478-37-1.

" Ο Ζίγκι απ' τον Μάρφαν - Το ημερολόγιο ενός εξωγήινου, μυθιστόρημα.

Αθήνα, Πόλις, 1998. Σελ. 357. ISBN 960-7478-54-1.

" Το γονίδιο της αμφιβολίας, μυθιστόρημα. Αθήνα, Πόλις, 1999. Σελ. 222 ISBΝ 960-7478-91-6.


Napoleon Lapathiotis


Napoleon Lapathiotis (Ναπολέων Λαπαθιώτης; 31 October 1888 – 7 January 1944) was a Greek poet. A native of Athens, he began writing and publishing poetry when he was eleven. In 1907, along with others, he established the Igiso (Ἡγησώ, from the Attic Greek name Hēgēso) magazine, in which he published his works. In 1909, he graduated from the law school of the University of Athens. His first book of poems was published in 1939.


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε Νομικά και Φιλολογία. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή Ποιήματα το 1966. Εργάστηκε ως δικηγόρος από το 1972 ως το 1978· έκτοτε ασχολείται αποκλειστικά με την λογοτεχνία και με ό,τι αμέσως ή εμμέσως σχετίζεται μ' αυτήν.

Συνεργάστηκε με τα αξιολογότερα λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης κατά την τελευταία τριακονταετία ("Αντί", "Λέξη", "Δέντρο", "Διαβάζω", "Εντευκτήριο", "Τραμ" κ.α.). Διετέλεσε συνυπεύθυνος στη σύνταξη των ετήσιων ομαδικών αντιδικτατορικών εκδόσεων Κατάθεση '73 και Κατάθεση '74, ενώ συνέταξε (με τον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη) την Ελληνική ποιητική ανθολογία θανάτου του εικοστού αιώνα (1995).

Άσκησε συστηματικά λογοτεχνική κριτική από περιοδικά και εφημερίδες. Σήμερα δημοσιεύει κριτικές στο ένθετο "Βιβλιοθήκη" της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία".

Από το 1982 ως το 1998 εξέδιδε και διηύθυνε το περιοδικό "Γράμματα και Τέχνες".

Ποιήματά του μελοποιήθηκαν και κυκλοφόρησαν σε δίσκους από τον Θάνο Μικρούτσικο ("Ιχνογραφία"), από τον Νίκο Τάτση ("Έρανα"), καθώς και από τον Χάρη Κατσιμίχα.

Από το 1982 εργάζεται στην Ελληνική Ραδιοφωνία, στην αρχή ως σύμβουλος σε θέματα λογοτεχνίας και εν συνεχεία ως επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών και εκδηλώσεων στο Τρίτο Πρόγραμμα. Από το 1990 εργάζεται ως καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, διδάσκοντας Ιστορία Θεάτρου και Λογοτεχνίας.

Είναι ιδρυτικό μέλος της "Εταιρείας Συγγραφέων"

Ποιήματα, μελέτες και εκτενή δοκίμιά του έχουν μεταφραστεί σε ευρωπαϊκές γλώσσες.




Ποιήματα, Αθήνα, 1966

Συλλογή, Αθήνα, Φέξης, 1970, σελ. 38.

Επί πυγήν καθίσαι, Αθήνα, Κέδρος, 1972.

Ιχνογραφία, Αθήνα, Κέδρος, 1η έκδοση, 1975, 3η έκδοση, 1983, σελ. 39.

Το οικογενειακό δέντρο, Αθήνα, Κέδρος, 1978, σελ. 46

Το σκοτωμένο αίμα, Αθήνα, Κέδρος, 1982, σελ. 34.

Κάτω στον ύπνο, Αθήνα, Κέδρος, 1986, σελ. 60.

Ραμμένο στόμα, Αθήνα, Κέδρος, 1990, σελ. 55, ISBN: 960-04-0378-3.

Ποιήματα (1972-1990), συγκεντρωτική έκδοση, Αθήνα, Κανάκη, 1995, σελ. 229, ISBN: 960-7420-12-8.

Πατρίδα το αίμα, Αθήνα, Καστανιώτης, 1996, σελ. 63, ISBN: 960-03-1561-2.

Κλεμμένη ιστορία, Αθήνα, Κέδρος, 2000, σελ. 73, ISBN: 960-04-1752-0.



Το γιοτάπατο, Αθήνα, Κέδρος, 1977.

Των Αγίων Πάντων, Αθήνα, Κέδρος, 1992, σελ. 188, ISBN: 960-04-0657-Χ.

Άννα, τώρα κοιμήσου, Αθήνα, Γνώση, 1995, ISBN: 960-235-577-8.

Ελληνικά Γράμματα, 2001, σελ. 166, ISBN: 960-3936-65-0

Πήρε φως, Αθήνα, Κέδρος, 1998, σελ. 102, ISBN: 960-04-1463-7.



Σημειώσεις επάνω στα "Τρία κρυφά ποιήματα" του Γ. Σεφέρη, Αθήνα, Μπουκουμάνης, 1973.

Η γενικά του '70 (Ιστορία, ποιητικές διαδρομές), Αθήνα, Κέδρος, 1989, σελ. 148, ISBN: 960-04-0075-Χ.

Τα άδεια γήπεδα, Αθήνα, Σοκόλης, 1994, σελ. 263, ISBN: 960-7210-32-8.


Angelos Sikelianos


Angelos Sikelianos (1884–1951) is one of the most prominent poets and a main representative of the modern European lyricism. He was born in Lefkada and he was descended from a noble family. After the secondary school he came to Athens to study the science of law, but he deserted his post because he was fascinated by poetry. He got married with the rich American archaeologist Eva Kotland, who was a valuable assistant as it concerns his creative work .Both of them loved passionately the Greek mythology and history, and they create a common ideal of life and act. Angelos Sikelianos was totally supported and assisted by his wife, so he felt ready to begin the realization of his bold scheme with regard to the “Delphic Idea”. He worked superhumanly for the revival of the Delphic (pacifistic) spirit and for the organization of art shows to the holly place of ancient Delphi (1927-1930).

Because of many obstacles and the complete lack of assistance from the state, the Delphic celebrations remained only as a vision. In spite of all that, they had given an impulsion to the projection of the ancient tragedy and, widely, of the spiritual Greece.

Sikelianos’ first poetic work is “The Light-Shadowed” (1909).His great creative period starts with his second work “Preface to life” and continues to the works “Verses” (1920), “Greek’s Easter” (1922), the collections “Of the borders” (1940-1941) and “Holy bread”. Sikelianos collected his poetic creation during the whole of his life-time and he managed to compose a three-volume work with the title: “Lyric Life” (1946).

Apart from the poems, Sikelianos had written the tragedies: “Rose’s Dithyramb” (1932), “Daedalus in Crete” (1943), “Sibylla” (1944), “Christ in Rome” (1946) and “Digenis’ death” (1944).

Sikelianos was influenced by the war and the foreign occupation and his interest was set toward the problems and the anxiety of his compatriots. He had taken part actively in subjects that occupied the enslaved people. Moreover, he participated at the editing of secret patriotic newspapers and he used to issue manuscripts full of poems which inspired the faith for the last victory of the nation. His work’s value had been recognized by the foreign poets all over the world and convinced the specialists to translate his unique poetic creations. It is really important to mention that Aggelos Sikelianos did not become an academician and furthermore, he had never been honored with a Nobel award.

The last years of his life he was affected by a serious disease but fortunately he had his second wife’s comprehension and support through his constant try to stay alive. He died on 19th of June in 1951 at the age of 68.


Η Ζωρζ Σαρή γεννήθηκε το 1925 στη Αθήνα από Γαλλίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής άρχισε να φοιτά στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Αργότερα, στο Παρίσι, συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε να παίζει στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1969 με το Θησαυρό της Βαγίας, ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησε σαν παιχνίδι με τα παιδιά της και τους φίλους τους και το οποίο είχε και εξακολουθεί να έχει μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Από το 1969 μέχρι σήμερα έχει γράψει μυθιστορήματα για παιδιά και εφήβους, νουβέλες, θεατρικά παιδικά έργα και ιστορίες για μικρά παιδιά. Επίσης στο ενεργητικό της έχει δεκατέσσερις μεταφράσεις μυθιστορημάτων από τα γαλλικά. Όλα τα βιβλία της έχουν κάνει αρκετές επανεκδόσεις και μερικά από αυτά έχουν βραβευτεί. Το 1994 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου καθώς και από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, ο οποίος τη βράβευσε ξανά το 1999. Επίσης το 1988 προτάθηκε για το βραβείο Χ.Κ. Άντερσεν.




1. Ο Θησαυρός της Βαγίας, 1η-31η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1969. 32η - 45η έκδ. Αθήνα, Πατάκης, 1992 - 2000. Σελ. 150. ΙSBN: 960-293-679-7

2. Το Ψέμα, 1η έκδοση, Αθήνα, Περγαμηνή, 1970. 2η 37η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 38η - 60ή Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκη, 1992 - 2000 (27η έκδοση 2000) Σελ. 141. ISBN: 960-293-680-0

3. Όταν ο Ήλιος… 1η - 26η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1971. 28η - 38η έκδ. Αθήνα, Πατάκης, 1992-2000. Σελ. 264. ISBN: 960-293-677-0

4. Κόκκινη κλωστή δεμένη…, 1η - 12η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1974, 13η - 16η έκδ., Αθήνα, Πατάκης, 1992-1993. Σελ. 114. ISBN: 960-293-682-7

5. Τα γενέθλια, 1η - 28η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1977. 29η -39η έκδ. Αθήνα, Πατάκης, 1992-2001. Σελ. 248. ISBN: 960-293-681-9

6. Τα στενά παπούτσια, 1η -22η έκδοση, εκδ. Κέδρος, 1979. 23η-35η έκδ., Αθήνα, Πατάκης, 1992-2000 Σελ. 168. ISBN: 960-293-676-2.

7. Οι νικητές, 1η-14η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1983. 15η-24η έκδ. Αθήνα, Πατάκης, 1992-1999. Σελ. 188. ISBN: 960-293-678-9

8. Τα Χέγια, Αθήνα, Πατάκης 1987 22η έκδ. 1997. Προτάθηκε για το βραβείο Άντερσεν. 25η έκδ. 2000. Σελ. 193. ISBN: 960-293-273-2.

9. Το παραράδιασμα, Αθήνα, Πατάκης, 1989, 17η έκδ. 2000 Σελ. 208. ISBN: 960-293-477-8.

10. Κρίμα κι άδικο, Αθήνα, Πατάκης, 1990, 16η έκδ. 2001. Σελ. 144. ISBN: 960-293-563-4

11. Nινέτ, Αθήνα, Πατάκης, 1993, 14η έκδ. 1998. ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ. Σελ. 295 ISBN: 960-293-814-5

12. Zoυμ, Αθήνα, Πατάκης, 1994, 7η έκδ. 1997. Σελ. 136. ISBN: 960-360-119-5.

13. Ε.Π., Αθήνα, Πατάκης, 1995, 8η έκδ. 1997. Σελ. 256. ISBN: 960-360-511-5

14. Μια αγάπη για δύο [Ζωρζ Σαρή - Αργυρώ Κοκορέλη], Αθήνα, Πατάκης, 1996, 8η έκδ. 2001. Σελ. 176. ISBN: 960-360-913-7

15. Ο Χόρος της ζωής, Αθήνα, Πατάκης, 1998, 7η έκδ. 1998. ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 7η έκδ. 2000 Σελ. 241. ISBN: 960-600-569-0

16. Σοφία, Αθήνα, Πατάκης, 5η έκδ. 2000. Σελ. 138. ISBN: 960-600-774-Χ.

17. Κλειστά Χαρτιά [Ζωρζ Σαρή - Μελίνα Καρακώτις], Αθήνα, Πατάκης, 2001. Σελ. 300. ISBN: 960-16-0051-5.



Η αντιπαροχή, Αθήνα, Πατάκης, 1989, 1η - 10η έκδ. Σελ. 68. ISBN: 960-293-400-Χ



Το τρακ, Αθήνα, Πατάκης, 1988, 1η-6η έκδ. Σελ. 143. ISBΝ: 960-293-368-2



1. Το γαϊτανάκι, 1η -11η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1973, 12η -16η έκδ. Αθήνα, Πατάκης, 1992-2001. Σελ. 40. ISBN: 960-293-683-5

2. Ο Φρίκος ο Κοντορεβυθούλης μου, 1η -4η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1980. 5η έκδ., Αθήνα, Πατάκης, 1992-1999. Σελ. 40. ISBN: 960-293-768-8

3. Η σοφή μας η δασκάλα, 1η -3η έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1982, 4η-8η έκδ., Αθήνα, Πατάκης, 1992-1999. Σελ. 36. ISBN: 960-293-685-1

4. Η κυρία Κλοκλό, [σειρά 8 τίτλων], Αθήνα, Πατάκης, 1986-1987, 1η - 8η έκδ. Σελ. 26 ISBN: 960-293-242-2

5. Ο Τοτός και η Τοτίνα, [σειρά 8 τίτλων], Αθήνα, Πατάκης, 1988 - 1990, 1η - 5η έκδ. Σελ. 26. ISBN: 960-293-345-3

6. Ο Αρλεκίνος, 1η έκδ., Αθήνα, Δελφίνι, 1993, Αθήνα, Πατάκης, 2000. Σελ. 28. ISBN: 960-378-939-9

7. Η Πολυλογού, 1η έκδ., Αθήνα, Δελφίνι, 1993. Αθήνα, Πατάκης, 2000. Σελ. 28. ISBN: 960-600-921-1



Γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας, από δεκαεπτά ετών, όμως, ζει στην Αθήνα. Έμαθε Βιβλιοθηκονομία στην Εθνική Βιβλιοθήκη και αγγλικά σε κολέγιο του Λονδίνου. Στα δεκαεννέα της χρόνια τυπώνεται το πρώτο της βιβλίο, διηγήματα, το οποίο διδάσκεται στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ άρχισαν να δημοσιεύονται κείμενά της σε Αθηναϊκές εφημερίδες. Το εφηβικό βιβλίο της "Κάποτε ο Κυνηγός" απέσπασε τον Έπαινο της ΟΥΝΕΣΚΟ στον παγκόσμιο διαγωνισμό νεανικής λογοτεχνίας με θέμα την ανοχή και την κατανόηση, τιμήθηκε με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού παιδικού βιβλίου και επίσης με το Κρατικό Βραβείο νεανικού βιβλίου του Υπουργείου Πολιτισμού. Από τα δέκα -εν συνόλω- βιβλία της, τρία έχουν γίνει σίριαλ για την κρατική τηλεόραση και αρκετά διηγήματά της μεταφράστηκαν στα γερμανικά, σουηδικά και δανέζικα.

Συνεργάστηκε με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση σε εκπομπές βιβλίου ενώ σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας δημοσιεύει κατά καιρούς διηγήματα, άρθρα, ταξιδιωτικά, πορτρέτα συγγραφέων. Το ιστορικό μυθιστόρημά της "Ο κάβος του Αγίου Αγγέλου" ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος του 2000.



Αχ οι φίλοι μου, Αθήνα, Εστία, 1980

Ο κήπος με τ' αγάλματα, Αθήνα, Καστανιώτης, 1980, σελ. 96, ΙSBN: 960-03-0355-Χ

Ιόλη ή τη νύχτα που ξεχείλισε το ποτάμι, Αθήνα, Καστανιώτης, 1981, σελ. 168, ΙSBN: 960-03-0242-1.

Τα δέντρα που τα λένε Ντίβι-Ντίβι, Αθήνα, Καστανιώτης, 1983, σελ. 96

Όταν φύγαμε…, Αθήνα, Καστανιώτης, 1986, σελ. 176, ISBN: 960-03-0192-1

Οι θεατρίνοι, Αθήνα, Καστανιώτης, 1994, σελ. 104, ISBN: 960-03-1244-3

Καρδιά από πέτρα, Αθήνα, Καστανιώτης, 1995, σελ. 132, ΙSBN: 960-03-1386-5

Κάποτε ο κυνηγός, Αθήνα, Καστανιώτης, 1996, σελ. 180, ΙSBN: 960-03-1542-6

Έπαινος της Ουνέσκο

- Βραβείο του κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

- Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου

Ο Κάβος του Αγίου Αγγέλου, Αθήνα, Καστανιώτης, 2000, σελ. 599. ISBN: 960-03-2556-1


Η Ελιάνα Χουρμουζιάδου γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα εργαζόταν στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Το ίδιο χρονικό διάστημα άρχισε να γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα, τη Γειτονιά των Καλών Κλεφτών. Από το 1991 εργάζεται στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας. Το δεύτερο μυθιστόρημα της, Η ιδιαιτέρα τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος 1999 του περιοδικού διαβάζω. Διηγήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά (Οδός Πανός, Λέξη, Ρεύματα, Γραφή) και εφημερίδες (Τα Νέα, Το Βήμα).


Η Συγγραφέας Ελιάνα Χουρμουζιάδου

Η Ελιάνα Χουρμουζιάδου προσέλκυσε την προσοχή της κριτικής από την πρώτη κι όλας εμφάνιση το 1989, με τη νουβέλα "Η γειτονιά των καλών κλεφτών". Ένα βιβλίο που αποκάλυψε το πρώιμο ταλέντο της και ταυτόχρονα μία πολύ ενδιαφέρουσα καταγραφή του συναισθήματος του κενού, ή αλλιώς ennui, που βασανίζει μεγάλη μερίδα της αθηναϊκής νεολαίας του δεύτερου, κυρίως, μισού της δεκαετίας του '80. Ας μην ξεχνάμε ότι παγκοσμίως βρισκόμαστε ακόμα σε μια μεταβατική εποχή: το Τείχος του Βερολίνου δεν έχει πέσει αλλά ένα αόριστο αίσθημα ενός "νέου άνεμου αλλαγής" είναι έντονο στην ατμόσφαιρα. το "τέλος της ιδεολογίας" καλά κρατεί και οι νυκτόβιοι ήρωες της Χουρμουζιάδου μεταφέρουν ασυνείδητα αυτό το βάρος στις πλάτες τους: από το πανκ των τελών της δεκαετίας του '70 μέχρι το χαρντ ροκ και τους "φαύλους" κύκλους των καλλιτεχνιζόντων και των δήθεν περιθωριακών των τελών της δεκαετίας του '80 της chic γειτονιάς του Κολωνακίου, το αίσθημα της θανάσιμης πλήξης τους βυθίζει σε έναν λήθαργο διαρκείας.

Η οπτική της Χουρμουζιάδου είναι κατ' εξοχήν γυναικεία: τα κεντρικά πρόσωπα είναι δύο γυναίκες που η μία βρίσκεται στον αντίποδα της άλλης: η Ιωάννα βιώνει κατάσαρκα την δίχως νόημα ζωή της ενώ η Σιμόνη σπρώχνει το παιχνίδι στα άκρα αναζητώντας διαρκώς την χαμένη έκσταση με κάθε τίμημα. Βεβαίως, το αποτέλεσμα είναι και για τις δύο το ίδιο: ένα θανάσιμο αίσθημα κενού.

Με το δεύτερο βιβλίο της, το μυθιστόρημα "Η ιδιαιτέρα" (1998) κατέπληξε για μία ακόμα φορά την κριτική αλλά και το κοινό. Απέσπασε το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού διαβάζω ενώ φιγουράριζε επί μήνες στις λίστες των best seller.

Γυναικεία και πάλι η οπτική της Χουρμουζιάδου, το σκηνικό όμως και η ατμόσφαιρα τελείως διαφορετικά. Πρόκειται για την ιστορία της Μαρίας, ιδιαιτέρας ενός μεγάλου οικονομικού παράγοντα της χώρας, η οποία προσπαθεί να βρει το κοινωνικό της πρόσωπο, να αποδείξει ότι έχει την δική της αξία μέσα σε έναν σκληρό χώρο όπου επικρατούν οι άντρες με την άκαμπτη πολλές φορές λογική τους. Ωστόσο, η Μαρία έχει πάνω απ' όλα να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του οικογενειακού της κύκλου, την μητέρα της και κυρίως με τον ίδιο της τον εαυτό: όλα όσα απεχθάνεται στην μητέρα της βλέπει ότι τα έχει κληρονομήσει σχεδόν αυτούσια. Δύο μέτωπα έχει ανοιχτά σε όλο το βιβλίο η Μαρία και τα οποία θα καταφέρει να τα κλείσει με επιτυχία και τα δύο, όχι δίχως συμβιβασμούς και εκπτώσεις: η απουσία ενός μηχανισμού ηθικής που παρατηρήσαμε στα πρόσωπα του πρώτου της βιβλίου είναι και πάλι έντονη, όχι μόνον στους κύκλους των σνομπ και νεόπλουτων που κινείται η κεντρική ηρωίδα αλλά και στην ίδια.

Με έντονη την επιρροή των κλασικών μυθιστορημάτων της γαλλικής λογοτεχνίας αλλά και των αγγλόφωνων συγγραφέων του 20ού αιώνα, η Χουρμουζιάδου διαθέτει την ικανότητα να αναπτύσσει μια στρωτή, ρεαλιστική αφήγηση από την οποία όμως δεν λείπουν οι τομές και οι ανατροπές. Τρία είναι ίσως τα μεγάλα πλεονεκτήματα της Χουρμουζιάδου: η χωρίς στερεότυπα και κοινοτοπίες γλαφυρή απεικόνιση του κοινωνικού περίγυρου στον οποίο κινούνται οι ήρωές της, η διεισδυτική ψυχογράφηση των χαρακτήρων της και, τέλος, η απόσταση που κρατάει από τα πράγματα: μπορεί οι ήρωές της να είναι κυνικοί ή οπορτουνίστες αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους κρίνει, δεν πέφτει σε παγίδες ηθικοδιδακτισμού αλλά ούτε και αποθεώνει αυτόν τον κυνικό αμοραλισμό. Η αποστασιοποίηση που ακολουθεί την βοηθά να μιλήσει σφαιρικά και πάνω απ' όλα πειστικά, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.




Η γειτονιά των καλών κλεφτών, Αθήνα, Κέδρος, 1989. Σελ. 160 ISBN: 960-040-244-2.



Η ιδιαιτέρα, Αθήνα, Κέδρος, 1998. Σελ. 424. ISBN: 960-041-470-Χ.



Ο Φίλιππος Φιλίππου γεννήθηκε στην Κέρκυρα τον Δεκέμβριο του 1948. Από το 1968 ως το 1982, με μικρά ή μεγάλα διαλείμματα, ταξίδεψε ως μηχανικός σε φορτηγά καράβια. Ζει στην Αθήνα κι έχει εκδώσει δέκα βιβλία, εκ των οποίων τα δύο σχετίζονται με τη ζωή των ανθρώπων της θάλασσας: το αφήγημα Οι εραστές της θάλασσας ή το βιβλίο του άγνωστου ναύτη και η μελέτη Ο πολιτικός Νίκος Καββαδίας. Τα πέντε μυθιστορήματά του έχουν κοινωνικό υπόβαθρο. Εξ αυτών τα τέσσερα ανήκουν στην αστυνομική λογοτεχνία, ενώ τα δύο έχουν ως κεντρικό ήρωα τον δημοσιογράφο Τηλέμαχο Λεοντάρη, ο οποίος στο πλαίσιο της δουλειάς του διερευνά υποθέσεις σκοτεινών εγκλημάτων. Διηγήματά του, δοκίμια, βιβλιοκριτικές, βιβλιοπαρουσιάσεις και άρθρα για διεθνή θέματα, έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.


Ο συγγραφέας Φίλιππος Φιλίππου

Ο Φίλιππος Φιλίππου είναι απ' τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Λάτρης των αστυνομικών περιπετειών θαυμαστής των κλασσικών Ντάσιελ Χάμετ και Ρέημοντ Τσάντλερ, αλλά και του Έλληνα Γιάννη Μαρή, ανακατασκευάζει και χρησιμοποιεί τα μοτίβα και τα στερεότυπα του στα οποία βέβαια προσαρμόζει στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Δημιουργεί το αναγκαίο σασπένς και το μυστήριο, την ένταση και τα αινίγματα, τη δράση και την αγωνία και μέσω της μυθοπλασίας του σχολιάζει τον πολύπλοκο πλέον κόσμο και τις πολλές σκοτεινές του όψεις. Στον "Κύκλο θανάτου" ο κεντρικός ήρωας, ένας πρώην ναυτικός, είναι ύποπτος για το φόνο μιας όμορφης κοπέλας υπαλλήλου σ' ένα ινστιτούτο μασάζ. Ο δημοσιογράφος Τηλέμαχος Λεοντάρης είναι ο ήρωας του "Χαμόγελου της Τζοκόντας". Στην παρουσίαση ενός βιβλίου, βλέπει έναν καθηγητή και γνωστό πολιτικό πρόσωπο να σωριάζεται νεκρός εν μέσω της σαγηνευτικής γυναίκας του και των διανοούμενων φίλων του απ' την αντιδικτατορική αντίσταση. Γοητευμένος απ' την γυναίκα του καθηγητή και προβληματισμένος απ' τους πρόσφατους θανάτους και άλλων μελών της ιδίας παρέας , υποψιάζεται μια ενδεχόμενη δολοφονία και έτσι αρχίζει την έρευνα και εισχωρεί στο κοινό παρελθόν των ανθρώπων αυτών. Ένας ναυτικός είναι ο ήρωας του "Μαύρου Γερακιού", που διακόπτει το ταξίδι του όταν ο μικρός αδελφός κατηγορείται για τη δολοφονία της αρραβωνιαστικιάς του. Σιγά σιγά διερευνώντας τον παλιό ερωτικό και κοινωνικό περίγυρο της νεκρής και αφού εμπλακεί σε διάφορες περιπέτειες και νοιώσει πολύ κοντά ακόμα και τον θάνατο, φθάνει στο δολοφόνο αλλά και σε μια συμμορία λαθρεμπόρων χρυσού και όπλων. Ο Τηλέμαχος Λεοντάρης εμφανίζεται ξανά στο "Αντίο Θεσσαλονίκη" όπου όμως ο τόπος εκτύλιξης της μυθοπλασίας είναι κυρίως η Θεσσαλονίκη. Ενώ βρίσκεται εκεί για διακοπές και για μια ιστορική έρευνα , ο φόνος ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ στον Λευκό Πύργο τον οδηγεί σε σκοτεινές υποθέσεις παλιών αγοραπωλησιών βρεφών και παρανόμων υιοθεσιών αλλά και σε σύγχρονες και εξίσου σκοτεινές υποθέσεις ελληνοποιήσεων ξένων αθλητών, κυρίως παικτών του μπάσκετ.

Ο Φίλιππος Φιλίππου στο μυθιστορηματικό του έργο δημιουργεί μια ατμόσφαιρα γενικευμένης υποψίας και έναν κόσμο στα όρια της νομιμότητας και της παρανομίας. Παρελαύνουν σ' αυτό πλήθος χαρακτηριστικών τύπων και προσώπων, αντιπροσωπευτικών της νεοελληνικής κοινωνίας και ποικίλων ταξικών και διανοητικών κατηγοριών. Αναπαριστώνται ανάγλυφα βίαιες καταστάσεις και παράνομες συμπεριφορές, συμφέροντα και κυκλώματα, ολικές φιλοδοξίες και ερωτικές επιθυμίες. Το μυθιστόρημα του Φιλίππου είναι μυθιστόρημα της πόλης. Καταγράφει δρόμους, φωτογραφίζει στιγμιότυπα και σκηνές απλές και ασημαντες αλλά χαρακτηριστικές της πόλης της Αθήνας κυρίως και της Θεσσαλονίκης. Βρίθει δε από παραπομπές και αναφορές στους γενάρχες του είδους και τους ήρωες τους , σε άλλα λογοτεχνικά έργα, σε ταινίες και μουσικές, στη σύγχρονη πολιτιστική παράδοση. Στα δύο δε τελευταία μυθιστορήματα η αφήγηση είναι πιο παιγνιώδης με αρκετά μεταμοντερνιστικά στοιχεία όπως για παράδειγμα η εμφάνιση του ίδιου συγγραφέα στην μυθοπλασία. Ευδιάκριτη είναι και η έντονη πολιτική και κοινωνική κριτική όπως και η καταγραφή των αλλαγών που επήλθαν στην ελληνική κοινωνία. Και όλα αυτά βέβαια μέσα απ' την οπτική και το βλέμμα των ηρώων του Φιλίππου που μοιάζουν και παραπέμπουν στους κλασσικούς αρχετυπικούς ήρωες του αστυνομικού λογοτεχνικού γένους: μοναδικοί, συχνά απαισιόδοξοι και ερωτικά πικραμένοι συγκρούονται με το κακό αλλά και με τις νοοτροπίες της απάθειας και της υποταγής.



1 ) Οι Κνίτες, τέκνα της ανάγκης ή ώριμα τέκνα της οργής;. (μαρτυρία), Aθήνα, Πυξίδα, 1983, Αθήνα, Νεφέλη, 1984. σελ. 160.

2) Ιδανικοί αυτόχειρες ή ζήτω ο θάνατος (βιογραφίες). Aθήνα Νεφέλη, 1984, σελ. 176.

3) Οι εραστές της θάλασσας ή το βιβλίο του άγνωστου ναύτη (αφήγημα), Aθήνα, Νέα Σύνορα - Α.Α.Λιβάνη, 1986 και 1992. Σελ. 196. ISBN 960-236-270-7.

4) Το τέλος μιας περιπλάνησης (αθηναϊκό μυθιστόρημα), Aθήνα, Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, 1987, σελίδες 312.

5) Κύκλος θανάτου (αστυνομικό μυθιστόρημα), Aθήνα, Το Κλειδί - Α.Α.Λιβάνη, 1987 σελ. 384.

6) Το χαμόγελο της Τζοκόντας (αστυνομικό μυθιστόρημα), Aθήνα Το Κλειδί - Α.Α. Λιβάνη, 1988. σελ. 336.

7) Το μαύρο γεράκι (αστυνομικό μυθιστόρημα), Aθήνα, Πόλις, 1996. σελ. 344. ISBN 960-7478-25-8.

8) Ο πολιτικός Νίκος Καββαδίας (μελέτη), Aθήνα Άγρα, 1996. σελ. 194. ISBN 960- 325-176-3.

9) Αντίο, Θεσσαλονίκη (αστυνομικό μυθιστόρημα), Aθήνα, Πόλις, 1999 σελ. 290. ISBN 960- 7478- 76-2.

10) Ομόνοια 2000-Ταξίδι στον ομφαλό της Αθήνας (μελέτη), Aθήνα, Άγρα 2000, σελ. 232. ISBN 960-325-369-3.

Panos Karnezis


Panos Karnezis was born in Greece in 1967 and came to England in 1992. He studied engineering at Oxford and worked in industry before starting to write in English. He studied for an MA in Creative Writing at the University of East Anglia. He is the author of Little Infamies, a collection of connected short stories set in a nameless Greek village, and two previous novels; The Maze, shortlisted for the 2004 Whitbread First Novel Award and The Birthday Party. Panos Karnezis lives in London.

Stratis Mirivilis

Myrivilis was born in the village of Sykamineas , on the north coast of the coast of the island of Lesbos , in 1890 .

As often on the coasts of Greece , this is a double settlement ;- an upper village halfway up the steep hill , out of the reach of swift pirate raids , and Skala Sykamineas down on the water's edge for the fishermen . The local geography would feature in much of his writing , and his novel " The Mermaid Madonna " describes almost exactly what the literary pilgrim finds in the twin villages and the immediate area even today . He spent his childhood years there until, in 1905, he was sent to the island capital town , Mytilene , to study at the Gymnasium. In 1910 he completed his secondary education and took a post as a village schoolmaster, but gave that up after one year and enrolled at Athens University to study law. However, his university education was cut short when he volunteered to fight in the First Balkan War in 1912.

After the Balkan Wars, he returned home to a Lesbos freed from Turkish rule and united with the motherland Greece. There he made a name for himself as a columnist and as a writer of poetry and fiction. He published his first book in 1915: a set of six short stories collected together under the general title of Red Stories.

In World War I, Myrivilis saw active service in the army of Eleftherios Venizelos' breakaway government on the Macedonian front and also in the Asia Minor Campaign which followed. He returned to Lesbos in 1922, after the Campaign's catastrophic end.

On 28 June 1920 he married Eleni Dimitriou. They had three children: Χαρη, Δροσουλα, and Λαμπης (Hari, Drossoula, and Labis).

From April 1923 to January 1924, Myrivilis published, in serialised form, the first version of his First World War novel Life in the Tomb in the weekly newspaper Kambana. A longer, revised version was published in Athens in 1930, and almost overnight, Myrivilis became famous throughout Greece. Life in the Tomb established him as a master craftsman of Greek prose, and the work itself was seen as a turning point in the development of Greek prose fiction, marking its coming of age.

After the success of Life in the Tomb, Myrivilis settled in Athens where he worked as editor of the newspaper Demokratia. The newspaper ceased publication after one year however, and he made a living writing columns and short stories for various newspapers and periodicals. In 1936, he was made General Programme Director for the Greek National Broadcasting Institute-a post which he held until 1951, excluding the period of German occupation when he resigned after a final broadcast in which he reminded the Greek people of their noble resistance to the Italian invasion of Greece and called on them to continue resisting with dignity and unity.

During the civil war, he was among the strongest opponents of the communist partisans. He was given a post in the Library of Parliament and, in 1946, he founded the National Society of Greek Writers and was elected its first president.


In 1949 his novel " The Mermaid Madonna " was published . Perhaps his most accessible book ( for readers of his work translated into english ) , the theme is the ordinary villagers of his childhood , centered around the character of Smaragthi , a foundling girl . Set wholly in the real village he grew up in , the story commences immediately after the Asia Minor catastrophe of 1922 as small boats loaded with refugees arrive from Turkey , just across the narrow strait of the sea , and it continues through the subsequent years until just before the Second World War . Myrivilis used real people within the story as well as the real physical setting , notably the Taverna Keeper , nicknamed in real life , as well as in the book , as " Fordis " . The mulberry tree outside the tavern in which Fordis reclined on hot summer nights still stands , as does the little chapel upon its rock nearby , and one of " Fordis' " real sons, Paraskevas Patzis , was still living nearby in 2005 .

The novel stands comparisons with Nikos Kazantzakis works (mostly set in Crete) as both give unvarnished accounts of some of the unpleasant happenings which could occur among rural Greek communities . Perhaps " The Mermaid Madonna " should be seen as a valedictory celebration of Myrivilis' childhood , with a fair degree of autobiography in the detail .

In 1958, after having been nominated unsuccessfully six times, he was finally made a member of the Academy of Athens--a belated recognition of his important contribution to Greek literature.

He died, after a long illness, in an Athens hospital on 19 July 1969

Kostas Karyotakis


Kostas Karyotakis ( October 30, 1896 – July 20, 1928) is considered one of the most representative Greek poets of the 1920s and one of the first poets to use iconoclastic themes in Greece. His poetry conveys a great deal of nature, imagery and traces of expressionism and surrealism. The majority of Karyotakis' contemporaries viewed him in a dim light throughout his lifetime without a pragmatic accountability for their contemptuous views; for after his suicide,the majority began to revert to the view that he was indeed a great poet. He had a significant, almost disproportionately progressive influence on later Greek poets.


In February 1919 he published his first collection of poetry: The Pain of Men and Things , which was largely ignored or badly criticized by the critics. In the same year he published with his friend Agis Levendis a satirical review called The Leg, which despite its success was banned by the police after the sixth issue. In 1921 he published his second collection called Nepenthe (Greek: Νηπενθῆ) and also wrote a musical revue Pell-Mell. In 1922 he began having an affair with the poet Maria Polydouri who was a colleague of his at the Prefecture of Attica.


In 1923 he wrote a poem called "Treponema pallidum" , which was published under the title "Song of Madness" and gave rise to speculation that he may have been suffering from syphilis, which before 1945 was considered a chronic illness with no proved cure for it. George Skouras, a physician of the poet, wrote: "He was sick, he was syphilitic" and George Savidis (1929-1999), professor of the Aristotle University of Thessaloniki, who possessed the largest archive about Greek poets, revealed that Karyotakis was syphilitic, and that his brother, Thanasis Karyotakis, thought the disease to be a disgrace to the family.


In 1924 he traveled abroad, visiting Italy and Germany. In December 1927 he published his last collection of poetry: Elegy and Satires . In February 1928, Karyotakis was transferred to Patras although soon afterwards he spent a month on leave in Paris and in June 1928 he was sent yet again to Preveza. From there he sent desperate letters to friends and relatives describing the misery he felt in the town. His family offered to support him for an indefinite stay in Paris, but he refused knowing what a monetary sacrifice like this would entail for them. His angst is felt in the poem "Preveza" which he wrote shortly before his suicide. The poem displays an insistent, lilting anaphora on the word Death, which stands at the beginning of several lines and sentences. It is shot through with a pungent awareness of the gallows, in the tiny mediocrity of life as Karyotakis felt it, mortality is measured against insignificant, black, pecking birds, or the town policeman checking a disputed weight, or identified with futile street names (boasting the date of battles), or the brass band on Sunday, a trifling sum of cash in a bank book, the flowers on a balcony, a teacher reading his newspaper, the prefect coming in by ferry: "If only," mutters the last of these six symmetrical quatrains, "one of those men would fall dead out of disgust."


Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου, γόνος αριστοκρατικής εμπορικής οικογένειας με καταγωγή από τη Χίο. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος Ροΐδης και μητέρα του η Αιμιλία Ροδοκανάκη. Ύστερα από διορισμό του πατέρα του σε θέση διευθυντή εμπορικού οίκου και στη συνέχεια σε θέση έλληνα προξένου, ο Ροΐδης πέρασε οχτώ χρόνια της παιδικής του ηλικίας στη Γένοβα (1841 - 1849), όπου έμαθε ιταλικά και ήρθε σε επαφή με τα κηρύγματα της επανάστασης του 1848 - 1849. Επιστρέφοντας στη Σύρο φοίτησε στο ελληνοαμερικανικό λύκειο του Χ. Ευαγγελίδη. Εκεί ασχολήθηκε με τη συγγραφή και γνωρίστηκε με το Δημήτριο Βικέλα, με τον οποίο εξέδωσαν, μαθητές ακόμη, το χειρόγραφο περιοδικό Μέλισσα. Από το 1855 έφυγε για περαιτέρω σπουδές στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας στο Βερολίνο. Στο Βερολίνο τον οδήγησε παράλληλα και η ανάγκη θεραπείας της βαρηκοΐας του, από την οποία υπέφερε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στράφηκε στο εμπόριο και ταξίδεψε στην Ευρώπη, τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και την Αίγυπτο. Από το 1857 ως το 1862 έζησε με την οικογένειά του στη Ρουμανία, επισκεπτόμενος όμως την Αθήνα κατά περιόδους. Έτσι το 1860 δημοσίευσε στην Αθήνα την τετράτομη μετάφραση του έργου του Chateaubriand Itineraire (Οδοιπορικό). Στον πρόλογο της μετάφρασης αυτής τόνισε την έλλειψη ελληνικής γλώσσας κατάλληλης για τη λογοτεχνία, κρίνοντας την καθαρεύουσα ως τεχνητή και τη δημοτική ως ανεπαρκή. Από το 1862 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και αφοσιώθηκε στη συγγραφή. Το χειμώνα του επόμενου χρόνου ταξίδεψε με την οικογένειά του στο Κάιρο, όπου πέθανε ο πατέρας του. Ακολούθησε επιστροφή του Ροΐδη στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα του και ανάληψη της οικογενειακής επιχείρησης στη Ρουμανία από τον αδελφό του Νικόλαο. Το 1866 εξέδωσε την Πάπισσα Ιωάννα, μυθιστόρημα δηκτικής σάτιρας της σύγχρονης του συγγραφέα πολιτικής, κοινωνικής, εκκλησιαστικής και πνευματικής κίνησης υπό το πρόσχημα της μελέτης των ηθών της μεσαιωνικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Πάπισσα Ιωάννα γνώρισε μεγάλη επιτυχία, έκανε πολλές εκδόσεις και μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες, παράλληλα ωστόσο κρίθηκε ως σκανδαλώδης και προκάλεσε τον αφορισμό του Ροΐδη από την Ιερά Σύνοδο. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία (διευθυντής της γαλλόφωνης εφημερίδας Grece το 1870, και συντάκτης των Independance hellenique ,Times, Journal de Debats). Το 1873 έχασε ολόκληρη την περιουσία του στα Λαυρεωτικά. Στο χώρο της πολιτικής αρθρογραφίας ο Ροΐδης κατέδειξε τα κακώς κείμενα της πολιτικής ζωής του καιρού του μέσα από τα σατιρικά άρθρα που δημοσίευε με το ψευδώνυμο Θεοτούμπης στη σατιρική και πολιτική εφημερίδα Ασμοδαίος, της οποίας υπήρξε βασικός συντάκτης, ενώ υποστήριξε την παράταξη του Χαριλάου Τρικούπη. Στη δεκαετία 1880 - 1890 ανέλαβε τη σύνταξη πολιτικών επιθεωρήσεων στην εφημερίδα-όργανο του τελευταίου Ώρα. Ήδη το 1878 είχε αρχίσει να δημοσιεύσει το εναντίον του Θεόδωρου Δηλιγιάννη λιβελογράφημα Γενηθήτω φως. Η ενασχόλησή του με το διήγημα ξεκίνησε γύρω στο 1876, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της διηγηματογραφικής του παραγωγής του τοποθετείται στη δεκαετία 1891 - 1901. Παράλληλα δημοσίευσε λογοτεχνικές μεταφράσεις και κριτικά δοκίμια λογοτεχνίας, αισθητικής, ζωγραφικής και μουσικής. Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών Εστία και Παρνασσός από την ίδρυσή τους το 1876 και 1877 αντίστοιχα. Το 1884 αυτοκτόνησε ο αδερφός του Νικόλαος. Ήδη από το 1885 χρονολογείται η στροφή του ενδιαφέροντός του προς το γλωσσικό ζήτημα. Σημειώνονται τα έργα του Το ταξίδι του Ψυχάρη και Τα είδωλα (1893). Από το 1880 ως το 1903 (με διακοπές κατά τις περιόδους διακυβέρνησης από το κόμμα του Δηλιγιάννη) υπήρξε έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης, όπου άφησε σημαντικό οργανωτικό έργο, εμπλουτίζοντάς την με 100.000 νέους τίτλους και 1500 μεσαιωνικά χειρόγραφα. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1904 στην Αθήνα. Ο Ροΐδης είναι γνωστός κυρίως ως συγγραφέας της Πάπισσας Ιωάννας και κριτικός. Τη γραφή του χαρακτηρίζει το περίτεχνο ύφος, το ευφυές, συχνά σαρκαστικό χιούμορ, η σατιρική διάθεση. Η κριτική του οπτική, αποτέλεσμα των ελληνικών και ευρωπαϊκών σπουδών του, του έντονου κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού του και της αξιοσημείωτης οξυδέρκειάς του, διαμορφώθηκε κυρίως μετά την Πάπισσα Ιωάννα. Ήδη ωστόσο με το πρώτο αυτό έργο του αντιτάχθηκε στην ελληνοχριστιανική και αντιευρωπαϊκή θεωρία της εποχής του, για να περάσει σταδιακά στην επόμενη φάση, όπου υπεραμύνθηκε ενός νέου κοσμοπολίτικου πνεύματος στη νεοελληνική λογοτεχνική παραγωγή και καταδίκασε τη ρητορεία της ρομαντικής έκφρασης της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής, διατηρώντας ωστόσο παράλληλα τις καταβολές του στον ευρωπαϊκό διαφωτισμό (που γνώρισε δίπλα στον Κωνσταντίνο Ασώπιο) και το ρομαντισμό του Byron. Στο γλωσσικό ζήτημα εξάλλου ο Ροΐδης τάχθηκε θεωρητικά υπέρ της δημοτικής (η μελέτη του για το Ταξίδι του Ψυχάρη αποτέλεσε την πρώτη παρουσίασή του στην Ελλάδα) που θα προερχόταν από τον βαθμιαίο καθαρισμό της καθαρεύουσας. Χαρακτηριστικό του έργου του είναι η δημιουργική επίδραση του προσωπικού λογοτεχνικού ύφους του στην καθαρεύουσα γλώσσα. Στη δημοτική έγραψε μόνο ένα διήγημα με τίτλο Η Μηλιά (1895). Ιδιόμορφη τέλος στάθηκε η σχέση του με τους πεζογράφους της γενιάς του 1880, καθώς καταδίκασε την ηθογραφική λογοτεχνική παραγωγή και περιήλθε σε ανοιχτή ρήξη με τους νεώτερους συγγραφείς. Στην ιστορία της νεοελληνικής κριτικής σημαντική θέση κατέχει η διαμάχη του με τον Άγγελο Βλάχο, με αφορμή την εισήγηση του πρώτου στον ποιητικό διαγωνισμό του Παρνασσού το 1877, όπου αποκήρυξε όλα τα έργα που είχαν υποβληθεί και υπό την επίδραση της θεωρίας του Ταίν για την ποιητική ατμόσφαιρα διατύπωσε την άποψη περί ανυπαρξίας ποιητικής παραγωγής στην Ελλάδα, με εξαιρέσεις τους Σολωμό, Χριστόπουλο, Βηλαρά, Αχιλλέα Παράσχο και Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Με την εισήγησή του ο Ροΐδης καταδίκασε στην ουσία την έκφραση του ρομαντισμού από την Α΄ Αθηναϊκή σχολή και την τακτική των ποιητικών διαγωνισμών και εισηγήθηκε την ανάγκη αναπροσανατολισμού της νεοελληνικής πεζογραφίας. Παράλληλα υπήρξε ένας από τους εισηγητές συγγραφέων όπως οι ΄Εντγκαρ ΄Αλαν Πόε, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Μπωντλαίρ στην Ελλάδα. Συνοπτικά θα λέγαμε πως ο Ροΐδης αποτέλεσε μια μοναχική περίπτωση δημιουργού που κάλυψε χρονικά μια μεγάλη περίοδο της νεώτερης λογοτεχνίας μας και δημιουργώντας στην καμπή της πρώτης Αθηναϊκής Σχολής προς τη δεύτερη αντιμετωπίστηκε ως ριζοσπάστης από τους συγχρόνους του και ως συντηρητικός από τους νεώτερούς του.

1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Εμμανουήλ Ροΐδη βλ. Αγγέλου Άλκης, «Ο Ρο•δης και η εποχή του (1836-1904)• Συγκριτικός χρονολογικός πίνακας», Εμμανουήλ Ροΐδης, Η Πάπισσα Ιωάννα• Επιμέλεια Άλκης Αγγέλου, σ.9-27. Αθήνα, Ερμής, 1988, Βαλέτας Γ., «Ροΐδης Εμμανουήλ», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια21. Αθήνα, Πυρσός, 1933, Γεωργαντά Αθηνά, «Ροΐδης Εμμανουήλ», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό9α. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Γιαλουράκης Μανώλης, «Ροΐδης Εμμανουήλ», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Δονάτος Μπέζας, «Εμμανουήλ Ροΐδης», Η παλαιότερη πεζογραφική μας παράδοση · Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΕ΄·1830-1880, σ.8-46. Αθήνα, Σοκόλης, 1996 και «Χρονολόγιο Εμμανουήλ Ροΐδη», Διαβάζω96, 13/6/1984, σ.8-12.

Griogorios Ksenopoulos

Gregorios Ksenopoulos was born in 9 December 1867 in Constantinople. His father, Dionysios, hailed from Zakynthos and his mother, Evlalia came from Constantinople. The family moved to Zakynthos soon after, where Gregorios spent his youth until 1883, when he enrolled in the University of Athens to study Physics and Mathematics. He never completed his studies: already in the first year, he had begun writing literature, which was his sole source of income at the time.

In 1892 he moved permanently to Athens and in 1894 he married Efrosini Diogenidis. They divorced one and a half year later, having already had a daughter. In 1901 he married his second spouse Christine Kanellopoulos, with whom they had two daughters.

He cooperated with several newspapers and magazines, in which he published a lot of studies, articles, short stories and novels. In 1894 he became director in the Illustrated Estia newspaper and in 1896 the chief editor of The Education of the Children. From 1901 to 1912 he published literary works and studies in the Panathinaia, and from 1912 he cooperated with Ethnos newspaper, writing serialized novels. In 1927 he founded the magazine Nea Estia, whose director he was until 1934.

He died in Athens on 14 January 1951 and was buried at public expense.

Ksenopoulos was a very notable writer. He wrote over 80 novels and stories. He first became known with his novel: "O anthropos tou kosmou" Greek: "Ο Άνθρωπος του Κόσμου" ("Human of the world"). This New Athenian writer category novel and his next one, "Nikolas Sigalos" (1890), were not successful. He then was inspired by his place of birth Zakynthos,and as a result he wrote some of his best novels: "Magaret Stefa" (1893), "Kokkinos Vraxos" "Red Rock" (1905). Then he wrote some New Athenian writer category novels: "O polemos" "Ο πόλεμος" "The war" (1914) and "I mistikoi aravones" "Οι Μυστικοί Αρραβώνες", "The secret engagements"(1915) and the Ionian writer category novel "Laura" (1915), which was also one of his best. But his most ambitious work was the trilogy: "Πλούσιοι και φτωχοί" "Rich and poor" (1919), "Τίμιοι και άτιμοι" "Honest and dishonest" (1921), "Τυχεροί και άτυχοι" "Lucky and unlucky "(1924). Other novels are: "Anadiomeni" "Αναδυομένη" (1923), "Isabel" "Ισαβέλλα" (1923), "Teresa Varma-Dakosta" "Τερέζα Βάρμα-Δακόστα" (1925).

He is the rapporteur of urban prose.

Pinelopi Delta

Penelope Delta, sister of Antonis Benakis, was born in 1874, the third of the six children of Emmanuel Benakis and Virginia Horemi.

She spent her childhood and teenage years in Alexandria, frequently visiting Greece and other countries. Although raised in affluent urban surroundings and offered every opportunity to cultivate her intellect, she was subjected to a very strict upbringing at the hands of her mother. This led her to develop a particularly fragile personality, and on more than one occasion she contemplated death as the only option open to her.

Her marriage to the businessman Stephanos Delta in 1895 represented both a departure from the Benaki family environment, and the start of her journey to intellectual and literary maturity. Penelope and Stephanos Delta had three daughters, Sophia, Virginia and Alexandra, who were raised by their mother in an exemplary fashion.

Penelope Delta's innate literary talent had been evident since childhood. Her contribution to literature decisively influenced the evolution of the children's book in a period when it was otherwise neglected. Inspired principally by Greek historical events, her books were read by generations of children, and continue to be relevant to the present day. "The Nameless Story", "In the days of the Bulgarslayer", "The Secrets of the Swamp", "The Mangas", and the most beloved of all, "Crazy Antonis", a story about her brother Antonis Benakis, remain indelibly etched in the Greek collective memory. Penelope Delta was elected to several learned associations and societies, and contributed in countless ways to the advancement of literature and culture.

Her contribution to the collection of oral testimonies about contemporary Greek history is generally acknowledged to be of great importance. Starting out by recording the memoirs of veterans of the Macedonian struggle--all of which represent valuable sources of historical information today--she proceeded to gather oral narratives about the most important political and military events of her time. Her family's prominent role in society and her own sensitivity about national issues meant that she was personally involved in the some of the most difficult periods in Greek history. For instance, in 1918 she took part in two missions to Eastern Macedonia aimed at assisting hostages returning from captivity in Bulgaria. She revealed the same patriotic tendencies in the aftermath of the catastrophe in Asia Minor in 1922 and in the Greco-Italian War of 1940.

The German invasion of Greece affected her deeply and prompted her to take her own life in April 1941, on the very day the Nazi armies entered Athens.


O Aνδρέας Kαρκαβίτσας (1865-1922), κύριος εκπρόσωπος του ηθογραφικού διηγήματος, μετά τον Παπαδιαμάντη, γεννήθηκε στα Λεχαινά Hλείας. Ήταν πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Καρκαβίτσα και της Άννας το γένος Σκαλτσά. Είχε τέσσερις αδερφούς και τέσσερις αδερφές. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στη γενέτειρά του και δεκατριών χρόνων πήγε στην Πάτρα για γυμνασιακές σπουδές. Στην Πάτρα μελέτησε ελληνική μυθολογία και ελληνική λογοτεχνία, κυρίως τους Επτανήσιους και τους πεζογράφους της Α' Αθηναϊκής Σχολής. Την περίοδο αυτή χρονολογείται ο άτυχος έρωτάς του για την Ιολάνθη Βασιλειάδη, από τη μορφή της οποίας θεωρείται πως εμπνεύστηκε για την ηρωίδα της "Λυγερής" (1896). Το 1883 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από οπού αποφοίτησε πέντε χρόνια αργότερα. Στην Αθήνα σχετίστηκε με τον Κωστή Παλαμά, τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο και τον Γρηγόριο Ξενόπουλο. Η προκήρυξη του διαγωνισμού διηγήματος της "Εστίας" τον ώθησε στο χώρο της ηθογραφίας και ταξίδεψε σε χωριά της Ρούμελης για να συλλέξει λαογραφικά και ιστορικά στοιχεία τα οποία χρησιμοποίησε στα πρώτα έργα του. Το 1889 στρατεύτηκε και κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Μεσολόγγι γνώρισε τις άθλιες συνθήκες ζωής της ελληνικής υπαίθρου. Τις εντυπώσεις του κατέγραψε σε μια σειρά οδοιπορικών σημειώσεων, που αξιοποίησε στη νουβέλα του "Ο ζητιάνος" το 1897. Υπηρέτησε επίσης ως έφεδρος δόκιμος γιατρός και το 1891 μετά τη λήξη της στρατιωτικής του θητείας διορίστηκε υγειονομικός γιατρός στο ατμόπλοιο "Αθήναι", με το οποίο ταξίδεψε στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, τα παράλια της Μικράς Ασίας και τον Ελλήσποντο. Οι εμπειρίες του από την περίοδο αυτή της ζωής του περιέχονται στο ταξιδιωτικό ημερολόγιο "Σ' Ανατολή και Δύση" και αξιοποιήθηκαν στη συλλογή διηγημάτων "Λόγια της πλώρης" (1899). Από τον Αύγουστο του 1896 και ως το 1921 υπήρξε μόνιμος αξιωματικός του ελληνικού στρατού φθάνοντας ως το βαθμό του γενικού αρχίατρου. Από τη θέση αυτή συνέχισε να ταξιδεύει με συνεχείς μεταθέσεις που επιδίωξε ο ίδιος (την έντονη αυτή επιθυμία του για τα ταξίδια ονόμαζε ο ίδιος "αειφυγία"). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρίας που προωθούσε τη Μεγάλη Ιδέα και η ήττα του 1897 στάθηκε για τον Καρκαβίτσα πολύ μεγάλη απογοήτευση. Μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909, συμμετείχε στο κίνημα στο Γουδί, στράφηκε όμως στη συνέχεια εναντίον του Βενιζέλου. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους ως στρατιωτικός γιατρός και το 1916 αντιτάχτηκε στο κίνημα Εθνικής Αμύνης με αποτέλεσμα να τεθεί σε περιορισμό και να εξοριστεί στη συνέχεια στη Μυτιλήνη. Στο στράτευμα επανήλθε το 1920 και αποστρατεύτηκε δυο χρόνια αργότερα με δική του αίτηση. Οι κακουχίες της εξορίας συνέβαλαν στον κλονισμό της υγείας του και το 1922 πέθανε από φυματίωση του λάρυγγα. Σύντροφός του στα τελευταία χρόνια της ζωής του στάθηκε η Δέσποινα Σωτηρίου.

Η πορεία του Ανδρέα Καρκαβίτσα στα γράμματα ξεκίνησε στο πλαίσιο της φθίνουσας περιόδου του Αθηναϊκού Ρομαντισμού. Από την περίοδο αυτή σώζονται χειρόγραφα από ποιητικά και πεζά έργα του στην καθαρεύουσα. Πολύ σύντομα όμως στράφηκε στη δημοτική και έγινε δημοφιλής στους λογοτεχνικούς κύκλους, δημοσιεύοντας από το 1885 άρθρα ποικίλου περιεχομένου, διηγήματα και νουβέλες σε πολλά αθηναϊκά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Τις εκδόσεις των έργων του φρόντιζε ο ίδιος διορθώνοντας και συμπληρώνοντας τις αρχικές μορφές των κειμένων του. Το 1898 βραβεύτηκε στο διαγωνισμό της Εστίας για το διήγημα "Πάσχα στα πέλαγα" και το 1911 τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό. Γύρω στο 1905 η λογοτεχνική παραγωγή του παρουσίασε σημαντική κάμψη που διάρκεσε ως το τέλος της ζωής του με μοναδική εξαίρεση τη διετία 1918-1920, οπότε ξεκίνησε η ενασχόλησή του με τη συγγραφή σχολικών αναγνωσμάτων σε συνεργασία με τον Επαμεινώνδα Παπαμιχαήλ. Πριν το θάνατό του εξέδωσε δυο ακόμη συλλογές παλιότερων διηγημάτων του με στρατιωτική θεματογραφία ("Διηγήματα για τα παλικάρια μας" και "Διηγήματα του γυλιού"), ενώ δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει τον "Αρματωλό", μυθιστόρημα που είχε ξεκινήσει από το 1894. Στο λογοτεχνικό έργο του Καρκαβίτσα κυριαρχεί η δημοτική γλώσσα στη μετριοπαθή της έκφραση. Η συμβολή του συγγραφέα στο δημοτικιστικό Αγώνα χρονολογείται ήδη από το 1892 (τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση του έργου του Ψυχάρη "Το ταξίδι μου"), όταν στον πρόλογο της έκδοσης της πρώτης συλλογής διηγημάτων τοποθετήθηκε υπέρ της δημοτικής. Στη συνέχεια πήρε μέρος στην ίδρυση της εταιρίας "Η Εθνική Γλώσσα" (1905) και ήταν μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου και της Λαογραφικής Εταιρίας του Νικόλαου Πολίτη. Ωστόσο ποτέ δεν ασπάστηκε τις ακρότητες του Ψυχάρη και προσπάθησε να σταθεί ανάμεσα στις ακραίες θέσεις του γλωσσικού ζητήματος. Η πεζογραφία του κινήθηκε αρχικά στα πλαίσια της ειδυλλιακής ηθογραφίας με αρκετά λαογραφικά στοιχεία και πέρασε σταδιακά προς τον ρεαλισμό με στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού, με σχηματικό ορόσημο τη "Λυγερή" (1890) και κορυφαία έκφραση τον "Ζητιάνο" (1897). Από τα ογδόντα συνολικά διηγήματά σταθμός στάθηκε η συλλογή "Τα λόγια της πλώρης" του 1899, ενώ στο τελευταίο έργο του "Ο αρχαιολόγος" (1904) προσπάθησε να λειτουργήσει διδακτικά, προβάλλοντας τις ιδέες του για μια γόνιμη σχέση των νεοελλήνων με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ανδρέα Καρκαβίτσα βλ. Καλαντζοπούλου Βίκυ, "Καρκαβίτσας Ανδρέας", στο "Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό", τ. 4., Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985, Ξύδης Θεόδωρος, "Καρκαβίτσας Ανδρέας", στη "Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", τ. 8. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Σταυροπούλου Έρη, "Ανδρέας Καρκαβίτσας", στο "Η παλαιότερη πεζογραφία μας · από τις αρχές της ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο", τ. Η’ (1880-1900), σ.174-217, Αθήνα, Σοκόλης, 1997 και Τσούρας Νίκος Α., "Βιοχρονολόγιο του Αντρέα Καρκαβίτσα", περιοδικό "Νέα Εστία", τ. 128, ετ. ΞΔ΄, 15/9/1990, αρ.1517, σ.1199-1201.

Dimitris Kraniotis


Dimitris P. Kraniotis was born in 15 July 1966 in Stomio - Larissa, a coastal town in central Greece. He studied at the Medical School of the Aristotle University in Thessaloniki, Greece. He lives and works as a Medical Doctor (Physician) Internal Medicine Specialist in Larissa, Greece.

He is Doctor of Literature (Litt.D.) , Founder and President of World Poets Society (W.P.S.) , Ambassador of the Movement 'Poets of the World' to Greece, Editor and Director of the electronic magazine 'World Poet' and the online poetic libraries 'Greek Poet', 'International Poet' & 'Hellenic Words', Editorial Director of the medical magazine 'Hippocrates', President of the Economic and Social Council of the Prefecture of Larissa, Member of the Board of Directors of the Cultural Organization of the Larissa Prefecture (Responsible for Literature) , Member of the Editorial Board of the Greek literary magazine 'Graphi' and member of the Board of Directors of the Larissa Medical Association and Larissa Medical Society.

He is member of several organizations including the Hellenic Literary Society, International Society of Greek Writers, Larissa Writers and Poets Society (former Vice-President and President) , Hellenic Society of Writing Physicians, World Academy of Arts and Culture (WAAC) , World Congress of Poets (WCP) , United Poets Laureate International (UPLI) , International Writers and Artists Association (IWA) , World Union of Writing Physicians (Union Mondiale des Ecrivains Medecins, UMEM) , Academy of American Poets, International Society of Poets, Poetry Society of America (PSA) , Poets of the World (Poetas del Mundo, Chile) and Bilingual Poets and Writers for Peace (Argentina) .

Four of his poetic collections have been published: 'Traces' (poems in Greek) , Larissa, Greece 1985, 'Clay Faces' (poems in Greek) , Larissa, Greece,1992, 'Fictitious Line' (poems in Greek and translated into English and French) , Larissa, Greece 2005 and 'Dunes' (selected poems translated into French and Romanian) , Bucharest, Romania 2007.

His poems have been translated into English, French, Romanian, Bulgarian, Serbian (Serbo-Croatian) , Dutch and Portuguese and have been published in many countries around the World (USA, UK, Romania, India, Algeria, Bulgaria, China, Italy, Korea, Germany, Mongolia, Brazil, France, Australia, Canada, Serbia, Belgium, Turkey, Argentina, Nepal, South Africa, El Salvador, United Arabic Emirates, Nigeria & Egypt) . Central theme in his poetry is contemporary man, his impasse, his worries, his fears, his hopes and dreams.

He is Poetry Ambassador (by the National Poetry Month Committee, USA) , Love Ambassador (by The Love Foundation, USA) and he has won a number of international literary awards for his poetry (in Greece, USA, UK, France and India) . He is featured in several encyclopedias (the free encyclopedia 'Wikipedia' in 35 languages, the Greek encyclopedia 'Live Pedia', the 'Big Encyclopedia of New Greek Literature of Haris Patsis' and the 'Who is Who in Greece') .

Alexandros Papadiamandis

Alexandros Papadiamandis was born on 4 March 1851 on the small island of Skiathos just off the north-east coast of Evia (Euboea). His father, the priest Adamandios Emmanuel — familiarly addressed as Papa-Diamandis — came from a nautical family which in earlier years had counted monastics and abbots amongst its members. His parents had nine children, two of which died at birth. Alexandros was their fourth child and eldest living son.

The young Alexandros had a diverse and interrupted education. He was schooled on his island until the age of eleven but as there were no further classes offered and because of his family's economic constraints he spent the next three years mainly helping his father in his pastoral duties. In the following years he went to a further four schools, on nearby islands and then on the mainland, and eventually, in 1874, registered at the Philosophical School of the University of Athens. He attended the University for two years but he was never to obtain his degree. It was during this period that his cousin, Alexandros Moraitidis, introduced him into various journalistic circles.

Following the recommendation of one of his new journalistic acquaintances, Papadiamandis’s first novel, entitled The Migrant, was printed in installments in the Constantinopolitan newspaper Neologos, in 1879, and a further three novels were similarly published in Athens in the following years. It was also during this period that, after a short conscription in the army, he started working as a translator for various Athenian newspapers.

It wasn’t, however, until Christmas of 1887 that Papadiamandis’s first short story, 'The Christmas Loaf', was to appear, marking the feast and setting a pattern for his writing. The metier of the short story subsequently became his favored form, and no doubt it was an easier form for him to accommodate within his inordinately long working days. Many of these hours were spent in translating major European novels, such as Crime and Punishment, Quo Vadis, Dracula, and The Manxman, which appeared in daily installments, as well as numerous short stories by such writers as Chekhov, Bret Harte and Jerome K. Jerome, in addition to translating works of non-fiction. He relieved the incredible strain he subjected himself to by frequenting wine shops and chain-smoking but these all too human habits did not prevent him from regularly attending church services in which he acted as chanter and beadle.

It was in 1887 that he found what could be described as his spiritual bolt-hole in the turbulent and often harsh world of the metropolis: the small church of the Prophet Elisha, set in the courtyard of a private house in the old part of the city, under the rock of the Acropolis. There Papa-Nicholaos Planas, a simple priest born in the same year as Papadiamandis, a man of prayer and of great spiritual gifts, would regularly hold vigil services, gathering people from all walks of life into the crucible of the little church. Papa-Nicholaos was canonized in 1992.

Papadiamandis never married. He was a shy and retiring man, as the few extant photographs of him testify, a man seemingly not of this world despite his acute observations of it. He also had to provide for his unmarried sisters at home. But despite his introspective nature he had a small circle of close friends, including Pavlos Nirvanas and Yannis Vlachoyannis, well-known Athenian men of letters who on various occasions undertook the role of literary agents and helped him during hard times.

Except for two years when he returned to Skiathos, 1902–4, during which time he wrote his perhaps most powerful tale, The Murderess, he continued to live in Athens, writing and translating, until 1908. That year, in March, the Parnassos literary society held an event in his honor under the patronage of Princess Maria Bonaparte: typically Papadiamandis was not present and spent the evening dining with the family of his grocer friend.

Shortly afterwards he returned to Skiathos where he lived from then on, cared for in turn by his sisters. He died from a chest infection — most probably pneumonia — on 2 January 1911.

A critical edition of Papadiamandis’s collected works, edited by N. D. Triandaphyllopoulos, is available in Greek: Apanda, 5 vols. (Athens: Domus Publications, 1981–88).


Ιωάννης Γρυπάρης (1872-1942). Ο Ιωάννης Γρυπάρης γεννήθηκε στη Σίφνο, από όπου καταγόταν και η οικογένειά του, πέρασε όμως τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και βιβλιοπώλης. Αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και το 1888 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να σπουδάσει φιλολογία. Το 1892 η συλλογή του Δειλινά, γραμμένη στη δημοτική απορρίφθηκε από την επιτροπή του Φιλαδέλφειου διαγωνισμού. Την ίδια χρονιά επέστρεψε για πέντε χρόνια στην Πόλη, όπου εργάστηκε ως ελληνοδιδάσκαλος και επιμελήθηκε (μαζί με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου) της σύνταξης του περιοδικού Φιλολογική Ηχώ του Νίκου Φαληρέα. Στα δύο χρόνια της σύμπραξής του στην Φιλολογική Ηχώ (1896-1897) ο Γρυπάρης πέτυχε συνεργασίες ονομάτων όπως του Παλαμά, του Ψυχάρη, του Εφταλιώτη και άλλων, μετατρέποντας το άλλοτε άσημο περιοδικό σε όργανο των δημοτικιστών. Υπήρξε επίσης συνιδρυτής (από κοινού με τον Κώστα Χατζόπουλο και το Γιάννη Καμπύση) του σημαντικού λογοτεχνικού περιοδικού Η Τέχνη (1898), που υπήρξε πρωτοποριακό σε επίπεδο διεθνούς ενημέρωσης για τη λογοτεχνική κίνηση και άσκησε μεγάλη επίδραση στην ανανέωση του ελληνικού πνευματικού και καλλιτεχνικού τοπίου της εποχής. Το 1897 και ενώ είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων από τις τουρκικές αρχές, ο Γρυπάρης κατέφυγε στην Αθήνα όπου πήρε τελικά το πτυχίο του στη φιλολογία. Από το 1897 και ως το 1911 εργάστηκε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης σε νησιά του Αιγαίου, στην ΄Άμφισσα και το Αίγιο, ενώ το 1911 παντρεύτηκε και έφυγε με υποτροφία στην Ευρώπη (Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) ως το 1914. Γυμνασιάρχης στο Γύθειο και το Μεσολόγγι (1914-1917), γενικός επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης στη Χαλκίδα (1917-1920) τμηματάρχης Γραμμάτων και Τεχνών στο Υπουργείο Παιδείας (από το 1923), συντάκτης του περιοδικού Εικονογραφημένη Ελλάς (1925) και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1930-1936), ο Γρυπάρης ανέπτυξε παράλληλα και λογοτεχνική δραστηριότητα, ποιητική και πεζογραφική. Το μοναδικό ποιητικό έργο του είναι η γραμμένη στη δημοτική συλλογή του Σκαραβαίοι και Τερρακότες (1919), στην οποία συγκέντρωσε ποιήματα που είχε νωρίτερα (1893 - 1909) δημοσιεύσει σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, και για την οποία τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στα ποιήματα του Γρυπάρη διακρίνονται επιδράσεις από τα ρεύματα του γαλλικού συμβολισμού και του παρνασσισμού. Το πεζό έργο του αποτελείται από χρονογραφήματα, κριτικά σημειώματα , άρθρα και κυρίως μεταφράσεις (όλα τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή και του Αισχύλου, οι Βάκχες του Ευριπίδη, αποσπάσματα των Πλάτωνα, Ομήρου, Βακχυλίδη, Πίνδαρου, Ηροδότου, Κάτουλλου, Οράτιου, καθώς και έργα των Γκαίτε, Σίλλερ, Χάινε, Ζολά, Χάμσουν, Σέλλεϋ και άλλων). Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις μεταφράσεις του των αρχαίων τραγικών που αποτέλεσαν τη βάση της αναβίωσης του αρχαιοελληνικού δράματος στα πλαίσια των Δελφικών εορτών με την οργάνωση του Άγγελου Σικελιανού και εν συνεχεία από το Εθνικό Θέατρο. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ιωάννη Γρυπάρη βλ. Βαλέτας Γ., «Γρυπάρης Ιωάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Κ.Ι.Β., «Γρυπάρης Ιωάννης», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 8. Αθήνα, Πυρσός, 1929, Λυκούργου Νίκη, «Γρυπάρης Ιωάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985 και Μερακλής Μ.Γ., «Ιωάννης Γρυπάρης», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.338-341. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.


Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859, η καταγωγή του όμως ήταν από το Μεσολόγγι. Το 1864 πεθαίνει η μητέρα του Πηνελόπη από πρόωρο τοκετό, ενώ λίγο αργότερα, το 1865 πεθαίνει και ο πατέρας του Μιχαήλ Παλαμάς. Τον επτάχρονο Κωστή ανέλαβε τότε, ο θείος του Δημήτριος Παλαμάς και τον πήρε στο σπίτι του στο Μεσολόγγι. Εκεί ο ποιητής έμεινε από το 1867 ως το 1875. Ήδη αρχίζει ν' ασχολείται στα γυμνασιακά του χρόνια με την λογοτεχνία. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, το 1876, ήρθε στην Αθήνα, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική σχολή. Οι σπουδές του όμως δεν κράτησαν πολύ, γιατί η ποίηση και η λογοτεχνία από νωρίς τον κέρδισαν. Το 1879 διαμένει σ' ένα μικρό σπίτι στην οδό Ιπποκράτους, όπου συγκατοικεί με το Νίκο Καμπά, για περίπου ένα χρόνο. Αργότερα θα μείνει στην οδό Ασκληπιού για πολλά χρόνια. Την ίδια εποχή ο Κωστής Παλαμάς ασχολείται και με τη δημοσιογραφία και συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, χρησιμοποιώντας κατά καιρούς τα ψευδώνυμα "Κώστας", "Διαγόρας", "Ονολουλού", "Φλόρα Μιράμπιλης", "W". Πολύ γρήγορα ξεχωρίζει από τους συναδέλφους του και γίνεται ο ιδρυτής της επονομαζόμενης "Νέας Αθηναϊκής Σχολής". Το 1886 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή "Τα τραγούδια της Πατρίδος μου" και το 1887 παντρεύεται (κουμπάρος ο Βλάσης Γαβριηλίδης) με την Μαρία Βάλβη με την οποία και θα αποκτήσει τρία παιδιά - τη Ναυσικά, το Λέανδρο και τον Άλκη. Ο θάνατος βρίσκει τον Άλκη σε ηλικία 5 χρόνων στις 24 Φεβρουαρίου του 1898 και ο Κωστής Παλαμάς βυθίζεται σε άφατη οδύνη. Για το χαμό του μικρού του γιού γράφει το αριστουργηματικό ελεγείο "Ο Τάφος" (1898). Το 1879 διορίζεται γραμματέας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από τη θέση αυτή θ' αποχωρήσει το 1928 με το βαθμό του Γενικού Γραμματέα και με πολλές τιμητικές διακρίσεις, η σπουδαιότερη εκ των οποίων είναι ο τίτλος του ακαδημαϊκού το 1926. Νωρίτερα, το 1924 η Γαλλική κυβέρνηση τον τιμά με το παράσημο της "Λεγεώνος της Τιμής". Το 1929 αναλαμβάνει καθήκοντα ως Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Στις αρχές του 1933 τιμάται με το μετάλλιο "Γκαίτε" από τον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα. Ανακηρύσσεται Επίτιμος Πρόεδρος του νεοϊδρυθέντος τμήματος της Διεθνούς Ενώσεως Συγγραφέων και λίγο αργότερα του απονέμεται το "Οικονόμειο Βραβείο". Το 1934 η Ισπανική κυβέρνηση τον τιμά με το μετάλλιο "Del la plaque del l' Ordre de la Republique" και ένα χρόνο μετά του απονέμεται το Μετάλλιο της Αμβροσιανής Βιβλιοθήκης του Μιλάνου. Το ίδιο έτος μετακομίζει από το σπίτι του της οδού Ασκληπιού 3, στην οδό Περιάνδρου 3, στην Πλάκα. Το 1936 εορτάζεται η πενηντάχρονη προσφορά του ποιητή στα πνευματικά δρώμενα και του απονέμονται τα διάσημα του Ανωτέρου Ταξιάρχου του Βασιλικού Τάγματος και το βραβείο "Γραμμάτων και Τεχνών" του Υπουργείου Παιδείας. Την ίδια εποχή τον επισκέπτεται στο σπίτι του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος και του μεταφέρει τα συγχαρητήρια και τις ευχές της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το 1937 αποκαλύπτεται προτομή του Κωστή Παλαμά στο Μεσολόγγι.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του θα τα ζήσει αποτραβηγμένος και θ' ασχοληθεί με τη συγγραφή νέων έργων, τη διευθέτηση των παλαιοτέρων του και την απλή συναναστροφή γνωστών, φίλων και θαυμαστών του. Στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, στις 9 Φεβρουαρίου του 1943, πεθαίνει η σύντροφός του Μαρία. Δεκαοχτώ μέρες αργότερα, βαριά άρρωστος ο Κωστής Παλαμάς πεθαίνει στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 π. μ. Η κηδεία του έμεινε μνημειώδης στα χρονικά της πατρίδας μας. Χιλιάδες λαός πλημμύρισε το Α' Νεκροταφείο Αθηνών και συνόδευσε τον μεγάλο μας ποιητή μέχρι την τελευταία του κατοικία, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο, μπροστά στα μάτια των έκπληκτων Γερμανών κατακτητών. Λίγο νωρίτερα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός είχε απαγγείλει το περίφημο νεκρώσιμο ποίημα στη μνήμη του Κωστή Παλαμά.


For any objection you have concerning the texts or the photographs, please contact with us.